Humor Met Een Boodschap: ‘Wat een gezeik’
· leestijd 2 minuten Algemeen(door Marcel Kalter uit IJsselmuiden)
Ik dacht dat ik de enige was. Totdat een bekende er laatst mee kwam. ‘Ik kan helemaal niet plassen als er allemaal mannen naast me staan in een openbaar toilet. Ik moet als een malle, maar er komt niets. Nog geen druppel.’ Ik heb net even gegoogeld. Blijkt dat ongeveer 15% van de mannen en 7% van de vrouwen er last van heeft. Bij een klein deel (1%) van deze mensen is het zo erg, dat je kunt spreken van echte plasangst. Met een duur woord paruresis.
Ik noem het geen plasangst. Verre van dat. Ik ben niet bang om te plassen. Het lukt gewoon niet als er iemand dicht bij me staat. Het slaat echt nergens op. Soms sta ik op knappen. Met een overvolle blaas stap ik de wc binnen. De vlieg in het urinoir is dan mijn grootste vriend. Die krijgt zo de volle laag. Snel, snel, snel, schiet door mijn hoofd. Ik plas bijna in m’n broek. Op het moment dat ik klaar ben voor de bevrijdende straal komt er iemand binnen. Hij gaat pal naast me staan. En dan gebeurt het. Pats. Een afsluitklep voor de plasbuis. Onzichtbaar. Maar hardnekkig. Ik kan dan net zo goed weglopen. Het wordt toch niks. Soms heb ik geluk. Dan loop ik een openbaar toilet binnen en is een toilet voor de grote boodschap vrij. Heerlijk. Achter een afgesloten deur gaat het namelijk perfect. Altijd. Dan plas ik het porselein bijna van de pot.
Een tijdje geleden ging die bekende van me naar een voetbalwedstrijd. In een groot stadion. Na een oersaaie eerste helft moest hij nodig plassen. Niet zomaar nodig. Echt heel nodig. Maar de grote, lange pisbak zonder tussenschotjes is zijn ergste nachtmerrie. Dat wordt ‘m sowieso niet. Hij moest dus wachten op een wc met een deur. Ik weet uit ervaring dat dit verschrikkelijk is. Je hebt het gevoel dat je ieder moment kan ontploffen met de finish in zicht. Je wilt zo graag. Niets liever dan dat. En toch moet je wachten. Toen hij eindelijk ‘mocht’, was de tweede helft al begonnen. Daardoor miste hij het hoogtepunt van de wedstrijd. Een strafschop voor zijn cluppie. Die door de keeper werd gekeerd. Lekker dan. Wat een gezeik. Letterlijk en figuurlijk.
Met bijna 54 jaar ervaring lukt het me steeds beter om in een ‘rijtje’ te plassen. Het probleem zit namelijk niet tussen m’n benen, maar tussen m’n oren. Soms ga ik tegeltjes op de wand tellen. Of kijk ik even naar het plafond. Afleiding zoeken. Oefening baart kunst. In 80% van de gevallen heb ik nu succes. Zelfs tussen andere mannen in. Maar in 20% van de gevallen kan ik het vergeten. En dan moet ik wachten tot het minder druk wordt. Een paar minuten later kan ik dan eindelijk ‘los’. De opgebouwde spanning leidt dan tot een ongekende ontspanning. Op dat moment het fijnste gevoel op aarde. Daar kan niets en niemand tegenop.
