Humor met een boodschap: Fluitend de zomer door?
· leestijd 2 minuten Algemeen(door Marcel Kalter)
Het is vrijdagavond. Samen met zijn vrouw zit-ie op de bank. Het is half elf. Zijn vrouw vraagt of hij nog een biertje wil. ‘Nee, ik ga zo naar bed.’ Een dikke glimlach verschijnt onder zijn neus. ‘Morgen staat een van de derby’s in Kampen op het programma. Ik moet dan fit zijn.’ De gezonde spanning voor deze wedstrijd zorgt ervoor dat-ie voor dag en dauw klaarwakker is. Hij heeft er zin in.
Tenue. Schoenen. Handdoek. Ondergoed. Tossmunt. Stopwatch. En het fluitje. Check. Nog wat vergeten? O ja, de kaarten. Ik hoop dat ik ze vanmiddag niet nodig heb. Daar ga ik voor. Goh, wat heb ik zin in deze wedstrijd. Altijd mooi zo’n derby. In zijn hoofd zit ’t wel goed. Hij start de auto. Muziekje aan. Lekker Nederlandstalig. Op weg naar Kampen blèrt-ie luidkeels mee. Het is 22 graden en het zonnetje schijnt. De middag kan niet meer stuk. Of toch?
Hij doet altijd z’n best. Zo dicht mogelijk op de bal. Zoals het hoort. Dan kan hij het spel goed volgen. Maar het gaat snel. In de ogen van een paar supporters heeft hij al een paar dubieuze beslissingen genomen. Hij ving al een paar leuke opmerkingen op. Dat is hij gewend. ‘Hé blinde, ik stop die cornervlag straks een eind in je dikke darm!’ Dan wordt het pas echt spannend, schiet door z’n hoofd. Het blijft 0-0. In de 85e minuut gaat een speler in het strafschopgebied met z’n hand naar de bal. Maar hij raakt de bal net niet. Hij weet het zeker. Geen penalty dus. Sommige supporters ontploffen. Volgens hen is het overduidelijk hands. Maar ja, geen VAR in de buurt. Hij krijgt van alles naar z’n kop geslingerd. Vanavond gezellig uit eten met z’n vrouw. Hij denkt eraan als hij voor de laatste keer op zijn fluitje blaast. Hij loopt onder begeleiding naar de kleedkamer. Het is nodig. Om een paar rake klappen te voorkomen.
’s Avonds aan tafel doet hij verslag van de wedstrijd. ‘Schat, hoe moet ik de zomer nu doorkomen? Ik ben zo gewend aan al die negativiteit langs de lijn. Kan ik wel twee maanden zonder?’ Zij heeft een goed idee. ‘Neem je fluitje mee naar de camping in Spanje. Dan ga je kinderen bij het zwembad pesten, die een bommetje maken. Direct fluiten. Toespreken. En als ze het vaker doen, laat je ze verwijderen van de camping. Gegarandeerd heb je dan gezeik. Met de kinderen en met hun ouders. Dan hoef je niet af te kicken. En kun je in augustus de draad zo weer oppakken.’
Scheidsrechters doen altijd hun best. Bijna altijd. De meeste zijn niet partijdig. Ik snap dat ze steeds moeilijker te vinden zijn. Niemand zit toch te wachten op dat gemekker van de kant? Wees het nieuwe seizoen een beetje lief voor het arbitrale trio. Anders kunnen wij straks met z’n allen naar de wedstrijden fluiten. Dat zou toch jammer zijn?
