Nog even dit… Cognac en De Heugte

Dank u! Mijn Pasen was naar keuze zalig en vrolijk, ondanks de vele oorlogshandelingen die wereldwijd zijn losgebarsten. Ik keek naar de paus, die met Pasen op tv opriep tot vrede en zich daarmee, vanaf een balkonnetje, opstelde als een roepende in de woestijn. Tweede paasdag bezocht ik uiteraard de Kamper paasmarkt van de Heugte. Ik had al een hypotheek, anders had ik daar, zoals gebruikelijk, wel een broodje beenham genomen. De recessie slaat tot op het beleg toe.

Thuis nog eens goed in de brievenbus gekeken of de uitnodiging er lag om deze maand met Willem-Alexander, Máxima en onze minister-president Rob Jetten mee op bezoek te gaan bij Trump in het Witte Huis. Om op de nog warme stoel van Rutte een vorkje mee te prikken met Amerika’s oorlogszuchtige verzamelaar van vredespenningen. Maar niets. Even was ik hoopvol gestemd, daar Trump zich graag omringt met majesteitelijke titels, hoewel die van mij slechts een familienaam betreft.

Maar nee, ’t wordt voor schrijver dezes toch weer een broodje bal bij Bakker Bart aan de Oudestraat, in plaats van een ‘hotdog’ op wereldniveau in Washington. Opeens zag ik het voor me: Trump met een woelmuissnuitje, orerend dat, mocht de wereld aan oorlogen ten onder gaan, ‘Amerika first!’ Uiteraard zou ik hem wijzen op de schoonheid van Kampen, met de geborgenheid van een dorp, de beschutting van een eiland en de wellevendheid van een stad. ‘Innemend,’ zou Trump grijpgraag roepen, maar kansloos, daar de Kamper, evenals de Groenlander, graag op zichzelf blijft. Ongetwijfeld zou Poetin nog bellen. De Oekraïne natuurlijk weer. Maar Trump zou afwijzend antwoorden: ‘Even niet, Wladimir. Te druk nu m’n eigen straatje in het Midden-Oosten schoon te vegen.’

Weet u trouwens waar ik moeite mee heb? Zomertijd! Na een lange winter opeens een uur in de min. Onbeduidend voor allen jong van hart, maar op mijn gevorderde leeftijd telt iedere minuut. Ook Jannus Flapuut moest even wennen. Hij rende zich die eerste dag uit de naad om de trein van acht uur naar Zwolle te halen. Vertrok pas een uur later. Zomertijd! De machinist zat nog thuis aan ’t ontbijt…

Ik zat Tweede Paasdag even te relaxen op een Kamper terras met volledige vergunning, toen zich uit de lopende band van voorbijgangers een man van middelbare leeftijd losmaakte en mij enthousiast begroette: ‘As det Jan Palland van ’t Onderdieks niet is?! Gunst man, leef ie nog?’ De begroeting was hartelijk zat, echter een regelrechte blindganger. Ten eerste omdat ik niet tot het veronderstelde geslacht Palland behoor, en voorts omdat ik, ondanks mijn leeftijd, nog altijd zodanig in vorm op de reservetank door tuf dat iedere twijfel daaromtrent als humor mag worden beschouwd.

Tegenspraak was zinloos, daar de man op eigen initiatief naast mij op het terras plaatsnam en in een spraakwaterval meteen nieuwe, zij het misplaatste bewijsstukken aanvoerde. ‘Man,’ sprak hij, ‘ik zag metene det ie ’t waarn. Net oe va. Ook det zorgelukke kiekn en det dunne in ’t ’eur!’ ‘Is ’t werkelijk zo?’ reageerde ik terughoudend, overbluft en nieuwsgierig tegelijk naar wat nog komen zou.

De serveerster verscheen. ‘Neem iets van mij,’ bood ik mijn overvaller aan. Want gastvrijheid hoort bij de familie, maar dan wel de ware. ‘Een Franse cognac graag,’ bestelde hij met het gemak alsof het koffie met slechts één klontje betrof.

‘U lust ze wel!’ sprak de serveerster vrijmoedig later die middag, toen ze hem de zoveelste Rémy Martin bracht. De zon begon al te dimmen en hij besloot: ‘Om een lang verhaal kort te maken…’ Eerst toen vertrok hij. De serveerster bracht de rekening. Haar dienst zat erop. Trefzeker legde ze het bonnetje bij mij neer. Met ongeloof las ik het glorieuze eindbedrag. Het bleek dat mijn bezoeker de kosten van het feestje geheel voor mijn rekening had gelaten. Met Franse cognac als kostbare brandstof had hij herinneringen opgehaald die volstrekt niet de mijne waren.

Op weg naar huis bedacht ik dat het niettemin gezellig was geweest. Daarbij, Palland had betaald…

Henk de Koning