Raadspraat SGP: “Nee, natuurlijk niet.”

Onlangs luisterde ik op Radio 1 naar een mooi gesprek. Het zette me aan het denken over hoe we in de politiek omgaan met dilemma’s en het zoeken naar de juiste balans in onze keuzes. Het was de aanleiding voor deze raadspraat. Professor Beatrice de Graaf, die ik zeer waardeer vanwege haar bijdrage aan het maatschappelijke debat, werd geïnterviewd door Sven Kockelmann, niet zomaar een journalist. Hun gesprek raakte aan de kern van waar ook wij lokaal mee worstelen: hoe ga je om met keuzes die niet iedereen tevredenstellen?

Het gesprek ging over de partijen CDA, CU, SGP en JA21 die met de regeringspartijen hadden onderhandeld over de onderwijsbegroting 2025, waarbij lastige keuzes gemaakt moesten worden. Professor De Graaf was niet blij met de uitkomst voor het wetenschappelijk onderwijs, een pijnlijk besluit. Dit weerspiegelt het soort dilemma’s waarmee ook wij in de lokale politiek te maken hebben. Omdat haar partij (CU) mee onderhandelde, vroeg Kockelmann: “Is dit een reden om uw lidmaatschap van uw partij op te zeggen?” Haar resolute antwoord: “Nee, natuurlijk niet.” Deze vraag vertolkt de reflex van ‘weglopen’ die we veel zien in de samenleving.

Dilemma’s

Keuzes maken doet pijn. Als politicus draag je verantwoordelijkheid om knopen door te hakken. Of het nu gaat over woningbouw, het sociaal domein of het Kampereiland, er liggen altijd dilemma’s op tafel. Het ene belang weegt zwaarder dan het andere, en dat roept emoties op. Boosheid, teleurstelling en frustratie zijn dagelijkse realiteit in de politiek, ook in onze Kamper gemeenteraad.

Die emoties zijn begrijpelijk. Politieke keuzes raken mensen direct. Maar het ongemak dat daarbij hoort, mogen we niet wegpoetsen. Het is een wezenlijk onderdeel van de verantwoordelijkheid die wij dragen.

Ruimte voor groei

Hoe gaan we met dat ongemak om? Blijven we steken in boosheid en verwijten, of kiezen we voor steun, verantwoordelijkheid en respect? De uitdaging ligt in het overstijgen van gekwetstheid. Het vraagt moed om niet in de slachtofferrol te blijven, maar te zoeken naar samenwerking en oplossingen.

Stel je een samenleving voor waarin we ons richten op wijsheid, moed, rechtvaardigheid en gematigdheid. Waarin we erkennen dat pijn onvermijdelijk is, maar toch bouwen aan vertrouwen en elkaar ondersteunen. Als raadslid zie ik die potentie in Kampen. We kunnen een gemeenschap zijn die verantwoordelijkheid neemt en groeit juist door het ongemak. Dat vraagt een houding van vriendelijkheid, nederigheid, zachtmoedigheid en geduld.

Dus, roepen we alleen wat onze achterban wil horen? Lopen we weg als het lastig wordt? Blijven we hangen in frustratie? “Nee, natuurlijk niet.” Alleen samen, door verantwoordelijkheid te nemen en pijn te erkennen, bouwen we aan een sterker Kampen.

Wilt u reageren op deze column van Erik Jan Vinke? Stuur dan een reactie naar redactie@brugmedia.nl.. De beste vragen leggen wij voor aan de partij. De reactie van de partij publiceren we op www.brugnieuws.nl of in de volgende krant.