Humor met een boodschap: Een gemiste kans
· leestijd 2 minuten AlgemeenEen zaterdag zonder voetbal is voor mij als snert zonder rookworst. Het klopt niet. Zo’n zaterdag is een potentiële snertdag. Tijdens de winter- en zomerstop kijk ik echt uit naar de zaterdagen waarop de bal weer gaat rollen. Over geluk heb ik niet te klagen. Lucy en ik hebben 5 voetballende kinderen. Keuze genoeg dus. Er hangt bij ons daarom een voetbalschema in de kamer.
Een van mijn zonen voetbalt in het eerste van IJVV. Ik ga daar vaak kijken. Op 14 oktober zat ik ’s middags op de tribune in Epe. De wedstrijd was voor de neutrale toeschouwer geweldig. De scheidsrechter blies bij een stand van 4-4 voor de laatste keer op zijn fluitje. Maar het echte vermaak speelde zich net voor de wedstrijd af. Bij Epe waren er die middag 2 pupillen van de week. Ik schat dat het jochies van ongeveer 8 jaar waren. Trots als een pauw liepen ze met de voetballers van beide elftallen het hoofdveld op. Na alle officiële handelingen door de scheidsrechter was het hun beurt. Om de aftrap te doen en de eerste goal van de middag te maken. En toen gebeurde er iets wat ik bij een pupil van de week nog nooit had gezien. Het eerste jongetje slalomde door de verdediging, liep op de keeper af en… schoot naast. Naast die machtig grote goal. Ik vond het hilarisch en moest keihard lachen. ‘Pap, ik hoorde je op het veld nog lachen. Dat doe je toch niet?’ zei Luc me na de wedstrijd. ‘Jongen, bij zoiets kan ik mijn lachen niet inhouden. Ja, drie keer. Nu niet, dan niet en nooit niet. Ik heb het niet onder controle. Die lach floept er zomaar uit.’ Daarna was het andere voetballertje aan de beurt. Die schoot wel raak.
Maar het lachen verging me snel. Het eerste schuttertje mocht het namelijk niet overdoen. Niemand op het veld gaf hem het seintje om de keeper toch nog te verslaan. Helemaal niemand. Hoe is het mogelijk? Was ik maar een tovenaar, schoot door m’n gedachten. Met de gave om de hele film terug te draaien door één knip met m’n vingers. Ik had het gedaan. Zeker weten. Beide teams misten die zaterdagmiddag best wat kansen. Maar dit was met afstand de grootste. Met zijn misser gaf dit kleine mannetje alle volwassenen op en rond het voetbaldveld figuurlijk een perfecte voorzet. Die hadden we daar met z’n allen makkelijk in kunnen koppen. Helaas. Als je het hebt over een gemiste kans. Hoe ligt zo’n ventje ’s avonds in z’n bed? Wat gaat er allemaal door dat kleine koppie heen? Ik denk er nog weleens aan. Omdat ik weet dat-ie van zo’n ervaring de rest van zijn leven last kan houden. Ik ken als coach genoeg mensen, die nog elke dag last hebben van ervaringen uit hun jeugd.
Kortom, de grote losers van de middag waren de volwassenen. Voor mij is hij de pupil van het jaar!
