Muziekarchief Kampen: Herman Deinum

--- Kampenaar Dick van der Wal is een echte muziekliefhebber én hij houdt van geschiedenis. Deze combinatie vormde de aanleiding om in 2021 het Muziekarchief Kampen op te richten. Het is een oneindig groeiend archief geworden dat de muziekgeschiedenis van Kampen in kaart brengt. Met de verhalen die hij hierover schrijft, neemt hij de lezers van De Brug mee tijdens zijn zoektocht. ---

“Ik heb getekend voor 99 jaar”, vult Herman zijn vrouw Hennie aan, die vraagt of het mij ook opvalt dat muzikanten zo jong van geest blijven. Ik knik instemmend. Het is Koningsdag in Kampen, een mooie gelegenheid voor echtpaar Deinum om weer eens naar Kampen te gaan. Ze hebben een hotel geboekt in Hermans geliefde stad waar hij geboren en getogen is en nog regelmatig komt. Locatie voor vandaag is ‘t Kroegje, waar hij een graag geziene gast blijkt te zijn.

Herman vertelt dat hij uit een familie van ondernemers komt. Een familie van restaurant- en hotelhouders, kroegbazen en schouwburgexploitanten. Zijn opa én zijn vader waren vorige eeuw beiden exploitant van de Stadsgehoorzaal, zijn oom Herman was regisseur bij de Rederijkers van Kampen, voorzitter van zangkoor Con Amore en later directeur van de Stadsschouwburg in Haarlem. “Naar die Herman ben ik vernoemd”, zegt hij met enige ingehouden trots. Hij herinnert zich dat hij als jochie bij oom Herman op bezoek was in het theater van Haarlem. Hij kroop achter het klavier van het grote orgel en begon te spelen, hij had immers al piano leren spelen. Maar dat was niet de bedoeling, hij werd daar snel weggestuurd. Jaren later trad ie alsnog op in datzelfde theater, achteromkijkend naar dat orgel terwijl hij bij zichzelf dacht: “zo, nu mag ik hier wel spelen”. Toen Herman de lagere school had doorlopen en het tijd was om over een toekomst na te gaan denken, was zijn vader heel duidelijk: zijn zoon moest verder leren, het leven van een muzikant was niks voor zijn zoon. Het dringende advies om naar de HBS te gaan werd dus opgevolgd. Zoals verwacht bleek dat geen succes te zijn en na een jaartje ging Herman alsnog naar de ULO aan de Burgwal. Zijn moeder zag wel dat haar zoon ook daar niet gelukkig van werd. “Je wil graag muziek maken he, wat kost zo’n gitaar?”, vroeg ze en kocht vervolgens een heuse gitaar voor hem. Eentje van het merk Egmond, van Nederlandse makelij. “Ja, mijn moeder had het goed gezien. Je moet doen wat je gevoel je ingeeft, je moet niet alles met je hoofd willen beredeneren”, krijg ik tussendoor als welgemeende levensles van Herman mee. Zijn vader overleed toen Herman 14 jaar oud was, hij heeft de muziekcarrière van zijn zoon niet mee mogen maken.

Herman kreeg gitaarles van Leo Scheffer, maar aan Herman viel niet zoveel te leren. Hij kwam er vooral om zijn eigen gitaarspel te kunnen horen over een versterker, die hij zelf niet had. Op de ULO had Herman inmiddels Joop van de Kamp leren kennen met wie hij de populaire band The Rocking Specials begon. Hij had nu weliswaar een eigen gitaar, maar had al vlot door dat er betere exemplaren waren. Herman herinnert zich een leuke anekdote daarover, als de broer van Gerry Bastiaans even kort aanschuift en een praatje komt maken. Gerry had destijds een gitaar, die veel makkelijker te bespelen was. Herman wist zijn broer over te halen om die gitaar aan hem te lenen, zonder dat Gerry het zou merken. De gitaar moest dan wel weer iedere zaterdagochtend terugzijn, voordat Gerry het doorhad (inmiddels is Gerry wel op de hoogte).

Na de Rocking Specials speelde Herman nog met de broers Dick en Bert Wonnink bij The Giggs. Er werd in de weekenden geoefend in de kelder, die door vader Wonnink iedere week speciaal werd uit- en ingeruimd voor de jongens. Dit speelde zich allemaal af in het Kampen van de jaren ’60. Een tijd waarin Herman met zijn lange haren een vreemde verschijning was in Kampen. Het leverde hem afkeurende blikken op en werd er soms zelfs door genegeerd, maar wederom had moeder Deinum goede raad: niets van aantrekken en gewoon doen waar je je zelf goed bij voelt. Zo herinnert hij zijn moeder, altijd met opgeheven hoofd door het leven ondanks de opmerkingen van andere mensen. Toen Herman eenmaal op TV te zien was geweest, veranderde dat vanzelf.

Na een aantal jaren gitaar te hebben gespeeld, maakte Herman de overstap naar de basgitaar. Naar eigen zeggen om te laten zien dat er met een basgitaar veel meer mogelijk was dan toendertijd gedaan werd. Dat je er dus ook noten mee kon spelen, en niet alleen wat “brommende tonen” kan produceren. Met een carrière in bands als Cuby & the Blizzards en Sweet d’Buster en tegenwoordig een eigen model basgitaar, de Otentic Herman Deinum signature, is hij daar zeker in geslaagd.
Er komt nog een liefhebber van Hermans muziek even wat vragen. Het gaat over een album dat ooit is uitgebracht, waar Herman zelf ook geen weet van heeft. “Ja, er zijn mensen die veel geld aan ons verdiend hebben. Wat wisten wij daar toen allemaal van, Buma Stemra? Nooit van gehoord. Dan zie je ergens de titel van je eigen song staan, met daaronder een aantal onbekende namen. Het zal wel, dachten wij, wisten wij veel.”

Een mooie kennismaking vandaag met Herman en Hennie. Hennie kunt u trouwens kennen van de tijd dat ze de merchandisestand beheerde bij de optredens van Herman. Ze chauffeurt en zorgt vandaag voor een hapje en een drankje. Concerten bezoeken moet ze echter zonder manlief doen, die heeft daar niet zo veel mee. Een mooi stel. Herman is Kampen zeker niet vergeten, en dat is geheel wederzijds heb ik vandaag zelf mogen ervaren. --- Bezoek de website www.muziekarchiefkampen.nl voor meer informatie over de genoemde muzikanten in dit artikel. ---