Raadspraat: Walk into the light…

Het is de Wereld Suïcide Preventie Week. Ik hoor mijzelf denken: wat heb je aan een wandeling? Boy, I was wrong. Het blijkt nog steeds een onderwerp wat geschuwd wordt en waar een enorm taboe op rust. Men praat er niet over en het wordt niet benoemd tijdens een gesprek over de dood.

En natuurlijk is het geen populair onderwerp om over te spreken op een verjaardag of bij het koffieapparaat. Nu ben ik zelf een persoon die daar altijd open over is en het kan bespreken met mijn omgeving. Echter, ik ben deze week wel geschrokken tijdens de wandeling in Kampen. Het thema van de wandeling was: ‘van het donker naar het licht.’ Het is niet makkelijk om over de dood te spreken, laat staan wanneer iemand, uit pure wanhoop, geen andere uitweg ziet dan suïcide.

Het aantal zelfdodingen neemt steeds meer toen. Juist nu, na alles wat er de laatste jaren speelt in onze maatschappij. Jongeren in de covid-periode, oorlog, inflatie, geen toegang tot de huizenmarkt, boeren onteigeningen, vaders/moeders die financieel niet meer kunnen rondkomen en door sociale media het gevoel krijgen niet te voldoen. We denken ook aan de gedupeerde ouders in het toeslagenschandaal.

Juist nu zouden wij met elkaar in gesprek moeten gaan. Juist nu zouden wij oprecht moeten vragen hoe het `echt` met de ander gaat. En, met dat ik deze raadspraat schrijf, voel ik het ongemak met dit onderwerp. Vraag ik mijzelf hardop af hoe vaak ik eigenlijk oprecht vraag hoe het met de ander gaat. En wil ik dan wel het eerlijke antwoord weten? Ik twijfel …

Natuurlijk wil ik dat weten van vrienden, familie of collega`s. Echter hoe vaak vraag ik niet oppervlakkig aan iemand: hé, hoe gaat ie? Terwijl ik eigenlijk gehaast door wil lopen.

Of als ik iemand op een bankje voor zich uit zie staren, ga ik er dan naast zitten om te vragen of ik wat kan betekenen? Het antwoord daarop is nee, heel eerlijk: nee. En dat terwijl ik raadslid ben bij een lokale partij en de commissie samenleving een warm hart toe draag. GBK er juist voor de inwoners is en dat dit de reden is waarom wij allen bij GBK voor de slogan hebben gekozen: jij doet er toe!

Nu zijn er prachtige banken in het park (Groene Hart) geplaatst waar je even de tijd kan nemen om te praten over hoe het echt met je gaat. Wat een prachtig initiatief!
En mocht ik de volgende keer iemand zien zitten, starend in het niets, zal ik er naast gaan zitten en vragen of er behoefte is aan een gesprek, of wellicht gewoon even samen te staren .
Wellicht dat deze raadspraat een klein beetje bijdraagt om op elkaar te letten, af en toe oprecht te vragen hoe het met de ander gaat en dat u gaat zitten op de bankjes als u behoefte heeft aan een gesprek.

En daar is dus mijn antwoord op mijn vraag: wat heb je nu aan een wandeling?

Martine van Bruggen-Pander

Raadslid voor Gemeente Belang Kampen

(Nu hulp nodig? Chat via www.113.nl of bel gratis 113)