Ons leven in Baba Tonka, Bulgarije (3): Bedelaars aan de deur in Baba Tonka; wat doen we daarmee?

(door Alex de Jong @ Baba Tonka Business) 

Hebben we ze nu allemaal gehad? De mensen die iets van ons willen, zodat ze er zelf beter van worden? En is dat erg? Nee. Misschien zouden we dat zelf, in hun omstandigheden, ook doen. Maar toch. 

We zijn ervoor gewaarschuwd toen we hier kwamen. “Je bent een rijke westerling en mensen komen op je af als vliegen op str.”. Tja, op dat “rijke westerling” valt nog wel wat af te dingen, maar goed, weten zij veel?

Eerder kwam er een klusjesman met zijn bus langs. In die bus een -naar eigen zeggen- zelf ontworpen automatische dakgoot vouwer. Tenslotte hadden we toch echt een nieuw dak én goede dakgoten nodig. Klopt honderd procent. Maar het geld is op. Gaat voorlopig niet gebeuren. Dank. Tot ziens.

Google translate

Toen een drietal kerels op een scooter. Of we onze telefoon wilden pakken. Google translate. “We horen dat jullie een hond willen kopen. Ik heb er één te koop. Goede truffelhond. Maar driehonderd lev.” Leuk, maar we hebben al drie honden. “Geeft niet. Je wilt er toch nog één kopen?” Zeker niet. Hebben we nooit gezegd. Mensen hebben je iets op de mouw lopen spelden. Bovendien: we hebben ons voorgenomen geen honden of katten te kopen. Ze zijn hier in overvloed. Zem, onze Bulgaarse jachthond, kwam zelf aanlopen, koos ons en bleef. Jack & Jones (twee Cocker Spaniëls) hebben we al mogen verzorgen vanaf dat ze een week oud waren en de oogjes nog dicht hadden. Ze zijn, anders dan hun moeder, nooit meer weggegaan. Kosten niks. Noppes. Nada.

Stro, hooi, hout en maïs

Dorpelingen hadden hooi en stro te koop. Kijk, dat hebben we nodig voor de paarden van Elise. Goede prijs, lage transportkosten (eerder haalden we het van ver). Dat is geweldig. Kom maar op. Net als later toen iemand in het dorp ons haardhout aanbood. Ja, dat kunnen we goed gebruiken. Tenslotte hebben we gene idee wat de winter brengt en zullen we moeten stoken met houtkachels. Kortom: breng maar. En onlangs kocht ik maïs voor onze drie varkens. Goedkoper dan de kant en klare zakken gemalen maïs en granen die ik tot die tijd kocht. Super.

Kanker

Gisteren stond er een vrouw op de stoep. Ze keek zorgelijk. Haar zoon - een brutale knaap, overgewicht - riep meteen dat ik de telefoon moest pakken. Om hen heen vier luidkeels blaffende honden, waardoor ook onze drie honden aansloegen. Heerlijk (not). Toch kreeg ze het voor elkaar een lang verhaal in het Bulgaars op te lepelen, toen ik Google Translate had geopend. Lang verhaal kort: “Ik heb een ziek kind thuis. Kanker. Kun je me honderd lev geven voor zijn medicijnen, want wij hebben niks.” Wat doe je dan? Ja, denk daar maar even over na. Deed ik ook. Hebben we ze nu allemaal gehad? De mensen die iets van ons willen? Vast niet. Dit is pas het begin, vermoed ik. Prima. Het hoort erbij. We waren ervoor gewaarschuwd. Maar soms is het best lastig om ‘nee’ te zeggen

Alex de Jong is freelance medewerker van De Brug. Sinds 1 april woont hij samen met zijn partner Elise van Heerde in Baba Tonka, in Noordoost Bulgarije, tachtig kilometer onder de grens met Roemenië. Hier bouwen ze aan hun eigen kleine boerderij om zelfvoorzienend te leven. Daarnaast blijft Alex als ‘digital nomad’ schrijven voor diverse bedrijven en organisaties in Nederland. Volg ze op www.ourbulgarianadventure.com of via hun gelijknamige Facebookpagina.