Vijf vragen aan: Jazzmuzikant Kasper Rietkerk

KAMPEN/LONDEN - Kampenaar en Jazzmuzikant Kasper Rietkerk heeft al een behoorlijke muzikale opleiding achter de rug. Eerst zat hij op het Zwolse conservatorium, toen ging hij via Utrecht naar Londen waar hij een master Jazz deed aan de Royal Academy of Music. Vanuit die stad nam hij ook zijn plaat op die 24 juni is uitgekomen. Vorige week won hij de Brubeck Living Legacy Prize. Daarom deze week in vijf vragen aan: Kasper Rietkerk.

Hoe heeft je opvoeding in Kampen bijgedragen aan je ontwikkeling als muzikant?

In Kampen heb ik erg veel gebruikgemaakt van de faciliteiten die aangeboden werden. Ik ben al vrij jong begonnen bij Quintus met wat algemene muzieklessen en toen ben ik uiteindelijk bij saxofoon beland. Via Quintus ben ik ook in vrij veel bands en projecten beland waarvan sommige gelinkt waren aan de muziekschool maar andere niet. Tijdens mijn tijd aan het Ichthus College weet ik ook nog dat we in pauzes eigenlijk altijd het muzieklokaal in probeerden te komen zodat we samen met klasgenoten muziek konden maken. Ik had dan vaak mijn saxofoon niet bij me dus heb op mijn middelbare school altijd veel gedrumd.

Je hebt een opmerkelijke muzikale reis afgelegd van Quintus naar Londen. Kun je hier iets over vertellen?

Van tevoren weet je nooit hoe het gaat lopen. Ik heb vaak te horen gekregen - niet per se van mijn ouders of familie - dat ik geneeskunde of iets anders moest gaan studeren. Iets wat mij ook interesseerde maar toch wel veel minder bezighield dan muziek. 

Uiteindelijk had ik toch rond mijn zestiende bedacht dat het toch het conservatorium moest worden. In Zwolle zaten voor mij twee geweldige docenten en voelde ik vertrouwen en ruimte om mijzelf te verdiepen en ontwikkelen. Ik denk achteraf dat ik toen, naast mijn niveau, mentaal ook nog niet klaar was geweest om naar iets als Amsterdam te gaan. Uiteindelijk heb ik in vier jaar Artez afgerond en veel tijd doorgebracht met docenten Rolf Delfos en Sjoerd Dijkhuizen, en dat voelde als optimaal gebruikmaken van de redelijk kleine school en veilige omgeving. 

Ik was er na een jaar of drie wel klaar mee dus had al snel bedacht dat ik naar de Randstad wilde om daar meer te gaan spelen en andere muzikanten te leren kennen. Ik belandde eerst vier jaar in Utrecht en daarna nam ik een nieuwe stap. Dit bracht me in London bij de Royal Academy of Music.

Kun je ons meenemen door het creatieve proces achter je nieuwe album? Wat inspireerde je om dit album in Londen op te nemen, en hoe verschilt het van je eerdere werk?

Ik heb hiervoor 3 platen opgenomen met een Nederlandse door mij opgerichte band, Das Sound Kollektiv, een jazz/hiphop groep. Ik was aanjager, maar uiteindelijk werden we een echt collectief. Ik schreef het meest, we produceerden samen.

Sinds ik Londen studeer, heb ik veel les gekregen in compositie en mijzelf nog meer opengesteld voor andere muziek. Ik denk dit te horen is op mijn debuutalbum. Door de Academy ben ik mij ook meer gaan focussen op akoestisch arrangeren en schrijven terwijl ik vroeger eerder een laptop zou pakken om een beat in elkaar te zetten. 

Ik ben meer piano gaan spelen en ben meer van de combinatie van verschillende akoestische instrumenten gebruik gaan maken. Ik ben van een live-geluid uitgegaan en heb dat op het album vast willen leggen. In het albumproces ben ik toen gaan nadenken wat ik nog aan het sextet (sax, trombone, gitaar, contrabas, drums en piano) wilde produceren of toevoegen. Een grote wens ging in vervulling omdat ik de mogelijkheid kreeg een strijkkwartet toe te voegen aan het album.

Welke artiesten of ervaringen hebben je het meest beïnvloed?

Voor dit album dat ‘The Island’ heet zijn dat de ervaringen in Londen. Op muzikaal vlak maar ook op allerlei andere gebieden. Ik denk dat je best veel leert over hoe een deel van de wereld werkt als je er voor langere tijd studeert. Je ziet hoe hun schoolsysteem werkt, hoe rijk en arm zich tot elkaar verhouden en hoewel de cultuur dicht bij de onze ligt, zie je wat de grote verschillen zijn.

Verder hebben mensen van wie ik les heb gehad me veel beïnvloed. Het zal het algemene publiek misschien niet zoveel zeggen maar Pete Churchill, Will Vinson, Soweto Kinch, Nathaniel Facey en Jean Toussaint (die onder anderen nog met de grote Art Blakey speelde) hebben mij erg geholpen. Ik heb zelfs de eer gehad om met een aantal van deze mensen zelf op te nemen.

Wat betekent het winnen van de Brubeck Legacy Prize voor jou?

Het is een enorme eer om de eerste editie van de Brubeck Living Legacy Prize te winnen en zelfs de eerste ontvanger van een prijs van de Brubeck familie te zijn buiten de United States. Dave Brubeck is natuurlijk een pianist waar ik als jazzmuzikant veel naar geluisterd heb vooral met Paul Desmond, zijn saxofonist. Waardering krijgen vanuit zijn familie voelt enorm speciaal. Bovendien mag de winnaar  betaald een album opnemen voor het Ubuntu Music Record Label. Dit stelt me in staat een mooie nieuwe plaat te maken en hier een paar geweldige muzikanten voor te vragen. Zij gaan mij ongetwijfeld veel leren.

Beluister het laatste album van Rietkerk op Spotify.