Afbeelding
Foto: Aangeleverd

Bankrekening openen en andere zaken: nu snel online, toen een uitje

· leestijd 1 minuut Partnerbijdrages

Voor een millennial is het bijna niet voor te stellen dat veel zaken op een analoge manier tot stand kwamen. Niet zelden werd er een familie-uitje van gemaakt en waren we er hele dagdelen aan kwijt. Nostalgie alom natuurlijk, als we de klok veertig jaar achteruitzetten, richting het internet loze tijdperk. Drie voorbeelden van old school dingen regelen. 

Met het hele gezin naar de bank

Op een gegeven moment bereikten kinderen de leeftijd dat ze hun spaarpot leeg mochten halen om er rente - die was er toen nog - van te kunnen trekken bij de bank. Het openen van die bankrekeningen was een heel ritueel. Met de spaarpot of piekenpijp naar het filiaal in het winkelcentrum, in de fysieke wachtrij plaatsnemen, trots het gespaarde geld onder het loket doorschuiven en dan een kwartier of langer toekijken hoe de beambte alles in orde maakte. De spaarder in spe ging er vervolgens vandoor met een aardigheidje, vaak een radio of een rekenmachine, en het felbegeerde spaarbankboekje. Daarin werden de maandelijkse afschriften opgestapeld. Aan bankieren kwam geen computer laat staan app te pas.

Thuis films kijken: op naar de videotheek

Een videotheek was in elk dorp wel te vinden. Zodra films niet meer in de bioscoop draaiden, waren ze beschikbaar op VHS- en Betamaxvideobanden, later op dvd. Althans, met wat mazzel. Als Karate Kid of E.T. al verhuurd was, moest deze voor een volgende keer gereserveerd worden en keerde degene die de cola en borrelnootjes al had klaargezet, onverrichterzake huiswaarts. Of het bezoek aan de videotheek werd een urenlange zoektocht naar een vervangende film. Maar ook deze videoband moest binnen enkele dagen - teruggespoeld en wel! - geretourneerd worden, anders volgde er een gulden boete. Waar de bibliotheek nog wel bestaat, zijn video- en fonotheek (voor de verhuur van vinylplaten) uit het straatbeeld verdwenen. 

Een reis boeken

Bezoekjes aan videotheek en bank verliepen nog snel vergeleken met het boeken van een reis. Er bestaan nog steeds fysieke reisbureaus en in sommige gevallen zijn ze ook hard nodig - bijvoorbeeld voor de wat meer ingewikkelde trips. Wie toen op de bonnefooi richting reisbureau ging en daar enkele wachtenden vóór zich trof, kon beter een andere keer terugkomen. Mensen deden er namelijk uren over om samen met de medewerker tot de ideale combinatie van vervoer en verblijf te komen. Stapels gidsen werden doorgebladerd, op zoek naar dat ene appartement in dat ene Spaanse dorpje aan die ene Costa. “We gaan een reis boeken!” was vaak het startschot voor een middagje weg.