Roeisloep Stad Kampen hoopt dat jeugd de slag te pakken krijgt

KAMPEN – Roeien in een roeisloep: het is niet het eerste waar een jongere aan denkt bij de keuze voor een nieuwe sport. Maar soms is liefde op het tweede gezicht de mooiste van allemaal. Bij Roeisloep Stad Kampen geloven ze in ieder geval dat de sport de jeugd veel te bieden heeft. Met een beetje meer naamsbekendheid zullen de aanmeldingen voor een nieuw jeugdteam vanzelf volgen, zo is de gedachte.

Momenteel heeft de vereniging alleen een herenteam en twee damesteams. De dames van Roeisloep Stad Kampen zijn relatief jong, maar het herenteam heeft een echt veteranengehalte. Jongeren zijn dus meer dan welkom, laat Gerrit de Graaf weten. De Graaf maakte pas als veertiger de overstap. “Ik zat eerst op zaalvoetbal en wilde wat anders. Via vrienden ben ik in de roeisloep terechtgekomen.”

Daar heeft De Graaf geen moment spijt van. Het is heerlijk om met een team roeiers de IJssel op te gaan. “De ene keer roei je richting De Zande, de andere keer richting het Ketelmeer, maar je bent altijd in de natuur.”

Kerngroep

Met het te formeren jongerenteam richt de vereniging zich op jongeren van ongeveer 16 tot 24 jaar. “Een kerngroep is er al”, benadrukt De Graaf, om eraan toe te voegen: “Dat is alvast een voordeel. Het is voor jongeren leuker om met elkaar te roeien dan tussen de oudere heren.”

Wat de aanwas betreft, hoopt Roeisloep Stad Kampen op zowel jongens als meiden. Een gemengd team is prima mogelijk, weet De Graaf. Bij het roeien draait het om een combinatie van uithoudingsvermogen, kracht en techniek. De Graaf: “Wie net begint met roeien, haalt de kracht vaak vooral uit de armen. De kunst is om de energie uit de rug te halen en de roeispaan zo lang mogelijk in het water te houden.”

Hoe je dat doet, leert De Graaf de jongeren graag. Daarnaast heeft stuurvrouw Ellen Rook aangegeven dat zij de jeugd graag wil trainen. Een voordeel van Roeisloep Stad Kampen is dat de vereniging de faciliteiten goed op orde heeft, met een eigen kantine en twee fraaie sloepen. De Berend Koster, met acht plaatsen, leent zich het beste voor de jeugd. Deze sloep is lichter dan De Stad Kampen, die op zijn beurt weer dat echte nautische gevoel oproept.

Eerste wedstrijd

Het is de bedoeling dat het jeugdteam binnen enkele maanden al deelneemt aan de eerste wedstrijd. “Het is niet moeilijk kiezen, want van maart tot en met november zijn er overal in het land wedstrijden”, weet De Graaf. Zelf geniet hij het meest van de grachtenwedstrijden in bijvoorbeeld Amsterdam, Utrecht en Zwolle. De Graaf: “Met het herenteam doen we niet mee om de prijzen. Toch roeien we ons helemaal het schompus, wordt er onderweg wat geruzied – in de goede zin van het woord – en doen we er alles aan om nog net die ene roeisloep in te halen of voor te blijven. Het is die gemoedelijke sfeer van verbroedering die zo geweldig is: samen alles geven, de waan van de dag vergeten, en na afloop gezellig een biertje drinken met elkaar.”

En ja, die tomeloze inzet betekent ook dat je af en toe flink moet afzien. De Graaf: “Er komt zeker kracht bij kijken, maar uiteindelijk is het vooral een duursport. De ene keer met een kortere afstand van 15 kilometer, maar ook met wedstrijden van 25 tot wel 30 kilometer.”

Klassieker

Een klassieker is de race Harlingen – Terschelling. Roeien op zee blijft bijzonder. Goed om te weten is dat het roeien in een roeisloep werkt volgens het handicapsysteem. Het gewicht van de roeisloep en het aantal roeiers worden meegewogen bij de einduitslag. Met andere woorden: je kunt met een zwaardere sloep winnen, zelfs als je niet als eerste over de finish komt.

De echte charme van roeien in een roeisloep moet je echter zelf ervaren. De Graaf nodigt jongeren dan ook graag uit om eens te komen kijken – en wie weet zich aan te melden. De Graaf tot besluit: “Als we onze kerngroep kunnen uitbreiden tot een groep van 10 à 12 man, zou dat geweldig zijn. In dat geval kunnen we met de bezetting in de Berend Koster wat rouleren. De komende tijd willen we ook gaan flyeren op scholen om jongeren enthousiast te maken.”