Raadspraat GBK: Geen knaken, geen taken

In politiek Kampen vliegen de grote woorden soms om je oren, maar één ding is zeker: het ravijnjaar 2026 is geen beeldspraak, het is keiharde realiteit. En wij van GBK zeggen waar het op staat. Gemeenten worden structureel ondergefinancierd en ondertussen blijft Den Haag taken over de schutting gooien. Zonder geld. Zonder visie. Zonder respect.

Wij voeren niet alleen taken uit – we bouwen aan deze stad. Met onze handen. Met onze inwoners. En ja, dat wat we samen hebben opgebouwd, gooien we niet zomaar met onze kont om. Niet voor nog meer bureaucratie. Niet omdat grote instanties hun geld kwijt moeten aan managers en schijn-efficiëntie. Ondertussen krijgt de kleine ondernemer – de ziel van Kampen – de strop steeds strakker om de nek.

En dan Kampereiland. Daar hebben mensen generaties lang het landschap onderhouden, de grond bewerkt en gemeenschappen opgebouwd. En dan komt er plots bestuurlijke twijfel over het beleid – terwijl het AB-besluit helder is: rust, duidelijkheid en het behoud van bestaand beleid. Het rapport van Berenschot zegt: het huidige beleid werkt. Toch blijven er raadsleden morrelen aan de toekomst van mensen die duidelijkheid verdienen. Wij kiezen voor rust, redelijkheid en perspectief. Wat goed is, moet je niet willen afbreken.

Als onze voorstellen en amendementen het niet halen, dan moeten we terug naar de basis. Terug naar de mensen. Terug naar het eiland. Niet nóg meer beleid, nóg meer juristen, nóg meer geld naar commissies die het zelf ook niet meer weten. Want voor wie doen we dit? Niet voor beleidsadviseurs of rentmeesters met dikke nota’s. Maar voor de mensen die hier wonen, werken, en zorgen dat Kampereiland Kampereiland blijft.

In 2028 bestaat Kampen 800 jaar. Willen we dat vieren met lege winkelstraten, dichtgetimmerde voorzieningen en boeren zonder perspectief? Of luisteren we – eindelijk – echt naar de mensen die deze stad én het buitengebied dragen? Want dat was de boodschap tijdens de ondernemersavond: luister naar ons. Niet naar de beleidsfluisteraars, vergadertijgers of inspraakveteranen, maar naar de mensen die elke dag meebouwen.

Neem de marktkramen. Mensen die hier al jaren staan – zoals de loempiakraam en de bloemenstal – worden ineens geconfronteerd met regel op regel. Persoonsgebonden beschikkingen, uitsterfconstructies, beleidswendingen. Het zijn ondernemers die met drie gezinnen van die kraam leven. En dan is het onze taak als raad om niet weg te kijken, maar te zorgen voor duidelijkheid, menselijkheid en perspectief.

Als er bezuinigd moet worden, dan wel eerlijk. Op luxe, op franje – niet op het broodnodige. Niet op vrijwilligers. Er moet een broekriem komen met gaatjes voor iedereen. En dat begint bij onszelf. Ja, zo maak je je niet populair in het gemeentehuis, maar liever een beetje pijn voor iedereen dan alles weghalen bij een paar. Geen uitzonderingen voor de ‘populaire groepjes’. Gewoon: iedereen een beetje. Zo hoort het.

Nederland leeft inmiddels in permanente stress. Financiële druk, oorlogsdreiging, een zorgsysteem dat piept en kraakt, een woningmarkt die op slot zit, boeren die hun grond verliezen, migratievraagstukken, en klimaatproblemen die om aandacht schreeuwen. Van crisis naar crisis. En ondertussen proberen mensen gewoon hun leven te leven.

Er sluipt iets in ons systeem: het constante wantrouwen. Ouders, boeren, ondernemers, mensen in de zorg – ze voelen steeds vaker de druk van regels, controles en administratieve bewijslast. Terwijl het gros gewoon zijn best doet. Zo raken we gewone mensen kwijt in een systeem dat ooit bedoeld was om hen te helpen.

En dat polariseert. Want als je ergens iets van zegt, dan zit er ‘vast weer wat achter’. Alsof betrokkenheid niet meer mag bestaan zonder verdachtmaking. Maar we hebben geen tekort aan regels. We hebben een tekort aan vertrouwen.

Toch is er ook hoop. Samenwerking in de raad is mogelijk. We hebben gezien dat coalitie en oppositie unaniem een motie steunden. Dat is iets om vast te houden. Maar het moet nog beter. We moeten kleurloos durven denken. Minder partij, meer mens.

De gemeenschap moet terug. We weten allang hoe dat moet – kijk maar naar onze ouders en grootouders. Die wisten: je bouwt een samenleving niet met rapporten en draaiboeken, maar met elkaar. Het is tijd dat we daar opnieuw naar luisteren. En opnieuw beginnen. Samen. In Kampen.

De krant heeft maar beperkte ruimte, anders had ik u alles willen vertellen.

Doe je mee? Want jij doet ertoe.

Wilt u reageren op deze column van Suat Azer? Stuur dan een reactie naar redactie@brugmedia.nl.. De beste vragen leggen wij voor aan de partij. De reactie van de partij publiceren we op www.brugnieuws.nl of in de volgende krant.