Nog even dit… Een wakkere droom

Ik had die avond in een van onze vele voortreffelijke Kamper restaurants uitstekend getafeld, dus daaraan kon het niet liggen, maar in mijn slaap die nacht werd ik overvallen door een droom die me tot waakzaamheid maande.

(door Henk de Koning)

Ik droomde dat Nederland, dus ook ons mooie Kampen, nogal fel uitviel tegen de provincie Friesland. Nu maakte men het daar ook wel erg bont door zich als provincie van de rest van ons land af te willen scheiden. Alsof Friesland zich wilde opwerpen als een staat in een staat. Hoe ‘cool’ kun je zijn?

Komt bij dat de Friezen in hun streven naar absolute zelfstandigheid – ook wakker bezien – al een flink eindje op dreef zijn. In de vorm van een eigen taal, een eigen (speels) paspoort, het door de Fryske Nasjonale Partij (FNP) al eens ludiek lanceren van een speciale Friese postzegel, de namen van de Friese steden tevens in de eigen taal op de gemeenteborden vermeldend, en het in Leeuwarden op een voetstuk plaatsen van de eigen, specifieke madonna: ‘Us Mem!’

Ik gun de Friezen dit alles van harte, maar je als provincie ook nog eens compleet willen afzonderen van de rest van ons toch al zo ingeperkte landje ging me, ook in een droom, toch te ver. Maar ja, wat overig Nederland in werkelijkheid niet lukte, lukte de Friezen in mijn dromenland wel. Ze gooiden de grenzen dicht. Niet als een gatenkaas, maar hermetisch, Faber-achtig dicht. Zelfs de vrieskou kwam er niet meer in.

Dat leidde tot merkwaardige taferelen. Nog wel ijs aan de Bonkevaart in Leeuwarden, maar dan in de vorm van wafels. Het potdicht sluiten van de Friese grenzen rapporteerden de rayonhoofden wel correct aan Den Haag, echter eerst nadat men volgens oud gebruik ‘bijeen was gekomen’ om zich bij de beroemde afroep ‘It giet oan!’ ogenblikkelijk rond de biljarttafel te scharen voor een partijtje ‘drie over rood’. Want van het met dat sein van start doen gaan van ‘De Tocht der Tochten’ is al lang geen sprake meer.

Ook Kampen kreeg eens te maken met een ernstige scheuring binnen het eigen bestaan. Niettemin bleef de eensgezindheid bewaard. Ik doel op het destijds vanuit de Kamper Oranjevereniging zelfstandig verdergaan van wat nu heet de ‘Brunneper Oranjevereniging’. Zo samen één, gescheiden kan het dus ook.

Het verontrustende bericht – nog altijd mijn droom – dat de Friezen daadwerkelijk apart wilden, bereikte ten langen leste de hoogste regionen van ons kabinet. Premier Rob Jetten was er dusdanig door van streek dat hij op werkbezoek in Gelderland aan de koffie ging met een Arnhems Meisje. Hoewel een premier er voor alle Nederlanders behoort te zijn, maakte hij voor deze plaatselijke delicatesse geschokt een uitzondering.

Even klonk ook nog in Kampen het alarm. Een Kampereilander had boven het grazige gebied een ongewone vliegbeweging waargenomen. Opvallend keramisch van vorm en met pompebladen als symbolen op de staartvin. Hij achtte een Makkumer drone dan ook niet uitgesloten. Je wist maar nooit.

Het bleek een roze flamingo! Een afzwaaier uit het waterrijke gebied van het Kattegat, want met de snelle opwarming van de aarde weten de dieren zo langzamerhand ook niet meer waar ze feitelijk thuishoren. Ook de dierenwereld al op de vlucht. Er leven hier al exotische Amerikaanse reuzekikkers, die zich zo luidruchtig kenbaar maken dat je een ogenblik met schrik denkt: ‘Trump staat voor de deur!’

Met mijn droom over de Friezen die soevereiniteit wensten liep het die nacht gelukkig goed af. Nog half in de slaap zag ik in Dokkum Friesland zelfs vaderlandslievend Koningsdag vieren, de Kamper en de Brunneper Oranjevereniging ondanks de scheiding elkaars beste vrienden zijn, in Leeuwarden ‘Us Mem’ slechts als melkkoe wordt vereerd en hoorde ik Jetten de serveerster op het terras toefluisteren: ‘Wel koffie, geen Arnhems Meisje!’

Alles kwam weer op zijn pootjes terecht. Heerlijk zo wakker worden in ons vredige, weergaloos mooie Kampen!