Nog even dit: De droom is voorbij

(door Henk de Koning)

Ja, we liggen er uit. Het tot in de halve finale blijven dromen het Europees Kampioenschap voetbal te kunnen behalen is voorbij, Maar wat hebben ze er voor geknokt, de helden van onze nationale elftal. Het enorme oranje vlagvertoon van tienduizenden fans, het op pleinen en in straten in de arenaplaatsen massaal van links naar rechts en terug deinend feesten, heeft de club van Koemans zoveel goed gedaan dat het toch maar tot in de schaduw van de cup is gekomen. Extra biertje? Op en top verdiend.

Met genoegen vastgesteld dat in het commentaar van de wedstrijden ook regelmatig de naam van aanvoerder Virgil van Dijk klonk. Kampen grossiert zoals u weet in de Van Dijken en die naam in het felst van de strijd om de Europacup horen noemen geeft je het warme gevoel dat Kampen toch op een bepaalde manier bij die internationale voetbalkrachtmeting is betrokken. In mijn slaap hoor ik nog de opzwepende stem bij het tv-commentaar: ’Voorzet Van Dijk….’ Ja, je bent wel fan van het Oranjeteam maar blijft toch Kampenaar. 

Hebben we als steeds nog de troostrijke herinnering aan het winnen van de Europacup in 1988 toen we op het laatst zelfs de Russen overwonnen. Een droom die we met hulp aan de Oekraïne opnieuw koesteren. Wel even wennen aan de namen van ons multicultureel oranjekleurig nationale elftal. Stonden we in 1988 in het veld met naar klompen klinkende namen als: Hans van Breukelen, Jan Wouters, Van Basten en Tiggelaar; dit keer was het met spelers genaamd: Nathan Aké, Justin Bijlow, Brian Bobby en Denzen Dumfries, even zoeken waar het oranje nu precies in zat. Toch was er eenheid.

‘De liefde voor zijn land is een ieder aangeboren,’ aldus vrij naar Vondel. Het gemeentebestuur van ‘Old Boys’,- netwerkstad Baarn, exclusief in het Gooi gelegen, denkt daar toch anders over. Waarschijnlijk verkeerd geprikt tijdens de Coronacrisis nu het gemeentebestuur van die drie sterrenplaats onze nationale driekleur, symbool van eenheid, niet meer in de raadszaal wil zien aangebracht. Reden? Ons rood-wit en blauw zou tot uitsluiting leiden. Zelfs de Nederlandse psychiatrie geeft hier de moed op. Bij de Rotary van de Stadsbrug op de bankjes bij de Vispoort ging geschokt de vlag uit. Half stok dan natuurlijk.

Terug naar de Kamper werkelijkheid. Nog even en we draaien weer volop mee in het gekrioel van de Kamper Ui-t-dagen. Wist u trouwens dat die naam ooit door ondergetekende is bedacht en geschonken aan de Kamper ondernemers? Mij daarvoor bedankend met het cadeau doen van een verzilverd lepeltje. Herkenbaar aan de afbeelding van een minuscuul gestileerd uitje aan het uiteinde van het lepeltje. Ik heb het lang bewaard als meest curieuze trofee uit mijn lang en veelzijdig journalistieke leven. Slechts een lepeltje?. Ach ja. ‘Wie het kleine niet eert...’ is me vroeger altijd geleerd. 

Zopas op zaterdagmorgen open gedaan voor een lieftallige dame. Ze bleek van de Jehova Getuige. 

Ze zag er onaanraakbaar gekleed en schoon gewassen uit. Daarbij getooid met de glimlach van een beroepsgelukkige. Ze vroeg of ik ‘Het Licht’ al had gezien wat haar, zo te horen, blijkbaar was vooruit gereisd. Ik blijf dan altijd vriendelijk want ieder zijn geloof. Tevens met respect die onuitwisbare glimlach beziend waarmee deze geharde deur-aan-deurdiscipelen vlijtig dienst doen. Ongeacht de vele kilometers die ze in zo’n zendingsmarathon op een ochtend afleggen. Dat haal je op een kansel zomaar niet. Ja ik had het licht al wel gezien, maar veel te laat. Volop zomer en in vakantietijd. Nou dan weet je ’t wel met opstaan. Een verkeerde grap, ik geef het toe. Haar glimlach bleef. Haar blik vond me meelijwekkend. Toch zijn we als vrienden uit elkaar gegaan. 

Henk de Koning