City Bioscoop Kampen barst van ‘wilde ideeën’

(door Alex de Jong @ Baba Tonka Business) Met hart en ziel bouwen ze aan ‘onze’ bioscoop. Michiel en Jacqueline de Groot, Julius Hartman en Astrid de Jong. Ze wonen er zelfs al bijna. Hun hele leven lijkt erom te draaien. En nee, de eigen huizen staan (nog) niet in de verkoop. ‘Al kan dat wel, want we kunnen hierboven wonen, zoals eerder de directeur van de City Bioscoop dat ook deed’, lacht Michiel.  ‘Slapeloze nachten? Nee hoor, die kennen we niet…’

‘Heb je plannen om hier iets te organiseren? Hoe gek ook, we zeggen nooit ‘nee’’, verzekert Michiel. Welkom in de wondere wereld van de herrezen Kamper bioscoop, waar inmiddels 32 titels en 120 voorstellingen per week draaien, waar iedereen even naar binnen kan wandelen voor een kopje koffie én een vroege (ochtend)voorstelling, of gewoon voor een praatje. De plek waar alles kan en waar van alles gebeurt.

Arthouse, horror en anime
Ja, ze hebben het druk. Nee, ze vallen nog niet om. Want ze hebben er zoveel plezier in. Plezier in steeds weer nieuwe dingen bedenken. Gekke dingen. Mooie dingen. Nieuwe films. Nieuwe plannen. Nog meer films… ‘We willen de jeugd meer hiernaartoe halen’, vertelt Julius dodelijk serieus tussen alle gekte door. ‘Die komen hier nu nog wat te weinig.’ Speciaal voor die doelgroep hebben ze horrorfilms en Japanse Anime. Ook wil hij graag benadrukken dat de bioscoop al vanaf tien uur ’s ochtends open is en dat dan ook al de eerste (Arthouse) films draaien.

Jullie zullen de afgelopen maanden wel meer geleefd zijn dan geleefd hebben? Michiel: ‘Het wordt voorzichtig aan makkelijker, we snappen dingen en systemen wat beter, en Julius is zowaar in de gelegenheid geweest om met zijn gezin even op vakantie te gaan. Dat was fijn voor hun, en voor de bioscoop een mooi leermoment.’ ‘Dat dat niet kan’, vult Astrid aan. ‘Inderdaad; dat dat niet kan’, beaamt Michiel. Astrid: ‘Dat we dan in Mallorca op een hotelkamer de planning aan het doen zijn…’ Michiel: ‘Ja, dat. We hadden voor de herfstvakantie heel veel drukte verwacht, maar dit sloeg alles.’ Als ik opmerk dat ik dat al in een Facebookbericht had gelezen, wordt duidelijk dat Astrid voor die immense berichtenstroom zorgt. ‘We zijn allemaal hier, zestien uur per dag’, voegt ze eraan toe. ‘We wonen in de bioscoop, Alex’, haakt Michiel aan. ‘We komen niet aan andere dingen toe, maar dat is niet erg. Het is een verschrikkelijk leuk bedrijf om te zijn, om allerlei dingen te doen, om mensen blij te maken, om evenementen te organiseren…’ Astrid: ‘Michiel kan hier mooi vergaderen met de BOK; ik werk voor de radio en kan hier tussen de voorstellingen door eventjes een programma bedenken en samenstellen; Julius zit hier gewoon te monteren voor andere producties... En als zich dan weer iemand ziek meldt, dan staan wij hier weer de zalen schoon te maken, koffie te zetten, of popcorn te bakken…’ ‘Te dweilen, te stofzuigen, ramen te lappen…’ vult Michiel aan. Niet dat ze alles kunnen. Astrid prijst ‘de jongens en meiden op de vloer’. ‘Die hebben we echt wel nodig; die kennen de bioscoop beter dan wij. En ze kennen ons inmiddels ook al wat beter. Die zeggen niet meer ‘nee, we willen geen dinosauriër’, maar ‘kunnen we er geen vier in de lobby hebben?’.’

‘We maken winst’
De deur is al vanaf tien uur open. Ze verwelkomen de zoete instuif. ‘Laatst hadden we hier twee dames, waren hier nog nooit geweest. Kwamen voor een praatje, een bakje koffie en uiteindelijk een voorstelling. Ze mochten zelf de muziek in de lobby uitkiezen.’ Haar dochter werkt de voorraden weg, de zoon van Michiel loopt ergens rond en soms ook is zijn vrouw er om de handen uit de mouwen te steken. Het is een familiebedrijf, lachen ze. ‘We hebben aanvragen voor tweehonderd bioscoopbonnen’. ‘Mensen die zangles geven ontdekken dat ze bij ons daarvoor een zaal kunnen huren...’
Gaan jullie zo niet aan het succes ten onder? ‘Dat denk ik niet, maar we kunnen niets beloven’, grapt Michiel. Wordt er al winst gemaakt? Michiel: ‘Volgens onze boekhouder wel.’ ‘Maar we weten nog niet wat de verwarming gaat kosten’, merkt Astrid op. Michiel: ‘Tja, we zijn nu eenmaal veel meer open. Er loopt dus ook langer personeel rond.’ Julius: ‘Dat we zoveel open zijn, is een investering. Twintig jaar lang was de bioscoop in de ochtend niet open. Nu wel. Dat moeten mensen nog wel even doorkrijgen.’ Draaien ze in de ochtends ook al films? ‘Zeker. We draaien de hele dag, achter mekaar door, films. Deze week 32 titels. Die we slim programmeren. Steeds wanneer je hier binnenloopt, draait er wel een film waar je naartoe kunt.’ Een immense diversiteit. Waarom? ‘We willen een breed publiek aanspreken’, zegt Julius. ‘Als we slechts tien titels draaien, dan moet je het doen met een paar kinderfilms en enkele blockbusters. Wil je een bijzondere film zien, dan zit die er niet tussen. Bij ons wel! Wij kiezen bewust voor wat niet overal al een hele tijd draait.’

Niets is te gek. Ze doen overal aan mee. Bandjesavond, Kamper Ui(t)dagen, Sinterklaasintocht… En dit, en dat. Er komt een ‘bejaardenbios voor alle leeftijden’ op maandag en donderdag. En ja, omdat ze zelf nog geen slapeloze nachten van dit hele avontuur hebben gehad, maar weten dat sommige mensen dat wel hebben: er komen ook nachtvoorstellingen. Eens in de zoveel weken trekken ze een hele vrijdag- of zaterdagnacht tot in de vroege uurtjes door, besluit Michiel. ‘Want wat is er nu fijner dan om vijf uur ‘s ochtends al aan de nacho’s met kaassaus te zitten?’