Vijf vragen aan: Kampenaar Joop Hoekman, schrijver misdaadromans

Gepensioneerd politieman, Joop Hoekman, is geboren en opgegroeid in Kampen. Van zijn hand verschenen in de loop van de jaren een zestal spannende misdaadromans waarvan de laatste getiteld ‘Beroepsgeheim’ recentelijk op de markt is verschenen. Over zijn schrijvershobby en de relatie tot zijn werk bij de politie zijn hem een vijftal vragen gesteld.

Heeft de stad Kampen en haar geschiedenis op enige manier bijgedragen aan de verhalen die je schrijft?

“Kampen heeft inderdaad een boeiende en lange geschiedenis, maar die historie was voor mij geen inspiratiebron voor het schrijven van misdaadromans. Wel was de historie van de stad voor mij aanleiding te zoeken naar de roots van mijn familie. Halverwege de 19e eeuw zijn mijn voorouders van Genemuiden naar Kampen vertrokken en ik heb die familiegeschiedenis in een mooi boekwerkje vastgelegd.”

Je bent zelf politieman geweest, waar was dat en in hoeverre speelt de kennis die je daar opgedaan hebt een rol in deze verhalen.

“Ik ben mijn politieloopbaan begonnen bij de toenmalige gemeentepolitie Apeldoorn en later ben ik overgestapt naar het Klpd. Daar heb ik me intensief beziggehouden met het uitvoeren van en leidinggeven aan grootschalige en internationale fraude onderzoeken. Oplossen van de betreffende casus was één doel, maar het achterhalen van criminele vermogens was een belangrijk tweede aspect van dat werk. 

De ervaring die ik heb opgedaan bij dat recherchewerk is terug te vinden in de boeken die ik schrijf. Het zijn weliswaar fantasieverhalen, maar opgedane kennis over de onderzochte fraudeconstructies, zijn duidelijk in mijn boeken terug te vinden. Toch gaat het in mijn boeken niet in de eerste plaats om een fraudeconstructie, maar zijn de spannende verhalen vooral bedoeld om de lezer een aantal uren leesplezier te geven.”

Zijn er ook zaken waarbij je zelf betrokken bent geweest die je boeken gehaald hebben?

“Ja. Opgedane kennis over fraudeconstructies met daaraan gekoppeld mijn ervaring bij de politie is in mijn boeken terug te vinden. Laat ik het voorbeeld geven van zoals ik dat wel eens noem ‘De handel in gebakken lucht’. 

Slachtoffers worden door mooie verhalen en vooruitzichten van hoge rendementen overgehaald geld te beleggen in projecten zoals vakantieparken en teakhoutplantages (vooral in het buitenland). Na een tijdje blijken het allemaal leugens te zijn en zijn de ingelegde gelden (veelal grote bedragen) verdwenen in de zakken van de criminelen. Zowel in mijn boek ‘Hebzucht’ als in mijn nieuwe boek ‘Beroepsgeheim’ heb ik geanonimiseerd gegevens over door mij onderzochte casussen verwerkt.”

Als politieagent ben je altijd bezig geweest criminelen op te pakken. Krijg je bij het schrijven van de boeken ook wel eens sympathie voor de ‘slechterik’?

“Dat is wel een gevaar bij het onderzoeken van fraudezaken. Soms is de door de boef toegepaste constructie zo inventief dat je geneigd bent daar een bepaalde waardering voor te krijgen, maar juist dat gevoel moet je als politieman (maar ook als individuele burger) absoluut niet toestaan. De crimineel heeft maar één doel en dat is geld verdienen over de rug van de slachtoffers waarbij het zeker niet alleen gaat om ‘domme’ slachtoffers. De complexe manier waarop bijvoorbeeld gelden afkomstig uit de drugswereld (al dan niet middels fraudeconstructies) worden afgeschermd heeft niets te maken met ‘knappe’ criminelen waar je waardering voor moet krijgen. Uit ervaring weten we namelijk dat achter die façades vormen van keiharde en gewetenloze criminaliteit schuilgaan.”

Dit is je zesde misdaadroman. Volgen er nog meer?

“Ik heb nog ideeën genoeg en ik hoop nog zeker een paar boeken te schrijven.”