Kamper Ambassadeur: Winterpret
AlgemeenBrug-columniste en ex-kampense, Margriet Vonno-Landman, heeft na vijf jaar op de Nederlandse ambassade in Singapore, een nieuwe baan bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Ze bezoekt Nederlandse ambassades op alle continenten en blijft in die hoedanigheid verslag doen van haar reizen en van de verschillen en overeenkomsten met haar geboortestad Kampen. Tot de zomer van 2028 is Margriet Vonno ambassadeur van Nederland in Canada.
Tijdens een hele koude winter schaatste ik als tiener met mijn vriendinnen helemaal vanuit Roggebot naar Elburg en terug. In Elburg heb ik toen de lekkerste erwtensoep ooit gegeten. Het voelde een beetje als mijn Elfstedentocht, want ik ben geen geoefende schaatser.
Die winterpret vond plaats in de strengste winter die ik ooit meemaakte in Nederland. In 2002 verhuisde ik naar Washington DC in de Verenigde Staten. Daar bleek de winter veel langer te duren dan in Nederland en ook gevaarlijk. Ik leerde de term ‘black ice’ kennen. Als het asfalt bevroren was en je het beste thuis kon blijven als je niet wilde vallen.
En nu woon en werk ik in de koudste hoofdstad ter wereld, Ottawa. Van alle kanten word ik gewaarschuwd dat het zwaar kan zijn. Ook hoor ik dat ik het beste de winter kan omarmen, want die kan je niet negeren. En zowaar, op 5 december begon het hier voor het eerst te sneeuwen en sindsdien werk ik in een winterwonderland.
Het kanaal van Ottawa gaat open als er meer dan 30 centimeter ijs op is gegroeid. Dan kunnen er ook sneeuwschuivers op en worden er nette banen aangelegd. Ondanks de koude, moeten wij schaatsers nog even wachten op de ijspret in Ottawa. Maar die gaat zeker komen.
Pret heb ik al gehad, met speciale winterlaarzen, prikstokken en drie laagjes kleding heb ik de -15 graden Celsius getrotseerd en genoten van de rust en de serene, witte landschappen. Ik realiseerde me dat mijn werk mij veel nieuwe ervaringen biedt.
In Kampen is het nu relatief warm in december, maar ook grijs. Hier is het koud, maar schijnt de zon volop op een wit landschap. Het is een mooie metafoor voor mijn werk. Wat de omstandigheden ook zijn, je moet niet zeuren en je werk doen voor Nederlandse bedrijven of Nederlanders die hulp nodig hebben omdat ze een paspoort kwijt zijn of een ongeluk hebben gehad.
Dan klaag je niet over sneeuw, regen of hitte, maar probeer je iemand te helpen met een vriendelijk woord, een relevant contact en zo snel mogelijk een nieuw document. Welk seizoen er ook is, we zijn er wereldwijd. Dat is het motto van Buitenlandse Zaken. En dat wordt uitgevoerd door mensen voor mensen.
Dus of ik nu mijn zomerjurk aanheb op het werk, zoals in Singapore het geval was, of mijn nieuwe Canadese thermisch shirt tegen de kou, het gevoel is hetzelfde. Verschil kunnen maken voor medelanders.
Dat kwam nog niet in mijn op toen ik genoot van mijn schaatstocht op het Veluwemeer. Ik was vooral bezig om de tocht te volbrengen. Maar ook toen dacht ik al ‘Wat is Nederland toch een prachtig land’. Dat wil ik nog steeds graag delen niet allen in de zomer, maar zeker ook in de winter.