Humor met een boodschap: Mensen met mogelijkheden
Algemeen(door Marcel Kalter)
‘Wanneer kom je nou een keer kijken?’ Dat appje kreeg ik van Joep Roth terug nadat ik hem had gefeliciteerd met zijn verjaardag. Een paar weken later was het zover. Toen ik binnenkwam, moest ik even wachten. Ik liep naar de paardenbak. Daarin reden twee wagens met paarden ervoor. Op de bok zaten bij elke wagen twee mensen. Ik keek ernaar en was verbaasd. Terwijl ik keek schoot door mijn hoofd: hoezo ben ik bij de Stichting Paardrijden Gehandicapten IJsselmuiden? Ik zag alleen maar ‘normale’ mensen op de wagens.
Pas na het gesprek met Joep kwam ik erachter dat ik het opmerkingsvermogen van een pantoffeldiertje heb. Ik had tijdens ons gesprek tegen hem gezegd: ‘Die gasten op die wagens hebben toch helemaal geen beperking?’ Joep begreep al niets van die opmerking. Toen we samen naar de paardenbak liepen, zag ik het pas. Boven de twee paarden voor de wagen lag een frame. Daarin was een ligbed gemaakt voor iemand met een beperking. Huifbedrijden heet het. Een soort therapie voor de mensen die erin liggen.
Een paar rondjes verder was de tijd om. Beide jongens werden in het frame van de wagens getakeld. De een kon alleen maar met de ogen knipperen en wat geluid produceren. Volgens zijn moeder kun je aan alles merken dat hij heel veel baat heeft bij deze therapie. De ander kon veel meer. Hij werd in een rolstoel gezet en kon met knopjes zelf wat dingen bedienen. Joep en hij hadden samen lol. Er was geen enkele beperking te bespeuren tijdens hun ‘gesprek’. Humor voerde de boventoon. Ik was verrast door hun interactie. Joep draaide zich opeens naar mij om. ‘Nu jij,’ zei hij met een lach. ‘Ervaar maar eens hoe het is om daar te liggen.’ Ik kon niet weigeren en werd een minuutje later boven de twee paarden getakeld.
Een kwartier werd ik rondgereden. Met Joep en vrijwilliger Krijn op de bok. Bij elke stap voelde ik de paarden onder me. Ik werd getrakteerd op een soort warme massage. Het was superfijn. Maar ik ging eraf met een dubbel gevoel. Want wat is het toch een voorrecht om gezond te zijn. De grootste beperking is misschien wel dat heel veel mensen dit als vanzelfsprekend ervaren. En dat is het niet. Daarom is het goed dat er organisaties als de SPGIJ zijn. Met al die geweldige vrijwilligers en bestuursleden. Aangepast paardrijden en mennen, huifbedrijden en dagbesteding zijn daar dagelijkse kost. Eigenlijk zouden alle mensen ‘uit de grote boze mensenwereld’ hier eens een kijkje moeten nemen. Misschien hebben veel van die mensen een grotere beperking dan de cliënten van de SPGIJ. Door de verhalen van Joep en het zien van deze bijzondere locatie zijn mijn ogen in ieder geval geopend. Ik vervang de term ‘mensen met een beperking’ na mijn bezoek door ‘mensen met mogelijkheden’. Want zo is het. Toen ik weer in de auto zat dacht ik alleen maar: joepie-de-poepie. Omdat ik weer een machtig mooie ervaring rijker ben.