Hoe ver-zin je het: Kerstkind als vreemdeling?

Elske en Karin de Lange zijn voorgangers bij de Vrijzinnigen Kampen. Hier wisselen moeder en dochter hun gedachten met elkaar uit.

Je schreef vorige keer over een ander perspectief innemen bij de vraag naar waarom iemand doet wat hij doet. Waar komt het gedrag vandaan dat iemand laat zien? En daar een gesprek over durven aangaan, steeds weer opnieuw. Onze wereld heeft dat nodig; deze onderlinge gesprekken tussen mij (en jou) en welke vreemdeling dan ook.

In het weekeind van 9 en 10 november stond in NRC een artikel over een opvanglocatie van het COA in Katwoude. Daar was veel onrust onder de bewoners van het dorp en van het naburige Volendam. Er zouden fietsen gestolen worden en vrouwen zouden niet meer veilig zijn op straat. Kortom er heerste veel angst.

NRC ging na twee jaar terug en schreef over de uiteindelijke gevolgen. Wat bleek: er waren minder fietsen gestolen dan voorheen, vrouwen konden nog steeds veilig over straat. Er ontstonden zelfs enkele vriendschappen tussen bewoners en vluchtelingen. Daarvoor was het nodig om elkaar fysiek te ontmoeten, elkaar in de ogen te kijken. De dorpsbewoners die die moed konden opbrengen, ontdekten dat angst voor het vreemde je juist weerhoudt om de ander werkelijk te ontmoeten.

Afgelopen zomer waren we met een groepje vrouwen van Levensbron bij een soort vredesconferentie voor vrouwen in een moskee. Verschillende spreeksters hielden een lezing, waaronder een ROC docente uit Zwolle. Met een oefening liet ze ons ervaren hoe belangrijk het is elkaar aan te kijken en wat er dan gebeurt. Daarvoor moesten de deelnemers een totaal onbekende persoon twee minuten in stilte aankijken. Het anders zijn van de vreemdeling tegenover je veranderde daardoor: de ander blijkt ook mens te zijn, net als jijzelf. Met vergelijkbare angsten en onzekerheden. Alleen daarom al, de onderlinge ontmoeting, zijn dit soort bijeenkomsten superbelangrijk. Zij bieden juist plek om elkaar als vreemdelingen te ontmoeten.

We gaan intussen de laatste maand van het jaar in; advent en kerst liggen voor ons. Kerst van oudsher verbonden met de geboorte van een kind dat de wereld gaat veranderen. Het verhaal van Katwoude toont ons echter dat we juist bang zijn voor verandering. We zijn vaak niet anders dan koning Herodes die bang was voor een kind. Het zou een vredevorst zijn, een gezalfde! Waar was hij bang voor?

Wat houdt ons tegen in ontmoetingen? Als je dat onder woorden kan brengen, zichtbaar krijgt - hoe moeilijk ook! - dan kan je met open houding in gesprek gaan met de vreemdeling. Dat gaat de wereld veranderen. Zo kunnen we ook kijken naar het kerstverhaal, want het kind als de vreemdeling wordt elk jaar weer opnieuw onder ons geboren. Dat is een vorm van hoop, waar elk van ons mee aan de slag kan gaan. 

Kampen geeft ons een prachtig voorbeeld: het kerkasiel in Open Hof. Het bevat een verborgen geschenk voor wie durft mee te doen: verbinding! In Open Hof ontmoeten verschillende religieuze stromingen elkaar met een gemeenschappelijk doel. Iedereen die daar komt, hoopt op, en werkt aan een betere wereld, waarin jonge mensen, kinderen nog, recht hebben op een waardig bestaan. De kerstboodschap bij uitstek.

Een gezegende kersttijd gewenst, Elske

Rondje zachtheid; samen wandelen
Voor mensen die de zachtheid een warm hart toedragen is er sinds een paar maanden ook hier in Kampen ruimte voor: even bewust vriendelijk en ontvankelijk een rondje zachtheid voor deze wereld. Startend met een tekst/gedicht en dan zien wat ons onderweg al wandelend raakt. Na afloop drinken we een bakkie ergens in de stad, voor wie daar zin in heeft. In december wandelen we op 19 december. Daarna op 30 januari, 27 februari, enzovoort.

Zakelijk Nieuws Lokaal van De Vereniging van Vrijzinnigen Kampen, www.vrijzinnigkampen.nl.