Verslag kerkasiel Open Hof: week 21
· leestijd 2 minuten Algemeen(ds. Kasper Jager)
Wijkgemeente Open Hof, onderdeel van de Protestantse Gemeente Kampen, biedt sinds 21 november kerkasiel aan de familie Babayants, die met uitzetting bedreigd wordt. Kerkasiel is een eeuwenoude traditie waarbij kerken bescherming bieden aan mensen die vervolgd worden of dreigen te worden uitgezet. Op www.brugnieuws doet dominee Kasper Jager wekelijks verslag van het asiel. Ook in de krant wordt periodiek een editie opgenomen.
Komende zondag – Pasen – schuilt het gezin Babayants precies 150 dagen bij ons in Open Hof. Nog altijd is er geen goede regeling voor gewortelde kinderen in Nederland. Dat is een zwaar kruis om te dragen voor Aleksa, Amelia, Ariana, Aram, Karina en Aleksandr. Een zwaar kruis voor Mikael en zijn moeder. Een zwaar kruis voor Kowil en Nimota en hun moeder. Een zwaar kruis voor alle gewortelde kinderen en hun ouders. Dat kruis mag ik vandaag – Witte Donderdag – als kruisdrager in The Passion figuurlijk even van hen overnemen.
Over dat kruisdragen sprak Paus Franciscus aan het begin van de Goede Week in zijn preek op Palmzondag op het Sint-Pietersplein. Daarin roept hij christenen op om zich voor te bereiden op Pasen door elkaar te begeleiden op de weg van lijden en barmhartigheid. Paus Franciscus moedigt gelovigen aan om na te denken over hoe ze reageren op het lijden van anderen – met “woede, ergernis of medelijden?” – en om Christus te herkennen in de lijdende medemens. In zijn preek staat hij in het bijzonder stil bij Simon van Cyrene, de man die door Romeinse soldaten werd gedwongen om Jezus te helpen het kruis te dragen. Graag deel ik hier enkele woorden uit de preek van Paus Franciscus:
“Laten we in de Goede Week ook het kruis van anderen dragen. Het kruis dragen betekent meer dan het dragen van persoonlijk lijden. Het betekent in de pijn van anderen stappen en naast hen lopen. Christus’ kruis dragen is nooit tevergeefs. Het is de meest tastbare manier voor ons om te delen in zijn verlossende liefde. Simon van Cyrene zei niets, maar handelde gewoon. Tussen hem en Jezus is er geen dialoog; er wordt geen enkel woord gesproken. Tussen hem en Jezus is er alleen het hout van het kruis.
Hoeveel Simons van Cyrene zijn er niet in onze tijd, die het kruis van Christus op hun schouders dragen. Kunnen we ze herkennen? Kunnen we de Heer in hun gezichten zien, ontsierd door de last van oorlog en ontbering? Het herkennen van die gezichten moet gelovigen tot actie aanzetten.
Jezus’ passie wordt compassie wanneer we onze hand uitsteken naar hen die voelen dat ze niet verder kunnen, wanneer we hen die gevallen zijn optillen, wanneer we hen die ontmoedigd zijn omhelzen. Laten we, om dit grote wonder van barmhartigheid te ervaren, beslissen hoe we ons eigen kruis moeten dragen tijdens deze Goede Week: zo niet op onze schouders, dan in ons hart. En niet alleen ons kruis, maar ook het kruis van hen die om ons heen lijden.
Laten we ons voorbereiden op het paasmysterie van de Heer, door ieder van ons voor elkaar een Simon van Cyrene te worden.”
