Adieu Amicitia Koffeman: Kampioenschap zaalvoetballers luidt einde vereniging in

KAMPEN – Amicitia, het betekent vriendschap in het Latijn. Studenten zeggen het tegen elkaar als ze een toost uitbrengen. En getoost werd er bij de gelijknamige Kamper zaalvoetbalvereniging Amicitia, met Koffeman als hoofdsponsor. Op het leven, de band met elkaar, na een overwinning en als er een kampioenschap werd gevierd. Recent nog vierde Heren 1 het behalen van de titel in de tweede klasse. De promotie bleek echter tevens de zwanenzang van de vereniging die na precies veertig jaar ophoudt te bestaan. 

Dat klinkt dramatisch, maar dat is het niet. Het is gewoon goed geweest constateren Sjaan Koffeman en Jan Driessen. “We hebben ons 40 jaar als bestuur ingezet met jarenlang een stabiele vereniging en heel veel voetbalplezier,” zegt Koffeman. “Maar het mag ook een keer ophouden.” Aldert Baas, speler van het huidige Heren 1: “Het kampioenschap is een mooi slotakkoord.” 

Sjaan Koffeman stond samen met haar man Auke Koffeman (overleden in 2001) aan de basis van de zaalvoetbalvereniging. “We speelden eerst met twee teams in de KNVB zaalvoetbalcompetitie. Een vriendenteam en een team van collega’s en vrienden van ons bedrijf.” 

Bouwbedrijf

Ze startten in de jaren tachtig hun bouwbedrijf Koffeman. Om die reden werd de voetbalvereniging uiteindelijk vooral bekend onder de naam Amicitia Koffeman. Later speelden er ook Koffemanteams met studenten, afkomstig van de twee Theologische Universiteiten die Kampen rijk was. “Auke had ook theologie gestudeerd,” merkt Sjaan Koffeman op. 

Collega’s van het bouwbedrijf en studenten in één vereniging, het zorgde voor een bijzondere mix en een heel eigen dynamiek. Op het hoogtepunt speelden er 3 dames- en 8 herenteams onder de vlag van Koffeman. Inmiddels is de Theologie uit de stad vertrokken: “Ik was in de ploeg waarmee we afgelopen jaar kampioen werden de enige die theologie heeft gestudeerd. Er voetbalden ook geen werknemers van Koffeman meer mee”, aldus Baas, die sinds 1992 bij Koffeman voetbalde. 

Wel of niet voortzetten

Driessen op zijn beurt is er vanaf het begin in 1984 bij betrokken geweest. Hij heeft nog even in dubio gestaan of hij de vereniging wilde voorzetten, nadat Sjaan Koffeman te kennen had gegeven te zullen stoppen. Qua organisatie en planning komt er een hoop bij kijken om een voetbalvereniging in de benen te houden. Driessen: “We hebben er uiteindelijk voor gekozen om ons enige overgebleven team onder te brengen bij de zaalvoetbalafdeling van KHC.”  

Hoewel er voor Koffeman dus, na veertig jaar, een einde komt aan haar bestaan als zelfstandige vereniging is het zaalvoetbal zelf een levendige tak van sport. “Sommige mensen denken dat het zaalvoetbal haast niet meer bestaat, maar het is een populaire sport”, verzekert Koffeman, die zelf tot haar vijftigste voetbalde. “Er is ook nu nog een complete Kamper competitie met 26 teams en 3 klassen. Die zijn we in 1987 begonnen. Eerst als oefenwedstrijden met 5 verenigingen, maar het vormt al jaren hét zaalvoetballandschap binnen de stad.” 

Rivaliteit

Medio jaren ‘90 speelde Koffeman zelf in de KNVB-competitie en werd ze met haar team kampioen van Oost-Nederland. “Destijds hadden we echt een heel goed damesteam.” Het bijzondere aan Amicitia was de sfeer. In eerste instantie werden de teams dus met name bezet door vrienden en collega’s. Damesteams ontstonden. Studenten theologie van zowel de universiteit van synodale signatuur als de vrijgemaakte mochten zich later ook aansluiten. Tevens spelend tegen elkaar werd 1944 (het jaar van de kerkscheuring waarbij de GKV ontstond als afsplitsing van de synodalen) in sportief opzicht overgedaan. 

Met een dikke knipoog, dat dan weer wel. Koffeman met diezelfde knipoog: “Zo hebben we de oecumene toch een handje geholpen.” Het fanatisme waarmee werd gevoetbald was kenmerkend voor Koffeman. Hoewel er in de loop der jaren zeker ook de nodige voetballers en voetbalsters zijn geweest die daarnaast over de nodige technische balvaardigheden beschikten. Driessen bijvoorbeeld maakte medio jaren negentig deel uit van een formatie die het schopte tot de halve finale van het bekertoernooi. 

Derde helft

Een plek die werd bereikt na een zege op Flamingo Apeldoorn, een kwalitatief sterke tegenstander uit de hoofdklasse KNVB. “Wij speelden toen in de derde klasse, maar op basis van wilskracht hebben we die wedstrijd met miniem verschil weten te winnen.” Driessen zal zich Amicitia Koffeman daarbij blijven herinneren als vereniging waar vriendschappen ontstonden, ook over ‘beroepen’ en bijvoorbeeld kerkmuren heen. Lachend: “De derde helft was heel belangrijk en duurde soms tot zonsopkomst.” 

Baas is van mening dat Koffeman ook vormend is geweest voor de theologen. “Studenten die later predikant zijn geworden konden in de zaal soms flink tekeergaan. Dat is niet wat men direct verwacht van mensen die nu leiders zijn in de kerk. Misschien is die confrontatie met jezelf in het voetbal daarvoor juist waardevol geweest,” besluit hij zalvend. 

Succes

Het succes van de jaren negentig levert herkenning op voor 2023/2024. Want het voorbije seizoen groeide Heren 1 van Koffeman naar een steeds beter niveau. Baas: “Er kwamen afgelopen tijd een paar goede spelers bij de ploeg. Als je ziet wat voor ballen die erin schieten. Hoe makkelijk ook.” Lachend: “Dat was soms een behoorlijke confrontatie voor mijzelf. Leuk om te zien hoe verschillend we zijn. De sfeer? Prima en met sportieve hoogtepunten, helemaal in de traditie van Amicitia Koffeman.” 

Nu Amicitia Koffeman als zelfstandige vereniging wordt opgeheven resteren dit soort herinneringen. Wat wel blijft bestaan is de Federatie van Zaalvoetbalverenigingen Kampen (FZK) waarbij Sjaan Koffeman ook betrokken is geweest en waarvoor Driessen zich onder andere als competitieleider inzet. Het zaalvoetbal in Kampen gaat gewoon door en met het oog op wat media-aandacht heeft Koffeman nog een laatste advies: “Kom eens kijken op dinsdag- of donderdagavond in Cellesbroek- of de KHC-hal.”