Nog even dit... Weer verkiezingen

Wordt het niet eens tijd dat ook de kiezer in Paleis Huis ten Bosch met de koning op de kiek gaat? Ik denk van wel. Want wat van de kiezer gevraagd wordt aan uithoudingsvermogen om politiek voor steeds weer nieuwe winnaars en verliezers warm te lopen, grenst evenzeer aan een olympische prestatie.

Verkiezingen? Ik heb het niet zo op verkiezingen. Ook niet op die voor de gemeenteraad. Ze doen me te veel denken aan Sinterklaasavond. Je hart klopt vol verwachting, maar uiteindelijk blijf je achter met meer pakpapier dan inhoud en zit je met een strop die ook nog eens je kleur niet is.

Ook Kampen is er weer klaar voor – de gemeenteraadsverkiezingen. Meteen rolt de wals van mooie beloftes weer over ons heen. ‘Wij hebben de kiezer hoog zitten’, hoor je de partijen in die roes dan om het hardst roepen. Ook weer een belofte. Want waarom dan je stem moeten uitbrengen, staande in zo’n armetierig, tochtig, houten hokje? Kan dat niet anders, nu met kunstmatige intelligentie? Of moet er eerst nog wat meer aan de intelligentie van die enge robots gesleuteld worden? Zijn ze nog niet geslachtsrijp, bijvoorbeeld?

Er zit vooruitgang in, want wel al kunnen drones steden plat bombarderen. Mits ze niet tijdig worden afgeschoten en dus ook sneuvelen. Bestaan er trouwens al oorlogsbegraafplaatsen voor drones? En zijn drones in staat een stad te besturen? Ter vervanging van burgemeesters die met de dood worden bedreigd? Bij het doorknippen van linten de raad krijgend eerst goed na te gaan of er geen handgranaat aan hangt.

Ik stam nog uit de tijd dat burgemeesters, staande op het bordes, door het publiek vanaf straat bewonderd werden toegezongen. Nu verbergen burgemeesters haastig hun ambtsketting als er wordt aangebeld. Enkelen zaten, ernstig bedreigd, geruime tijd ondergedoken in zogeheten ‘safe houses’. Slechts hun echtgenotes op bezoek kenden de codes van de etensluikjes in de celdeur van die speciale appartementen. Misschien een ideetje om de uit de Tweede Wereldoorlog stammende bunkers in te richten als veilige schuilplaats voor met de dood bedreigde burgemeesters.

Hoe anders ging het toe met gemeenteraadsverkiezingen in de jaren zestig en zeventig, toen ik als jong leerling-verslaggevertje de pen hanteerde op de redactie van het aan de Oudestraat gevestigde Kamper Nieuwsblad. Een onder leiding van de plaatselijk vermaarde chef-redacteur Henk van Heerde driemaal per week verschijnende plaatselijke krant. Méér Nieuwsblad vond men in het toen voortkabbelende Kampen kennelijk niet nodig, want nooit bereikten onze redactie klachten van teleurgestelde abonnees die meenden dat aan onze snelheid in berichtgeving toch iets ontbrak.

Wie terecht veronderstelde dat tussentijds ook leven in Kampen moest bestaan, abonneerde zich op het Nieuw Kamper Dagblad. Een op alle werkdagen van de week verschijnende plaatselijke krant, zij het met slechts één pagina plaatselijk nieuws per editie. De bijbehorende handicap van die krant was dat zij op Zwolse persen werd gedrukt. Een omstandigheid die de onversneden Kamper met speels chauvinisme met afschuw vervulde. Dat maakte het voortbestaan van die uitgave nogal wankel, terwijl het Kamper Nieuwsblad, ondanks zijn eigen beperking, maar voorzien van een dialectrubriek, meer dan de stad eigen werd aangevoeld.

Om die reden plofte het Nieuwsblad in Kampen en omstreken vrijwel huis aan huis in de bus. Alleen al aan een oud nummer had vishandelaar Jopie Bottenberg genoeg om al zijn vis op de drukke zaterdagmarkt mee in te pakken.

Nu had het Nieuw Kamper Dagblad het voordeel de uitslag van plaatselijke verkiezingen meteen al de volgende dag te kunnen melden, terwijl het Nieuwsblad dan vaak nog een dag met zijn berichtgeving op hete kolen moest zitten. Maar daar hadden we het volgende op gevonden. Nog diezelfde avond noteerden we alle verkiezingsuitslagen met krijt op handzame schoolborden, die we vervolgens voor het raam van ons krantenkantoor op de begane grond plaatsten. Goed zichtbaar voor het publiek op straat, dat al snel in drommen op onze verslaggeving in spijkerschrift kwam opzetten. Met een Tom Poes-list lagen we zo toch weer aan kop.

Wie de volgende dag het Nieuw Kamper Dagblad opsloeg, was via ons raam inmiddels al volledig ingelicht. Genoeglijke tijden waren dat toen. Zo waren we met die uitslagen op de schoolborden toch ook al een beetje bezig met kunstmatige intelligentie.

Henk de Koning