Schuilen in Open Hof: Precies anderhalf jaar in kerkasiel
· leestijd 1 minuut Algemeen(door em. ds. Kasper Jager)
Vandaag donderdag 21 mei duurt het kerkasiel precies anderhalf jaar. Op donderdag 21 november 2024 stapten Aleksa, Amelia, Ariana, Aram, Karina en Aleksandr Babayants over de drempel van Open Hof. 78 weken wonen, slapen, leven en schuilen zij nu inmiddels binnen de muren van ons kerkgebouw. Zo graag willen zij over de drempel weer naar buiten stappen om in vrijheid aan hun leven in Nederland te beginnen. Daarop hopen zij en daarin geloven zij. En wij hopen en geloven met hen mee.
Vandaag donderdag 21 mei duurt het kerkasiel precies anderhalf jaar. Op donderdag 21 november 2024 om 14.00 uur ontstaken we de Tafelkaars en begon de doorgaande viering van het kerkasiel. Meer dan 13.000 uren houden we nu inmiddels de vlam van deze Tafelkaars brandende. Meer dan 3000 vrijwilligers, voorgangers en musici en vele duizenden bezoekers komen dag in dag uit, nacht in nacht uit, naar Kampen om de viering 24 uur per dag gaande te houden. Zo hopen wij en zo geloven wij samen met het gezin Babayants.
Vandaag donderdag 21 mei duurt het kerkasiel precies anderhalf jaar. Op donderdag 21 november 2024 hadden we de moed om als Protestantse wijkgemeente Open Hof in Kampen op te staan voor gewortelde kinderen in Nederland. De landelijke Protestantse Kerk, de Raad van Kerken en ook het Humanistisch Verbond sloten zich bij ons aan. 546 dagen proberen wij nu inmiddels om met zachte krachten politiek Den Haag ook op te laten staan voor gewortelde kinderen en hun ouders. Daar hopen wij op en daar geloven wij in.
Vandaag donderdag 21 mei duurt het kerkasiel precies anderhalf jaar. Op donderdag 21 november 2024 begonnen we met frisse moed en goede hoop. Na anderhalf jaar valt het niet altijd mee om de moed, de hoop en het geloof erin te houden. Misschien kunnen we geloof, hoop en moed putten uit een gelijkenis van Jezus (Lucas 18:2-5). De rechter zou vandaag de Minister van Asiel en Migratie kunnen zijn of wellicht het parlement in zijn geheel. De weduwe zou vandaag moeder Karina kunnen zijn of wellicht alle zachte krachten van het kerkasiel samen.
‘Er was eens een rechter in een stad die geen ontzag had voor God en zich niets aan de mensen gelegen liet liggen. Er woonde ook een weduwe in die stad, die steeds weer naar hem toe ging met het verzoek: “Doe mij recht in het geschil met mijn tegenstander.” Maar lange tijd wilde hij dat niet doen. Ten slotte zei hij bij zichzelf: Ook al heb ik geen ontzag voor God en laat ik mij niets aan de mensen gelegen liggen, toch zal ik die weduwe recht verschaffen omdat ze me last bezorgt. Anders blijft ze eindeloos bij me komen en vliegt ze me nog aan.’
