Nog even dit... Journalistieke valkuil: de primeur die Wiersma duur kwam te staan
· leestijd 2 minuten Algemeen(door Henk de Koning)
Kennen we nu de spraakmakende toeslagenaffaire, Kampen had in de zestiger jaren van de vorige eeuw zijn eigen affaire die plaatselijk heel wat stof deed opwaaien. Hans Wiersma, erudiet chef redacteur van het bij uitgeverij Tijl in Zwolle gedrukte Nieuw Kamper Dagblad (NKD) speelde er de hoofdrol in.
Het NKD was een Kamper dagblad in de ware zin van het woord. Want elke dag verschijnend. Dit in tegenstelling tot het Kamper Nieuwsblad (KN) dat slechts driemaal per week werd bezorgd. Beide kranten waren in de eindsprint van hun bestaan schuin tegenover elkaar aan de Oudestraat gevestigd. Je moest je er op abonneren, hetgeen tussen beide bladen min of meer tot een felle concurrentiestrijd leidde.
Het Kamper Nieuwsblad mocht dan minder vaak verschijnen, het bezat de meeste abonnees. Dit succes dankte het vooral aan zijn populaire rubriek: ‘De Avonturen van Gait Jan en Annegien.’ Een door chef-redacteur Henk van Heerde voor zijn krant geschreven rubriek. Verhalend over een karikaturaal plattelandsechtpaar dat met dwaze voorvallen zich van het ene lachwekkend avontuur in het andere stortte. Beide chef redacteuren, Van Heerde van het Kamper Nieuwsblad en Hans Wiersma van het Nieuw Kamper Dagblad, verschilden nogal van levensstijl. Van Heerde berichtte, terug van vakantie uit Oostenrijk, opgetogen over de enorme lappen vlees die hij in de restaurants in het land van Sisi, zelfs op gehaktdag, kreeg voorgeschoteld. Wiersma van de concurrent liet zich er graag op voorstaan een fijnproever van exclusieve wijnen te zijn. Eerst nog aandachtig snuffelend aan de kurk of die al wel deugde, alvorens verheerlijkt de wijn in te schenken. Wij mindere fijnproevers vielen dan in bewondering stil boven een biertje.
Met lyceum en de school voor journalistiek als geestelijke bagage zat Wiersma als chef-redacteur bij een kleine plaatselijke krant in het vredige Kampen feitelijk beneden zijn stand te werken. Tegen wie hem daarover aansprak zei hij: ’Beter een groot journalist bij een kleine krant dan een kleine journalist bij een grote krant’. Schrijven deed hij principieel met pen en inkt als in de oertijd van de journalistiek. In een, ook toen al, snel veranderende tijd waarin zelfs de elektrische schrijfmachine al op z’n retour was.
Dan zijn kans schoon ziend het succes van Gait Jan en Annegien van de concurrentie met een daverende primeur te kunnen overtroeven, begeeft Wiersma zich gewaagd op glad ijs. Zondigend tegen de voornaamste regel die de journalistiek kent: het in de nieuwsgaring toepassen van hoor en wederhoor. Wie daaraan voorbij gat stapt regelrecht de valkuil in. Wiersma ervoer dit bij het publiceren van wat leek een ‘gouden tip.’
Hem exclusief toegespeeld door een lek in de gemeenteraad. Een te goeder naam en faam bekend staand bouwbedrijf zou, aldus het loslippige raadslid, bij het uitvoeren van een omvangrijk Kamper bouwproject hebben gesjoemeld met materialen. Daarmee de bouwkosten oneigenlijk fors hebben opgevoerd. Wiersma bedwelmd door de geur van een primeur begon dadelijk te schrijven, Zonder zich te houden aan gouden regel van hoor en wederhoor. Voor nog meer smaak voor de lezer uit eigen beweging er aan toevoegend: ‘En dat voor een ondernemer die op zondag vooraan in de kerk zit.’ Door die laatste op de persoon gerichte aanval en doof voor hoor en wederhoor kwam Wiersma nu zelf aan de schandpaal te staan. Te meer daar het betreffende raadslid bij navraag ontkende ooit met de redacteur over zo’n kwestie te hebben gesproken. Nergens een haan die driemaal kraaide...
Gevolg? Het bouwbedrijf ontkende. Wist de aantijging aantoonbaar te ontkrachten en daagde de krant voor de rechter. De rechtbank dwong de Kamper redacteur het gewraakte artikel in zijn krant te rectificeren. In dezelfde opvallende chocoladeletters, als waarmee Wiersma zijn dunne primeur zo pardoes had gelanceerd. Het Kamper Dagblad, of althans de uitgeverij, werd via het gerecht gedwongen het bouwbedrijf een forse schadevergoeding te betalen. Over de wijze waarop het Zwolse krantenbedrijf die financiële aderlating met zijn wat al te doortastende Kamper chef-redacteur verrekende werd niet duidelijk. Wel vond ik dat Wiersma’s leefstijl daarna aanzienlijk versoberde. Weliswaar bleef hij zijn wijnen kopen, maar nu bij de Hema. Vaak tipte hij me als daar weer eens een bijzonder wijntje te vinden was. Daar kon je dan wel op vertrouwen. Ook zonder hoor en wederhoor.
Henk de Koning
