Humor met een boodschap: Niet tegen, maar met elkaar strijden

(door Marcel Kalter uit Kampen )

Voetbal verbroedert. Dat hoor je regelmatig. Volgens mij geldt dat alleen voor het Nederlandse elftal. Als dat goed presteert, kleurt het hele land oranje en is iedereen in de ban van het spelletje met de bal. Maar als het over Ajax en Feyenoord gaat, is de verbroedering ver te zoeken. Dat heb ik de afgelopen tijd wel gemerkt.

Het begon al bij mij thuis. Mijn oudste zoon is voor Ajax en de jongste twee zijn fan van Feyenoord. Tijdens de uitwedstrijd van Feyenoord tegen Excelsior gingen we er met z’n allen eens lekker voor zitten. Eigenlijk was iedereen in mijn kamer ervan overtuigd dat Feyenoord die middag de titel zou pakken. Maar zoals we allemaal weten, ging het op een steenworp afstand van De Kuip helemaal mis. Jos en zijn vriend Xander, die ook Ajacied in hart en nieren is, dansten om de tafel bij iedere goal van de underdog. Het gezicht van mijn middelste zoon Luc betrok steeds meer en hij kon zijn tranen op een gegeven moment niet meer onderdrukken. Wat had ik met die jongen te doen. Ik kreeg een brok in mijn keel bij de aanblik van zijn verdriet. Wat gunde ik die jongen het kampioenschap van Feyenoord. Gelukkig werd die week daarop alles rechtgezet. Eindelijk was de schaal weer voor de Rotterdammers. Volgens mij maar goed voor de Maasstad ook. Als het op de laatste dag was misgegaan, ben ik benieuwd wat er van de binnenstad van Rotterdam was overgebleven.

Diep in mijn hart ben ik voor Ajax. En toch heb ik genoten van de kampioenswedstrijd. Dirk Kuijt was door velen al een beetje afgeschreven, maar op het moment dat het moest gebeuren stond hij er. Hij kwam in 2015 terug naar Feyenoord om deze club kampioen te maken. Dat was een van zijn grootste dromen. Die droom is uitgekomen met het eerste kampioenschap van Feyenoord sinds 1999. Hij maakte het verschil door drie keer te scoren en schreef zo geschiedenis. En ja, dat vind ik mooi… zelfs als Ajacied.

Op 24 mei was het de beurt aan mijn cluppie om de Europa League in de wacht te slepen. Maar Manchester United bleek helaas een maatje te groot. Voor een groot aantal Feyenoordfans was dit een goede reden om nog een keer een feestje te vieren. En daar kan ik met de pet niet bij. Als een Nederlandse voetbalploeg in een grote finale staat, dan ben je als Nederlander toch altijd voor dat team? Het bestaat toch niet dat je als Nederlandse voetballiefhebber wilt dat een buitenlandse club er met de trofee vandoor gaat? Alleen al op Facebook kwamen de afgelopen maanden zo veel haatbetuigingen voorbij van Ajacieden en Feyenoorders, die elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Ik vind het ongelooflijk zielig als je het woord ‘Feyenoord’ of ‘Ajax’ niet over je lippen kunt krijgen en de namen vervangt door ‘010’ of ‘020’. Waar gaat het nou helemaal over?

Voetbal is volkssport nummer één. Daarvan mogen we met z’n allen genieten. Als we dan toch willen strijden, laten we dat dan doen om echt belangrijke zaken. Dat we weer met een gerust hart een concert kunnen bijwonen of een stedentrip naar Londen kunnen maken. En dat tienermeiden altijd met een veilig gevoel over straat kunnen fietsen. Ik ga het komend voetbalseizoen weer genieten van wedstrijden waarin 22 talenten hun voeten laten spreken. Om het publiek te vermaken. In de hoop dat hun voetbalkunsten een verbroederende werking hebben, waardoor we met z’n allen de echte dagelijkse ‘problemen’ het hoofd kunnen bieden. En de kampioensschaal is voor de club die aan het eind van het seizoen bovenaan staat. Ik gun het ze nu al van harte!