Na 35 jaar is het mooi geweest: Wessels verkopen Hotel Van Dijk

Na 35 jaar komt er een einde aan een tijdperk: Hotel van Dijk is verkocht door de eigenaren Herman (59) en Irma (54) Wessels. Wat ooit begon als het bedrijf van Hermans’ ouders groeide uit tot een leven dat volledig in het teken stond van het hotel, de gasten en de stad Kampen.

(door Thomas Reil)

Herman Wessels herinnert zich nog goed hoe het allemaal begon. “Mijn vader en moeder zijn in 1991 begonnen,” vertelt hij. “Zij namen het hotel over van de familie Van Dijk. En in 1996 ben ik zelf ingestapt als vennoot. De eerste jaren waren best moeizaam, maar daarna hebben we het heel goed opgebouwd.”

In die beginperiode werkte het gezin hard om het hotel draaiende te krijgen. Ze deden veel zelf en maakten lange dagen. Volgens Wessels waren vooral de zakelijke gasten belangrijk voor het succes. “Veel mensen denken bij Kampen meteen aan toerisme,” zegt hij. “Maar wij draaiden in het voor- en najaar juist veel op de industrie. Werknemers van scheepswerven, baggerbedrijven en andere projecten verbleven soms weken of maanden bij ons. Dat was voor ons een fantastische markt.”

Die gasten brachten ook bijzondere herinneringen met zich mee. “We hebben echt mooie tijden gehad,” zegt Wessels. “Er sliepen bijvoorbeeld groepen Engelse lassers en arbeiders bij ons. Dan hadden we live muziek in het hotel en een hele gezellige sfeer. Dat waren echt leuke periodes.”

Samenwerken

Een belangrijk moment kwam begin jaren 2000, toen zijn partner Irma Wessels besloot volledig in het hotel mee te werken. “Zij is vanuit Zuid-Holland naar Kampen verhuisd, heeft haar baan opgezegd en is bij mij in het hotel gestapt,” vertelt hij. “Vanaf dat moment deden we het samen.”

Later, in 2009, kochten ze het hotel definitief. Daarmee werd het echt hun eigen onderneming. Het runnen van een hotel bleek intensiever dan veel mensen denken.
“Je staat eigenlijk 24 uur per dag aan,” zegt Irma Wessels. “Wij woonden boven het hotel. Dus als er ’s nachts iemand aan de intercom stond of iets nodig had, moest je eruit. Mensen beseffen dat vaak niet.”

Ook de werkdagen begonnen vaak vroeg. “De laatste jaren stonden we soms om kwart over vijf al klaar,” vertelt Herman. “Voor de ontbijtservice. En in het weekend begon het ook heel vroeg. Je bent altijd bezig.” Wat het werk bijzonder maakte, was vooral het contact met mensen.
“Wij wilden dat gasten zich geen nummer voelden,” zegt Wessels. “Gewoon een praatje bij het ontbijt, een beetje persoonlijk contact. Dat vonden wij belangrijk.”

Door de jaren heen kwamen er ook bekende Nederlanders langs in het hotel, onder andere artiesten die in de stad optraden. Zo bouwde Wessels een band op met zanger Frank Boeijen.
“Dat soort mensen kom je dan tegen,” vertelt hij. “Maar uiteindelijk zijn het ook gewoon normale mensen. Als je normaal doet tegen iemand, krijg je dat ook terug.”

Toch veranderde het werk in de loop der jaren. Volgens Wessels werd ondernemen steeds ingewikkelder. “De regelgeving is enorm toegenomen,” zegt hij. “Er komt steeds iets nieuws bij: controles, administratie, veiligheidseisen. Op een gegeven moment ben je daar zoveel tijd mee kwijt.” Daarnaast werd het lastiger om personeel te vinden. “Vooral voor vroege diensten was dat moeilijk,” legt hij uit. “En wij werkten zelf ook ontzettend veel uren.”

Stoppen

Vier jaar geleden begon het idee om te stoppen serieuzer te worden. “Toen mijn moeder overleed, ben ik anders gaan nadenken,” zegt Wessels. “Mijn ouders zeiden altijd: als we 65 zijn, willen we genieten van het leven. Toen dacht ik: wij hebben het nu 35 jaar gedaan, dat is eigenlijk meer dan genoeg.” Het besluit viel uiteindelijk om het hotel te verkopen en een nieuw hoofdstuk te beginnen. “We waren er gewoon aan toe,” zegt hij. “Niet omdat het slecht ging, want dat was niet zo. Maar het was klaar.”

Het afscheid nemen blijft soms emotioneel. “Onlangs moest ons reclamebord bij Go-Ahead Kampen weggehaald worden,” vertelt Wessels. “Dan denk je toch: ja, dat was 35 jaar van je leven.”

Waar hij het meest trots op is, hoeft hij niet lang over na te denken. “Dat we het samen hebben gedaan,” zegt Wessels. “En dat ons personeel zo lang bij ons is gebleven. We hadden een fantastisch team, waarbij zelfs iemand 18 jaar in dienst is geweest. Dat voelt echt als familie.”

Ook persoonlijk heeft het hotel de Wessels veranderd. “Ik was vroeger een heel verlegen jongetje,” vertelt Herman. “Door de horeca ben ik veel makkelijker met mensen gaan praten. Zet mij nu maar voor tweehonderd mensen met een microfoon, dat vind ik geen probleem meer.” Nu er meer vrije tijd is, kijkt het echtpaar vooruit. Ze willen reizen, tijd doorbrengen met familie en misschien nog een paar uur per week werken of vrijwilligerswerk doen. “We hebben nog geen moment gehad dat we ons vervelen,” zeggen ze lachend. “We hebben gewoon zo lang gewerkt. Nu is het tijd voor iets anders.”

En als ze terugkijken op al die jaren, vatten de Wessels het eenvoudig samen: “Het was een prachtige tijd, in een prachtige stad.”