Kamper Ambassadeur: Rolmodellen

Onlangs mocht ik als ambassadeur spreken voor de League Rijk. Dat is een vereniging van medewerkers van de Rijksoverheid die niet standaard zijn. De term mensen met een beperking, die vaak gebruikt wordt, daar heb ik persoonlijk een hekel aan. Het voelt meteen alsof de ander minder is.

Als je blind bent of doof of snel overprikkeld raakt dan kan het veel moeilijker zijn om naar je werk te gaan of je plek te vinden in een gebouw. Terwijl je wel veel kunt bieden.

In Kampen kwam ik vroeger als kind heel graag bij mijn achterneef en achternicht, Jan en Gerry. Jan werkte bij de gemeente, Gerry kon goed handwerken en was vooral thuis. Beiden woonden nog bij hun ouders. Ze waren heel klein van stuk en hadden moeite met lopen. Achteraf gezien waren zij ‘mensen met een beperking’.

Zo heb ik dat nooit ervaren. Zij waren gezellig en ongeveer even lang als ikzelf toen ik kind was, waardoor ik mij heel gelijkwaardig voelde. Ik begreep wel dat zij waarschijnlijk niet heel oud zouden worden, maar hun levenslust maakte dat we vooral genoten van de bezoekjes samen.

Van hen heb ik geleerd dat het tonen van medelijden niet effectief is. Het helpt wel om empathie te tonen; te laten merken dat je je realiseert hoe veel ingewikkelder onderdelen van je leven zijn als je niet standaard bent.

In Canada is er gelukkig ook veel aandacht voor inclusie van iedereen. De regels voor personen met een handicap zijn goed ontwikkeld. Ik hoop de League Rijk volgend jaar in Canada te ontvangen om te zien hoe we van elkaar kunnen leren. Want de mooiste werkbezoeken zijn die waarbij je zowel brengt als haalt.

Als Kampenaar ben ik enorm trots op onze beroemdste schilder, Hendrick Avercamp. Hij heeft van die prachtige wintertaferelen geschilderd waarop tientallen figuren te zien zijn. Mensen die schaatsen, kinderen die achter een stoel leren schaatsen, hondjes die uitglijden op het ijs en soms zelfs een jongetje dat stiekem op het ijs naar de ‘w.c.’ gaat.

Avercamp is ook een rolmodel op een ander gebied. Hij was doof. Dat niet alleen, hij was ook doofstom. Dat laatste houdt in dat hij nooit goed heeft leren praten. Ik ben ook groot fan van zijn moeder. Want die heeft geprobeerd te kijken naar wat werkt voor haar zoon en hem de kans gegeven zijn talenten te ontplooien.

Uiteindelijk is hij een succesvolle schilder geworden al tijdens zijn leven. Hij werd steeds beroemder door de eeuwen heen. Ik heb zijn werken bewonderd in topmusea in onder meer Amerika, Nederland en Duitsland.

Het Rijksmuseum heeft meerdere werken van Avercamp in de collectie. Zij benadrukken ook dat deze beroemde schilder doof was. De meeste bezoekers weten dat niet. Het museum probeert om duidelijk te maken dat ook in het verre verleden mensen met een handicap al verschil maakten. En zo is Hendrick Avercamp een ambassadeur vanuit het verleden die Kampen op de kaart zette en probeer ik zijn goede voorbeeld te volgen en ook verschil te maken.