Hoofddorpse haalt herinneringen op aan de Noordweg met Stichting Ambulance Wens
· leestijd 2 minuten Algemeen(door Maarten van Gemert)
BRUNNEPE – Een inwoonster van Hoofddorp heeft vrijdag herinneringen opgehaald aan de Noordweg in Kampen. Daar woonde ze tijdens de oorlog als jong meisje. Op hoge leeftijd gekomen en terminaal ziek, wou ze graag Kampen nog één keer bezoeken. Stichting Ambulance Wens verzorgde dat voor haar. Samen met haar (klein)dochter(s) beleefde de geboren IJsselmuidense een ”hele geweldige dag”.
Truus Kallenbach-Posthumus (83) verbleef tijdens de Tweede Wereldoorlog bij haar opa en oma aan de Noordweg 130 in Brunnepe (Kampen). Ze weet zich nog veel te herinneren uit die tijd, ofschoon ze toen nog heel jong was. Al vaker had ze aangegeven graag nog een keer te willen gaan kijken. Met uitgezaaide leverkanker is haar levensverwachting laag. Haar dochter Maaike riep de hulp van Stichting Ambulance Wens in. Het werd een onvergetelijke dag.
Omnummering
In mei kwam bij de geschiedenis van Annie Post naar voren dat de verzetsstrijdster tijdens de oorlog aan de Noordweg 200a woonde, terwijl de hoofdstraat van Brunnepe heden bij huisnummer 160 ophoudt. Datzelfde kwam nu naar voren want de grootouders van mevrouw Posthumus woonden op huisnummer 130 dat tegenwoordig nummer 86 is. Er was niemand thuis maar gelegen op de brancard keek Posthumus haar ogen uit.
„Hier zat de bakker en hier zat de slager,” wijst ze om zich heen. „Hierachter stond een boerderij en waar nu die huizen staan, stond een fabriek (van BK – red.).” Ook in de Oudestraat werden herinneringen opgehaald. In het centrum merkt de goedlachse dame op dat de kleuren van de banketbakker bij het Koeplein er toen al zo opzaten.
De reden van omnummering interesseerde haar als klein kind niet. Wel herinnert ze zich dat haar opa en oma opeens op nummer 86 woonden. Dat moet halverwege de jaren zestig geweest zijn, schat ze, tijdens haar middelbare schooltijd.
Gastvrij
Na de oorlog ging Posthumus naar haar moeder terug die inmiddels in Amsterdam woonde. Elke zomervakantie was ze echter weer te vinden bij opa en oma aan de Noordweg. Ze speelde daar met Jan Klappe en zijn zus Frida uit de Schokkerstraat. „Hun ouders verkochten heerlijke paling,” vertelt Posthumus. „Soms moesten we even kijken of de makreel al gerookt was.” Her en der hingen er visnetten te drogen. Bij het boeten van de visnetten kwam er een rare lucht vanaf. Boeten is het repareren van visnetten. Een nieuw net maken heet breien.
Na het bezoek aan de Noordweg ging het gezelschap lunchen in de Stadsherberg. Daar keken ze uit op de Stadsbrug die de vader van Posthumus nog heeft geholpen te herstellen na de oorlog. Toen ze daarna tijdens een stortbui schuilden in de Stadskazerne, werden ze daar heel hartelijk ontvangen. „We kregen koffie van de VVV en keken ook bij het Stadsarchief.” In de bibliotheek kreeg ze een kalender met prenten van Kampen.
De terminale patiënte geniet zichtbaar van het weerzien met de Noordweg (foto: Maarten van Gemert)
Stichting
Mevrouw Kallenbach-Posthumus heeft een spierziekte en leverkanker, dat de afgelopen maanden progressief is geworden, vertelt haar dochter Maaike Kallenbach. „Geestelijk is ze echter nog heel goed bij,” merkt dochterlief op. Dat blijkt ook uit haar vraag naar een exemplaar van deze krant: „Mijn kinderen kunnen ‘m wel downloaden maar dat hoeft van mij niet.”
Al 17 jaar vervult Stichting Ambulance Wens verzoeken van terminale patiënten. De stichting moet niet verward worden met de Wensambulance waarvoor de carbidschutters in het verleden met Oud & Nieuw geld ophaalden. Stichting Ambulance Wens opereert vanuit Rhoon en kan tot in het buitenland actief zijn. Soms zijn er mensen in het buitenland die in Nederland begraven willen worden of vice versa. „Met negen ambulances en zo’n 300 vrijwilligers is de stichting zeven dagen per week actief,’ vertelt vrijwilligster en verpleegkundige Reina Blom.
Zij ging vrijdag mee als begeleidster. Volgens Blom heeft mevrouw Kallenbach-Posthumus een geweldige dag gehad. Dat beaamt de terminale patiënte die donderdag 84 hoopt te worden. Ze is nuchter en heeft humor. Bij haar naderend levenseinde heeft ze zich neergelegd. Ze maakt er nog wat van, zolang het kan. Ditmaal door de verrassing van haar kinderen en met dank aan Stichting Ambulance Wens. Vermoeid keerde ze halverwege de middag huiswaarts. „Maar ik ben prettig moe”, zei ze bij thuiskomst. Van een geweldige dag Kampen.
..
