Humor met een boodschap: Opgelicht
· leestijd 1 minuut Algemeen(door Marcel Kalter uit IJsselmuiden)
Verstand komt met de jaren, zeggen ze. Ik had het op mijn leeftijd moeten weten. Want het leek te mooi om waar te zijn. Een paar merkschoenen uit de allernieuwste collectie. Van 120 voor 50 euro. Het stond er echt. Op Facebook met mooie plaatjes erbij. Mijn zoon heeft ze in het groen. Ik kon de verleiding niet weerstaan. Binnen enkele minuten had ik ze besteld. Rooie. Direct een bevestigingsmail in mijn mailbox. Hatseflats. Daar ben ik handig aangekomen, dacht ik nog.
Een paar uur later kwam er uit het niets een stemmetje in m’n hoofd. Een soort onzichtbare komiek. ‘Hé hallo, jij met je nieuwe schoenen. Weet je dat je die 3 keer krijgt? Nu niet, dan niet en nooit niet.’ Ik wilde er niet naar luisteren. Gewoon negeren. Maar daar was-tie weer. ‘Denk je nou echt dat je deze schoenen nu al voor 50 euro op de kop kunt tikken? Vergeet het maar.’ Ik werd nieuwsgierig. Kon de verleiding opnieuw niet weerstaan. Nu om te kijken op internet naar de reviews van het bedrijf waar ik de schoenen had besteld. En ja hoor. Wat ik zag was niet heel positief. ‘Oplichters zijn het’. ‘Schoenen nooit gekregen’. ‘Ik zou ze niet eens 1 ster willen geven’. En nog meer van dat soort opmerkingen. Dit was dus niet de beste investering die ik ooit had gedaan. Domme pech, geld weg. Dit keer met de nadruk op dom. Ik wist het zeker. Hier hoor ik nooit meer wat van.
Tijdens mijn vakantie in Italië kreeg ik een mailtje van DHL. Mijn pakket zou de volgende dag worden bezorgd. Welk pakket? Volgens mij had ik helemaal niets besteld. Het kwam ergens uit China. Op dat moment ging er bij mij nog geen belletje rinkelen. Marloes belde me om te vragen of ze het pakket open mocht maken. Het waren schoenen. Mijn schoenen. Maar ze zaten niet in een schoenendoos. En zagen er totaal anders uit dan de schoenen, waarvoor ik de 50 euro had betaald. Echt nepper dan nep. Voetbed? Ach, dat laten we gewoon weg. En vooruit dan maar, we knallen er voor de sier nog een zooltje onder. Het zag er inderdaad als een schoen uit. Maar daar was dan ook wel alles mee gezegd.
Toen ik terugkwam uit Italië werd ik weer verrast. Op tafel stonden de nepschoenen te pronken op een mooi ingepakte doos. Het was het cadeau van de kinderen voor mijn verjaardag. De schoenen die ik graag wilde hebben. Ik was zo blij. Want ik had ze al uit m’n hoofd gezet. Wat een story. We hebben hier met z’n allen zo om gelachen. Natuurlijk heb ik de nepschoenen even gepast. Een bekend spreekwoord luidt: waar wringt de schoen? Nou, bij deze schoenen overal. Je kunt nog beter op kousenvoeten lopen. Wees dus gewaarschuwd. Trap er niet in. Echt zonde van je geld.
