Afbeelding
Foto: Aangeleverd.

Humor met een boodschap: Met de mond vol tanden

· leestijd 1 minuut Algemeen

(door Marcel Kalter)
Ik ben niet op mijn mondje gevallen en heb best veel zelfvertrouwen. Mensen en gebeurtenissen maken me niet zo snel van slag. Maar heel af en toe weet ik het zelfs niet meer. Het was volgens mij ergens in het voorjaar van 2021. Ik werkte toen bij een bedrijf in Kampen als adviseur in zonnepanelen.

Een directeur van een bedrijf uit Emmeloord had gevraagd of ik één of twee dagen per week beschikbaar was. Hij was op zoek naar iemand die acquisitie kon doen. Praten kan altijd, dacht ik. We spraken op een vrijdagmorgen af. Rond kwart voor acht gleed de eerste slok koffie naar binnen. Dat was het startsein voor een leuk gesprek. Met twee directeuren van dat bedrijf. Ik was ontspannen. Aan alle kanten voelde het goed. Totdat om half negen op de deur werd geklopt. Een medewerker stak zijn hoofd om de deur. ‘Henk, je afspraak is er.’ Henk had zijn agenda niet helemaal paraat. ‘Mijn afspraak, wie dan?’ Het antwoord daarop galmde door mijn hoofd. Als een echo. Hij had namelijk een afspraak met mijn werkgever uit Kampen. Mijn ontspannen toestand maakte plaats voor stress. Heel veel stress. Er spookte van alles door mijn hoofd. Ik zit hier een potje te solliciteren. En mijn werkgever zit aan de andere kant van de muur een gesprek te voeren over zonnepanelen. Wat nu?

Ik bleef dus over met de andere directeur. ‘Ga maar naar buiten via de brandtrap,’ zie hij. Dat was geen goed idee. ‘Dat heeft geen zin. Hij heeft mijn auto echt wel zien staan hoor.’ Op dat moment had ik het wel op een zuipen willen zetten. Ik drink nooit alcohol, maar mijn lichaam verlangde nu naar een verdovend middel. Strohrum had het goed gedaan. Met 80% alcohol. Het bleef bij koffie. Dat had ik die ochtend helemaal niet nodig om wakker te worden. Ik was wakkerder dan ooit. Na een kwartier had ik genoeg moed verzameld. Ik deed de deur van de spreekkamer open en keek recht in de ogen van mijn werkgever. Hij zat het voorstel samen met Henk in de kantine door te nemen. ‘Wat een verrassing! Ik had jou hier niet verwacht. Maar jij mij ook niet.’ Onder mijn neus verscheen een grote glimlach. Hij antwoordde kort: ‘Dat klopt.’

Onderweg naar Kampen kon ik bijna niet geloven wat er was gebeurd. Ik was tijdens een sollicitatiegesprek ‘betrapt’ door mijn werkgever. Dat verzin je toch niet? Ik vond het niet nodig om het op voorhand met hem te delen. Als het niet hoeft, moet je geen slapende honden wakker maken. Dat voegt niets toe. Nu kon ik niet anders. We hebben het die vrijdagmiddag direct besproken. Ik heb het uiteindelijk niet gedaan. Het is onverstandig om de petten van twee werkgevers tegelijk op te hebben. Dat gaat ten koste van de kwaliteit van het werk. Tot die conclusie kwamen we. Maar ik stond die ochtend toch even met de mond vol tanden. En dat gebeurt niet zo vaak.