DE HOND ZIET HET NIET ZO SCHERP
Algemeen IngezondenIs de hond kwaadwillig of onopgevoed als hij in je vinger bijt terwijl jij goedbedoeld een versnapering aan hem geeft? Deze gedachte komt het eerst op als tijdens onze gift een vingerkootje van ons tussen de tanden van de hond terechtkomt. Maar honden hebben hier hun reden voor omdat in tegenstelling tot die van ons, hun neus meestal langer is. En dat is dan voor de hond in sommige gevallen een handicap. Hij ziet namelijk niet precies waar de scheiding tussen lekkernij en vinger begint en hapt dan in het wilde weg. Wij mensen hebben over het algemeen een kortere voorgevel dan de meeste hondenrassen. Omdat de neus van de hond langer is, zit die bij het ontvangen van iets wat in zijn bek moet belanden, eigenlijk in de weg. Hij ziet het niet scherp. Overigens is dit bij ons ook zo, zij het in mindere mate. Neem de proef maar op de som. Als wij op een afstand van zo’n 40 cm onze wijsvinger tussen onze ogen en het midden van onze neus opsteken, zien wij helderder de details van onze vinger dan wanneer wij de vinger vlak voor onze neus houden. Naarmate de vinger onze neus nadert, wordt het beeld onscherper. Afhankelijk van het ras staan bij heel veel honden de ogen iets naar buiten gericht. Dat geeft nog iets meer belemmering voor het goed inschatten van de afstand van dat lekkere koekje vanaf jouw vinger maar zijn bek. In dit geval zit zijn neus hem danig in de weg. Komt ook nog bij dat kleuren zien niet de sterkste kant is van honden, dus een misgreep is snel gedaan.
Daarom moeten honden leren hoe ze iets uit mensenhanden halen. Het handigst is voor ze om vanaf de zijkant het eetbaars aan te pakken en vooral dat ze leren niet door te bijten voor het geval er een vinger tussen hun tanden zit.
Dat dit laatste een uitdaging vormt voor de hondeneigenaar om zijn dier goed te begeleiden tijdens de lessen “uit de hand leren eten” is natuurlijk vanzelfsprekend. Maar met een beetje inzicht in het zicht van de hond wordt het aanbieden van iets lekkers geen verslindende vreetpartij.
(door Bert Nieuwenhuis)
