Hoe ver-zin je het: Het ‘recht’ op fouten maken.
· leestijd 1 minuut Zakelijk nieuws lokaalElske en Karin de Lange zijn voorgangers bij de Vrijzinnigen Kampen. Hier wisselen moeder en dochter hun gedachten met elkaar uit.
In het vorige stuk schrijf je over het ‘recht’ om fouten te maken. Je vraagt jezelf af: ‘Gunnen we elkaar nog om te leren van fouten?’
Inherent in het woord fout klinkt iets door van een afstraffing, fouten maken is verkeerd. Het begint al met zoiets kleins als een foute spelling, dat is onjuist en moet gecorrigeerd worden. Bij een kind kijken we niet op van zo’n spellingsfout. Bij een volwassene worden spellingsfouten minder geaccepteerd en gaat het irriteren, totdat blijkt dat die persoon dyslexie heeft. Onze reactie zegt veel over onze eigen blik op de wereld. Gelukkig kunnen we die blik veranderen doormiddel van nieuwe kennis van de persoon voor ons.
Fouten geven ook grenzen aan, niet alle fouten worden geaccepteerd. En dan is het ook nog de vraag of het daadwerkelijk een fout is of dat het opzet is? Dan wordt het vraagstuk ‘of je fouten mag maken’ ineens een stuk ingewikkelder.
Kleine fouten vergeven is makkelijk, hoe groter de fout, hoe groter de pijn of schade. Kleine fouten (zoals spellingsfouten) worden snel vergeten, hoe groter de fout hoe minder snel die wordt vergeten omdat de impact groter is. Mijn moeder is een paar jaar geleden aangereden en brak haar knie en ik ben jaren geleden van een krukje gevallen en brak daarbij mijn been. Dat zijn grote momenten die blijven hangen en onthouden worden.
In het laatste geval was ik zelf verantwoordelijk, ik maakte de fout. De enige aansprakelijke was ikzelf. In het eerste geval werd mijn moeder aangereden. Je kunt de ander die je aanrijdt aansprakelijk stellen, een rechtszaak starten en wrok koesteren. Of je kunt niet vergeten, maar de ander wel vergeven.
Ik probeer met mildheid naar de mensen om mij heen te kijken. Waar komt het gedrag vandaan dat iemand laat zien? Waarom doet iemand wat die doet? Die milde blik helpt mij om fouten die de ander maakt en die impact op mij hebben vanuit een ander perspectief te zien. Als het mogelijk is om daarover met elkaar in gesprek te gaan dan helpt zo’n gesprek vaak om nader tot elkaar te komen, om elkaar te vergeven en om verder door te gaan. Dit soort gesprekken brengen ons bij de menselijke kant van de ander, de mens is meer dan de fouten die ze maakt. Ik geloof ook dat we dit soort gesprekken hard nodig hebben om elkaar als mens te blijven verstaan en om elkaar als mens te blijven zien.
Zakelijk Nieuws Lokaal van De Vereniging van Vrijzinnigen Kampen, www.vrijzinnigkampen.nl/.
