Kamper Ambassadeur: The blue carpet

Brug-columniste en ex-Kampenaar, Margriet Vonno-Landman, heeft na vijf na vijf jaar op de Nederlandse ambassade in Singapore, een nieuwe baan bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Ze bezoekt Nederlandse ambassades op alle continenten en blijft in die hoedanigheid verslag doen van haar reizen en van de verschillen en overeenkomsten met haar geboortestad Kampen.

Niet alleen Kampenaren maar ook veel Nederlanders weten dat je in Genemuiden moet zijn als je een goed tapijt wilt kopen. In veel woningen van Nederlandse ambassadeurs liggen tapijten die gemaakt zijn in Genemuiden. En overigens ook in veel huizen buiten Nederland, want het tapijt uit Genemuiden is van bijzondere kwaliteit en een voorbeeld van een mooi exportproduct van Nederland.

In februari 2023 was ik op bezoek bij onze Nederlandse ambassade in Manilla, de hoofdstad van de Filipijnen. Onze ambassade daar is relatief klein, maar is toch de 7e verstrekker van visa van alle meer dan 120 ambassades van Nederland. Dat komt vooral omdat de ambassade visa verstrekt aan zeelieden die werken op of via de Nederlandse vloot. Dit proces heet intern ‘the blue carpet’ oftewel het blauwe tapijt.

Filipijnse zeelieden werken graag op de Nederlandse vloot, omdat de arbeidsomstandigheden daar beter zijn dan in andere landen. Het is niet voor niets dat veel Engelse en Japanse woorden over zeevaart uit het Nederlandse komen, zoals ‘yacht’ en ‘skipper’, waar wij meteen yachte (een klein schip) en schipper in herkennen.

Zeevaren zit in ons bloed en maakt dat Nederlanders de wereld verkenden. En er soms ook blijven wonen. In Manilla kwamen kapitein Piet Sinke en zijn Filipijnse echtgenote Elizabeth mij opzoeken op mijn vrije dag. Kapitein Piet kende ik ooit van het journaal toen hij de verongelukte Russische onderzeeboot de Koersk heeft geborgen. En later in Singapore, toen ik hem een koninklijke onderscheiding mocht uitreiken.

Hij heeft een dagelijkse nieuwsbrief die naar 45.000 mensen gaat in de maritieme sector met weetjes en tips. Een soort van De Brug, gericht op de digitale stad van zeelieden. Zeelieden die tijdens de Coronapandemie soms vele maanden opgesloten zaten op hun schip, omdat ze nergens van boord mochten. De haven van Rotterdam heeft toen wel mensen geholpen om bemanningen te wisselen en veilig van en naar boord te halen. Dat menselijke gezicht in een crisistijd maakte mij destijds al trots en ik merk nu dat het ook goed is voor de business van Rotterdam. Reders zijn niet vergeten dat ze geholpen zijn toen het echt nodig was.

Deze zomer hoop ik nog eens in een klein bootje te dobberen in het nieuwe Reevediep bij Kampen en dan te mijmeren over al die avonturiers die vanuit Nederland het verre sop hebben gekozen en alle schepen onder Nederlandse vlag die de wereld overvaren. We wonen toch in een bijzonder land.

De ambassade is nu drukker dan ooit met het visa-proces. Ik was onder de indruk van de geoliede machine, maar vooral ook van de manier waarop de klanten benaderd werden, professioneel en snel. Dat ‘blue carpet’ voelde voor mij als een rode loper en dan eentje van de kwaliteit uit Genemuiden.