Ons leven in Baba Tonka, Bulgarije (4)Iedere nacht is het huilen in Bulgarije

(Door Alex de Jong @ Baba Tonka Business)

Er wordt hier ‘s avonds wat afgehuild in Bulgarije. Nee, wees gerust, dat heeft heus niets met heimwee te maken. We hebben het hier immens naar ons zin. Zo midden in de natuur. Met onze eigen boerderij en een groeiend (en soms ook slinkend) aantal dieren. En toch wordt hier flink gehuild. Door jakhalzen. Want die leven hier volop. En ze komen in de schemering steeds dichterbij.

Nee, ik begin hiermee geen thriller. Al zou ik dat, als auteur van meer dan tien boeken, natuurlijk wel kunnen doen. Een idee heb ik al. Maar nu ben ik boer. En freelance journalist. 

Ratrace

We kwamen voor de rust. Ontsnappen aan de ratrace. Meer genieten van het leven. Dat doen we. Afgelopen lente en zomer was puur genot. Lekker weer (soms zelfs te warm, maar ik klaag niet), de eigen moestuin die een rijke oogst opleverde, de vleeskuikens die lekker dik werden en waarvan de sjasliek op de barbecue heerlijk smaakte. Het is hier genieten van de natuur. De vogels die vrolijk fluiten (in het voorjaar zelfs de hele nacht door, want we hebben hier ook nachtegalen.), dartelende boerenzwaluwen die in en uit de stal vliegen, het was een lust. Je wilt niet weten hoeveel insecten en reptielen ik op de foto heb gezet. Schorpioenen, vreemde torren, vlinders… Vlinders. Als je even je ogen dichtdeed en ze weer opende, zag je zo drie, vier verschillende soorten buitelend in de lucht. Fazanten nestelden in het lange gras en een esculaapslang haalde naar me uit. Ja, de natuur is hier nog ongerept. Met uitzichten die iedere dag veranderen. De zonsop- en -ondergang; de wolkenhemel… oh, en dan vergeet ik de sterrenhemel die we hier iedere nacht opnieuw mogen aanschouwen. Hier geen horizonvervuiling van dicht opeengepakte huizen. Natuur.

Jakhalzen en ratten

En in die natuur janken de jakhalzen, roepen naar elkaar; lachen, gieren, brullen. Ik had ze al vaker gehoord en dacht toen nog, omdat het geluid zo vreemd klonk, dat het kinderen uit het dorp waren. Kinderen die uit verveling rondlopen, janken als jakhalzen en zo de honden in het dorp tot waanzin – en dus blaffen – drijven. Maar het zijn écht jakhalzen. Waar in Nederland de discussie over de herintroductie van de wolf hoog oplaait, hebben wij hier nog wilde dieren in de natuur. Het maakt me, met de naderende winter, wel wat angstig voor de kippen die we in de ruïne, grenzend aan ons huisperceel, hebben zitten. Eerder gingen de dieren braaf op stok, maar inmiddels lopen er ook tien parelhoenders rond en die kennen ‘op stok’ niet. Ze zitten liever in de struiken, buiten. Niet echt veilig. Al is het gevaar soms kleiner. Ratten (ze rennen tussen plafond en vloer van de bovenverdieping, zodat soms zelfs de peertjes heen en weer schommelen), een steenmarter of een wezel doodde al mijn tien Japanse kwartels.

Ons leven in ‘het wild’ heeft zijn keerzijde en zijn charme. Zoals dat we ’s avonds het gebulk van de mannetjes herten horen; ze staan aan de rand van het bos en de ons omringende weilanden om het hardst te roepen ‘ik ben de mooiste, ik ben de sterkste’, stel ik me zo voor. Ja, zelfs het gehuil van de jakhalzen heeft iets onwezenlijks, boeiends. Totdat ik weer moet denken aan mijn weerloze kippen. Ik eet ze liever zelf, dan dat ze ten prooi vallen aan de steeds dichterbij komende moordenaars om ons heen...

Alex de Jong is freelance medewerker van De Brug. Sinds 1 april woont hij samen met zijn partner Elise van Heerde in Baba Tonka, in Noordoost Bulgarije, tachtig kilometer onder de grens met Roemenië. Hier bouwen ze aan hun eigen kleine boerderij om zelfvoorzienend te leven. Daarnaast blijft Alex als ‘digital nomad’ schrijven voor diverse bedrijven en organisaties in Nederland. Volg ze op www.ourbulgarianadventure.com of via hun gelijknamige Facebookpagina.