Humor met een boodschap: Wat een dag
Algemeen(door Marcel Kalter)
Het zonnetje schijnt. We kijken naar de wedstrijd van JO19-1 op het hoofdveld. ‘Ik denk dat we vandaag nog geen kampioen worden.’ Het zijn de woorden van Hans Roeland, de assistent-trainer van het eerste elftal van IJVV. ‘Het zou wel mooi zijn,’ zeg ik. ‘Maar ik ben er sowieso niet bij. Ik moet vanmiddag de 3e helft verzorgen in de kantine van VHK.’ Hans begint te lachen. ‘In Sint Jansklooster ben ik 2 jaar trainer geweest van het eerste. Doe ze maar de groeten van de slechtste trainer die ze ooit hebben gehad.’ Ik beloof ‘m dat te doen. ‘Veel succes vanmiddag.’ Ik geef ‘m nog een klopje op z’n schouder, want het is de hoogste tijd voor mijn ritje naar Sint Jansklooster.
De eerste helft is net begonnen als ik bij het voetbalveld aankom. Ik laad de spullen uit de bus en ga rustig opbouwen. Om me heen zie ik wat bekende koppen. ‘Wat leuk man. Kom je hier optreden? Dat wordt vast gezellig.’ Ik krijg nog een paar minuten van de eerste helft mee en dan klinkt het fluitsignaal. Tijdens de rust praat ik met de voorzitter van VHK natuurlijk over Hans. ‘Je moet de groeten hebben van de slechtste trainer ooit.’ Hij begint te lachen. ‘Hans heeft gewoon veel pech gehad. We waren met VHK net gepromoveerd naar de 1e klasse. Langdurige blessures hebben er voornamelijk voor gezorgd dat we twee seizoenen achter elkaar zijn gedegradeerd.’ De tweede helft begint. Ik gooi de laatste slok koffie achterover en ga weer naar buiten. VHK verliest uiteindelijk met 2-0. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben klaar voor een feestje in de kantine.
Als ik iets meer dan een half uur aan het zingen ben, komt de voorzitter op me aflopen. Ik zie aan zijn gezicht dat er iets is. ‘Je moet stoppen,’ zegt hij met een brok in zijn keel. ‘Onze hoofdsponsor is net plotseling overleden. Een hartstilstand op 58-jarige leeftijd.’ Ik ben sprakeloos, want dit heb ik nog nooit meegemaakt. Mijn eerste gedachte is een minuut stilte. Dat doe ik dan maar. Het is indrukwekkend. De stilte is namelijk oorverdovend. In de tussentijd heb ik meegekregen dat IJVV toch kampioen is geworden, omdat de directe concurrenten punten hebben verspeeld.
Op de terugweg bel ik een van mijn zonen. Die is in de kantine van IJVV, waar het een groot feest is. Maar dat geldt niet voor iedereen. Tijdens de kampioenswedstrijd heeft iemand in de 85e minuut langs de zijlijn een hersenbloeding gekregen. Het is de schoonmoeder van Hans en de oma van zijn zoon Tim, die ook in het eerste van IJVV speelt. Ze is met de ambulance afgevoerd en 2 dagen later helaas overleden. Daarom gaat zaterdag 21 maart 2026 bij mij de boeken in als een bizarre dag. Het blijkt maar weer dat het lijntje tussen plezier en ellende flinterdun is. Voor 2 families zal 21 maart nooit meer hetzelfde zijn. Nooit meer…