Door hartstilstand getroffen Rustidge met man en zoon aan de start

KAMPEN - “Het komt goed. Volgend jaar lopen we misschien wel met zijn drieën.” Karsten van Ommen zei het in april 2024 tegen zijn vader Harry in een Iers ziekenhuis. Meer om te troosten dan gebaseerd op de realiteit. Zijn moeder Jacqueline Rustidge was immers ver weg, niet bij bewustzijn na de hartstilstand en het nierfalen dat haar trof direct na de Connemarathon in Ierland. Vertrouwen op wat je niet zeker kunt weten is geloof. In dit geval dat van de sporter die weigert te capituleren. Jacqueline, Karsten en Harry reizen binnenkort samen af naar Ierland en dat mag je gerust een klein wonder noemen.

Karsten gaat voor het eerst van zijn leven een hele marathon lopen en zijn ouders ieder een halve. Voor Jacqueline, bekend als topatlete van de Kamper atletiekvereniging Isala ‘96, is de terugkeer vooral ook een fysiek weerzien met de mensen die haar leven wisten te redden en haar tot steun waren. 

Cirkel rond

“Het maakt voor mij de cirkel rond. Plus het feit dat we nu met zijn drieën gaan”, zegt Jacqueline, doelend op het feit dat Karsten op het moment van het incident in de Rotterdamse Kuip zat om NEC aan te moedigen in de bekerfinale tegen Feyenoord. Karsten zou het laatste fluitsignaal niet horen en in plaats daarvan een spoedvlucht boeken naar Dublin, waar hij werd hij opgewacht door Ian, een vriendelijke en behulpzame politieagent die er voor zorgde dat hij diezelfde nacht nog in Galway aankwam. 

Karsten wist niet wat hij zou aantreffen. Het was ronduit bizar. Moeder Jacqueline was een half etmaal eerder juichend over de finish gegaan en vrijwel direct daarna in elkaar gezakt. De oorzaak? Een sterk verhoogde kaliumwaarde in het bloed, vermoedelijk als gevolg van hittestress. Jacqueline werd drie kwartier gereanimeerd. “Voor mijn vader moet dit het allerergst zijn geweest”, blikt Karsten terug op het terrein van AV Isala’96. Dat hij zijn moeder in de ogen kan kijken, terwijl hij dat zegt, is goud waard. 

Helemaal hersteld

Jacqueline is inmiddels helemaal hersteld en hield zelfs geen hartbeschadiging over aan het incident. Karsten: “Het samen kunnen lopen voelt nu al als een overwinning.” Tegelijkertijd weerhoudt het Karsten er niet van om toch ook sportieve doelen te stellen. “Ik ben altijd wel een loper geweest en heb zelfs trainingen gegeven bij AV Isala’96. Vaak liep ik echter afstanden van 5 tot 10 kilometer. Een hele marathon lopen is nieuw voor mij.” 

Lachend voegt student Karsten eraan toe: “Sinds een paar maanden drink ik helemaal geen alcohol meer. Mijn vrienden kijken ervan op, maar omdat ze weten wat er is gebeurd begrijpen ze wel heel goed waarom ik dit wil. In welke tijd ik hoop te finishen? Binnen drie uur en dat betekent dat ik gemiddeld veertien kilometer per uur moet lopen.” 

Dat is best een pittige opgave voor wie zijn eerste marathon ooit loopt, weet Jacqueline als ervaringsdeskundige. Jacqueline: “Karsten is 22 jaar en de meeste marathonlopers zijn ouder als ze er mee beginnen. De marathon kent bovendien haar eigen wetten. Het is cruciaal om rustig te beginnen en je eigen race te lopen. Ik heb al zo vaak gezien dat mensen te snel van start gaan en aan het eind instorten. Zelf is me dat ook overkomen. Maar op het moment dat je op het laatst nog kunt versnellen ga je ook echt zo ongeveer iedereen voorbij.”

Heuvel

Bij de Connemarathon is er bovendien nog een andere reden om je kracht enigszins te sparen: The Hell of the West. Dit is een heuvel aan het einde van het traject en is de grotere broer van de man met de hamer. Weer naar beneden richting de finish voelt dan weer als een bevrijding. Na de marathon wacht voor Jacqueline nog meer moois. Ze zal onder meer Alan ontmoeten, de man die vorig jaar de reanimatie coördineerde. 

Jacqueline: “Bij een gezamenlijke lunch op 25 april die wij regelen voor een aantal personen die betrokken waren, is hij niet aanwezig omdat hij dan nog op vakantie is in Zwitserland. Maar op de dag van de Connemarathon gaan we elkaar zien. Ik heb hem uiteraard al bedankt, maar wil dat nogmaals doen.” 

Bijzonder is ook dat Jacqueline, Harry en Karsten lopen voor twee goede doelen: de Nederlandse Hartstichting en de Orde van Malta. Laatstgenoemde organisatie steunt ambulance-medewerkers, die in Ierland op vrijwillige basis werken. Het toeval wil overigens dat deze week (van 6 tot en met 12 april) ook nog eens de collecteweek van de Hartstichting wordt gehouden en dat ditmaal ... het vrouwenhart centraal staat. 

Vrouwenhart

Het hart van een vrouw verschilt wezenlijk van dat van een man. Dit terwijl bij behandelmethodes en operaties van hartaandoeningen in verreweg de meeste gevallen wordt geput uit kennis die is verworven met onderzoek van het mannenhart. Het is de hoogste tijd om deze achterstand eens in te lopen. Jacqueline krijgt er kippenvel van. “De manier waarop het allemaal samenvalt is echt bijzonder.” Ze is bovenal dankbaar: “Mijn oude niveau zal ik niet meer bereiken, maar dat ik behoor tot de twintig procent gelukkigen die na een hartstilstand min of meer de oude worden, maakt me dankbaar.” Doneren kan via doneeractie.nl en door te zoeken op Connemarathon.