Hermien Koers hoopt op nieuwe bloeiperiode voor de stepsport

KAMPEN – Er zijn misschien wel meer mensen die steppen dan tien jaar geleden. Tegelijkertijd heeft de toch al kleine sport in organisatorisch verband juist te kampen met uitdagingen. Hermien Koers is dan ook blij dat de stepsport met het onlangs gehouden criterium weer van zich laat horen. Zelf doet ze in het tweede weekend van augustus bovendien mee aan de wereldkampioenschappen in Tsjechië, waar ze bij de masters (40-plus) voor goud gaat.

Reden voor haar om ook nog maar eens een lans te breken voor de sport. “Ik zou het mooi vinden als mensen ontdekken hoe leuk deze sport is. En hoe gezond. Het is minder belastend dan wielrennen en tegelijkertijd train je je hele lichaam. Uiteraard doen je benen het werk, maar ook je core en je armen doen mee. De sport is een mooie mix van conditie, kracht en balans.”

Koers, in het dagelijks leven fysiotherapeut, kan het weten. Zelf ontdekte ze de sport als 12-jarig meisje in Mastenbroek. “Ik kende iemand die het deed en werd daardoor zelf nieuwsgierig naar de sport. Dat is toch uiteindelijk vaak hoe het gaat. Je ziet iemand anders het doen en denkt: ‘Dat wil ik ook.’”

Al snel bleek dat ze er goed in was. Steppen vraagt om de juiste techniek en tegelijkertijd is het een behoorlijk toegankelijke sport. Koers geeft er les in en met de juiste techniek kun je al snel op weg. Discipline en doorzettingsvermogen komen dan weer niet aanwaaien. Koers: “Het kan behoorlijk zwaar zijn. Dat wil zeggen als je het op wedstrijdniveau beoefent, want de meeste mensen gaan voor de toertochten.”

Steppen vraagt om de juiste techniek en tegelijkertijd is het een behoorlijk toegankelijke sport.

Inmiddels is Koers de veertig gepasseerd. Lachend constateert ze dat niet alles meer zo makkelijk gaat als tien jaar geleden. Al is dat behoorlijk relatief. Koers: “Als duursporter ben ik misschien nog wel beter dan vroeger. Ouder worden betekent niet automatisch minder. De explosiviteit wordt wel minder.”

En dat laatste heb je wel nodig, met name bij de start. Koers: “In de stepsport is het belangrijk dat je er vanaf het begin goed bij zit. Het parcours in Tsjechië kent relatief veel bochten. Het had wat mij betreft nog wel meer een duursportparcours mogen zijn.”

Dat gezegd hebbende: het WK bestaat uit verschillende onderdelen: een sprint op de eerste dag. Daarnaast een criterium, een kortere ronde en een lange afstand op de laatste dag. Mooi aan een land als Tsjechië is dat de sport daar echt leeft. Er zijn veel meer wedstrijden en dat maakt dat de Tsjechische dames meer hebben kunnen steppen met maximale weerstand. Want tijdens een wedstrijd gaat je hartslag wel richting de maximale waarden.

Koers zou het dus mooi vinden als het steppen in Nederland ook weer een impuls krijgt. “Ik besef heel goed dat steppen hier een kleine sport is en dat er de laatste jaren vrijwel geen wedstrijden waren. Maar je moet ergens beginnen om het steppen weer op de kaart te zetten.” Dat de sport door een dalletje is gegaan, kwam mede door corona. Het resulteerde in een merkwaardige paradox. De liefhebbers bleven gewoon steppen en er kwamen zelfs sporters bij, maar organisatorisch liep het minder. De sport heeft Koers zelf in elk geval veel gebracht. “Ik ben op plekken geweest waar je anders niet snel komt, tot Australië aan toe. In Tsjechië komen we door dorpjes waar je anders ook niet snel komt. Daarnaast is de charme van deze sport dat je elkaar kent.”

Het mooiste blijft het onderweg zijn. Koers: “Je bent onderweg, komt door mooie gebieden en bent in de gelegenheid om te genieten van de omgeving. Het gaat immers niet zo hard als bij het wielrennen.”

Inmiddels bereidt de sportvrouw zich voor op het WK. Aan het laatste WK nam ze wel deel, maar toen gooide een blessure aan haar achillespees roet in het eten. Op het voorgaande EK ging het beter en wist ze zelfs een eerste plaats te behalen. Iets wat altijd bijzonder blijft. “Er hoeft er maar eentje voor je te eindigen en je wordt geen eerste”, zegt Koers met gevoel voor understatement.

In Tsjechië, weet Koers, wordt het lastig. “Ik heb de deelnemerslijst inmiddels gezien. Mijn voornaamste concurrenten zijn op het eerste gezicht een Tsjechische en een vrouw uit Estland. Ik zou alleen geen sportvrouw zijn als ik niet zou zeggen dat ik eerste wil worden.”