Kamper Ambassadeur: ‘Een nieuw begin’
AlgemeenBrug-columniste en ex-kampense, Margriet Vonno-Landman, heeft na vijf jaar op de Nederlandse ambassade in Singapore, een nieuwe baan bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Ze bezoekt Nederlandse ambassades op alle continenten en blijft in die hoedanigheid verslag doen van haar reizen en van de verschillen en overeenkomsten met haar geboortestad Kampen. Tot de zomer van 2028 is Margriet Vonno ambassadeur van Nederland in Canada.
Op 31 januari 1980 deed ik mee aan een uitvoering van gymnastiekvereniging Wilhelmina Kampen in de Stadsgehoorzaal. Twee dingen zijn me bijgebleven: mijn buurjongen was enorm lenig op de rekstok en de voorzitter van de vereniging kwam het podium op om mede te delen dat koningin Juliana had aangegeven de troon te zullen gaan overdragen aan prinses Beatrix.
Het was een plechtig moment weet ik nog. Sommige mensen in de zaal hadden tranen in de ogen. Destijds had ik geen idee wat mijn toekomst zou brengen. Ik zou het niet geloofd hebben als iemand me had voorspeld dat ik uiteindelijk voor de kleinzoon van koningin Juliana zou gaan werken.
Op 9 oktober 2024 mocht ik de gouverneur-generaal van Canada, Hare Excellentie Mary Simon, mijn geloofsbrieven aanbieden, gesigneerd door Zijne Majesteit Willem-Alexander. Na afloop van deze ceremonie mocht ik mij officieel Ambassadeur van het Koninkrijk der Nederlanden in Canada noemen.
Deze zorgvuldig georganiseerde plechtigheid op de residentie van de gouverneur-generaal geeft aan hoe belangrijk het is voor landen om elkaar te kunnen vertrouwen en om met elkaar samen te werken. Om daar als ambassadeur actief aan bij te kunnen dragen is een grote eer en verantwoordelijkheid. Iets wat daarbij erg goed helpt, is protocol: een stel afspraken over hoe je iemand aanspreekt, waar je gaat staan en wanneer je kunt spreken. Het is een soort internationale ‘taal’ waar diplomaten gebruik van maken om netjes met elkaar om te gaan, zelfs in tijden van spanning.
Gelukkig zijn de betrekkingen tussen Nederland en Canada bijzonder hartelijk. Er zijn aan beide kanten van de oceaan veel contacten tussen politici, ondernemers en ook tussen burgers. Sommige Canadese veteranen hebben de eer gehad om met onze Majesteit te spreken en ik heb gemerkt dat zij dit nooit hebben vergeten. Deze veteranen gaven aan dat ze best zenuwachtig waren om een vorst te spreken en dat hij ze toch op hun gemak wist te stellen. Ook zijn bescheidenheid en kennis van zaken werden vaak genoemd.
In 2025 herdenken we 80 jaar bevrijding. Helaas zijn al verschillende veteranen ons ontvallen. Maar de dankbaarheid blijft. Er zijn veel basisschoolleerlingen die een graf op een Canadese begraafplaats in Nederland onderhouden. Ook is er contact met familieleden in Canada. Dat geeft een bijzondere band tussen twee landen.
Met het team in Canada zijn we druk bezig om voor volgend jaar meerdere herdenkingen te organiseren, eer te bewijzen aan de omgekomen soldaten en stil te staan bij die bijzondere relatie tussen Canada en Nederland. Er is ook veel aandacht voor de toekomst en voor ons streven om vrede te bewaren. Ons leven in vrijheid is niet vanzelfsprekend. In 1980 voelde het aftreden van koningin Juliana voor mij als het einde van een tijdperk en een nieuw begin. In Canada woon ik vlak bij de woning waar onze koningin tijdens de oorlog verbleef. Zij is hier nog steeds een bekend en gewaardeerd persoon. Zo is er steeds weer een nieuwe start. De meer dan 1 miljoen Canadezen met Nederlandse wortels zullen vast voor inspiratie zorgen bij mijn ‘nieuwe begin’.