Nog even dit: Politiek en Michelin

Hoe navrant kan het nieuws zijn. Het ene moment zie je de schrijnende beelden van door oorlogsgeweld uitgehongerde kinderen in Gaza, het andere moment de stralende gezichten van de winnaars van een Michelinster – of van degenen die hun ster weten te behouden. De hoogste onderscheiding uit een gids over verfijnde kookkunst in smulpapenland.

Op z’n Michelins gezegd: “Penau de Poule” – ofwel: kippenvel – kreeg ik bij het vernemen dat De Librije in Zwolle zijn drie sterren mag behouden. Een knappe prestatie, getuigend van het vermogen van De Librije om zijn faam als Nederlands meest elitaire keuken vast te houden. Dit in de geest van Jonnie en Thérèse Boer, nadat de maître achter De Librije, tevens eigenaar van de spraakmakende zaak, recent vrij plotseling overleed.

Het echtpaar kocht De Librije in 1993 van Ed Meijers, bij wie Jonnie als chef-kok diende. Leuk om te weten: de Kamper juwelier Tausch en De Librije zijn via familiebanden met elkaar verweven – beiden met schittering als handelsmerk.

Inmiddels met pensioen vertelt oud-Benelux-Michelininspecteur Werner Loens – zelf ooit chef-kok – openhartig over de zorg en kennis van kooktechnieken die komen kijken bij het toekennen van een ster. “Vele kilometers achter het stuur om iedere week van maandag tot en met vrijdag telkens in een ander restaurant beroepsmatig te lunchen en dineren, is wel degelijk inspannend werk,” legt hij uit. “Weliswaar voortreffelijk tafelen op kosten van Michelin, maar altijd met de nadruk op proeven en beoordelen of de kok zijn vak verstaat en met passie uitvoert. Daarover dan uitgebreide rapporten schrijven. Als inspecteur – met snor en pruik telkens anders vermomd – om na enige tijd bij de restauranthouders geen argwaan te wekken,” klapt Werner uit de school over dit gezaghebbende Franse bedrijf dat culinair vermaard is, maar feitelijk in autobanden doet.

Nog even dit: u gaat toch wel stemmen? Al was het maar om in volkomen afzondering in dat armelijke stemhokje kenbaar te maken welke regering u eigenlijk had willen hebben. De rest is weer afwachten. Want hebt u de laatste keer bij het stemmen ooit aan Dick Schoof gedacht? Niks ten nadele van Dick Schoof, maar het blijft toch een marathonloper die zelfs op de korte afstand moeizaam de finish haalt.

Staan partijen voor een kleur, dan blijkt Geerts blond bij de kiezer het meest in trek. Ruim twee miljoen stemgerechtigden kwamen in de voorronde van de campagne weer op Geerts schuimende kuif af. Texel heeft er zelfs zijn bier naar vernoemd. Na vijf jaar in de Tweede Kamer ons met hanengevechten te hebben vermoeid, burlen de politieke partijen nu als herten in de herfst om de gunst van de kiezer. Voor een zo vruchtbaar mogelijk resultaat gaan onze beleidsmakers zelfs een baltsdansje niet uit de weg. ’t Werd een van de meest ontroerende vertoningen op de beeldbuis dit jaar. Zelfs de Partij voor de Dieren hupte vrolijk mee – hoewel die toch tegen stuitende optredens is, zoals die van dansende beren op een gloeiende plaat. Voormalig CDA’er Mona Keijzer miste de palingsound en stapte met de BBB-klompendans wat onwennig mee. Timmermans danste met rode konen als een groentje. Alleen Bontebal keek vanaf de zijkant netjes toe. Ik krijg het nog moeilijk als zwevende kiezer.

Nog even en ook de Goedheiligman bevindt zich weer in ons midden. Wel ziet de Sint steeds vaker op tegen het vieren van zijn verjaardag in ons polariserende landje. “Al die deining om mijn Zwarte Pieten,” klaagde hij toen ik hem mailde. “Ik kom met cadeautjes en niet om te moeten kickboksen met actievoerders die het op mijn gekleurde helpers hebben voorzien. Alsof die nu model zouden staan voor de verfoeilijke slavenhandel van eertijds. Mijn Pieten zijn weliswaar gekleurde, maar vogelvrije helpers die zingend en dansend hun werk doen. Een Zwarte Piet moet voor de kinderen eerlijk zwart zijn en niet een halfbakken afgietsel met zwart-witte strepen. Een Fries paard is ook geen zebra.” viel de Sint gekwetst uit.

Dit jaar komt de bisschop van Myra met zijn pakjesboot officieel aan in de haven van Oudeschild op Texel. Waarna de Sint van boord stapt en zijn Zwarte Pieten doorstomen naar Oeganda – wat voor hen een veilig land is. Pas na vijf december halen de Pieten Sint op Texel weer op om gezamenlijk vredig naar Spanje terug te varen. “Want de schrik van Dokkum, waar we eens door ‘Kick Out’-activisten zijn aangevallen, zit mijn Pieten nog altijd in de benen,” aldus de Sint, ontdaan. Het was me duidelijk: zoals gisteren wordt het nooit weer.

Henk de Koning