Nog even dit… Hersenspinsels
· leestijd 2 minuten Algemeen(door Henk de Koning)
Kent u ze ook, hersenspinsels? Ach, je kunt er geen kwaad mee en vaak zijn er ook heel aardige bij. Bijvoorbeeld deze: het voor enorme geldbedragen kopen en verkopen van voetballers die het ver geschopt hebben, valt dat ook onder mensenhandel?
En als hackers inbrekend in computers in staat zijn het digitale zenuwstelsel van een stad compleet lam te leggen en het ze met dezelfde techniek lukt het discrete personeelsbestand van het landelijke politie apparaat in zijn geheel te kapen, waarom dan nog getob met wachtwoorden?. En waarom zo krampachtig vasthouden aan onze heilige privacy als het met satellieten vanuit de ruimte mogelijk is de veters in je schoenen op aarde tot op de vezel nauwkeurig precies te onthullen? Dat soort spinsels.
Een paracetamolletje voor het slapen gaan wil dan nog wel eens helpen.
Ons land kampt met een ernstig personeelstekort. Zo ook het gevangeniswezen. Honderden in ons land met celstraffen veroordeelde delinquenten lopen daardoor noodgedwongen vrij rond. Alle kans ze op mooie dagen op een terras aan te treffen. Dartel gezeten achter een goed glas en een bittergarnituurtje, in plaats van zuchten op water en brood. Begrijpelijk dat Ingrid Coenradie, staatssecretaris van Justitie en Veiligheid wel oren had naar het voorstel uit Estland, Nederlandse loslopende bajesklanten daar zolang achter tralies te zetten.
In landen dichter bij de polen raken de gemoederen niet zo snel verhit met als gevolg aanzienlijk minder gedetineerden en overtollige cipiers die de gevangenis uitsluitend van Monopoly kennen. Volgens het strafrecht uitgeprocedeerde Nederlanders dus ook zonder noodwet het land uit. Albanië leek meteen al niet betrouwbaar.
Gelukkig beschikken wij in onze provinciehoofdstad Zwolle over een nog goed functionerend Huis van Bewaring. ‘Te danken aan de efficiënte inzet van slechts één cipier,’ aldus de Sociale Media. Een voormalige crimineel die nog tijdens zijn bewaring zich omschoolde tot hulp in de zorg. Vooral de humane doelstelling van het Zwolse gevang: ‘Vierentwintig uur per dag geopend,’ gaf bij hem de doorslag. Want ook met Pasen daar geen vasten.
De bankjes bij de Vispoort met ruim zicht op de vergulde wielen van het hefmechanisme van de brug vormen voor de vergadertijgers op die plek een rijke inspiratiebron voor het opdoen van gouden ideeën. Als Rotary van Stadsbrugge die bijdragen voor het welzijn van de stad ruimhartig doorgespeeld naar de gemeente. Zonder daarvoor de gebruikelijke kosten van een extern bureau in rekening te brengen. Helaas ten stadhuize niet altijd in goede orde ontvangen dan wel niet goed begrepen. Dat moge blijken uit het hand in hand gaan van ons gemeentebestuur met een projectontwikkelaar voor het uit de grond stampen van een rij bombastische woontorens op het Berkpark aan de IJssel. Daarmee ons wondermooie stadsfront, beschermd nog wel, voor altijd verminkend. In meerderheid tot afschrik van de Kamper bevolking. De Rotary van de Stadsbrugge zelfs roepend: ‘De road liekt wel gek.’
De vergaderplek bij de Stadsbrug in het centrum van de binnenstad grenst nagenoeg aan de oase van café ‘De Unie’ dat weliswaar het gemak dient doch langdurige schorsingen in de hand werkt. ‘De Unie’ ook wel ‘Het Bierhuis’ genoemd, maar het is toch de historie van het Kamper caféleven die dit gezellige volkscafé doet voortlevende als: ‘De Skele.’ Een ongelukkig schot uit een katapult koste eertijds een van de eerste eigenaren een oog. Er kwam een glazen voor in de plaats. Opmerkelijk los-vast geplaatst want bij grote drukte - waarbij ook de eigenaar graag een glaasje meedronk - ging het glasoog loensend veel zijn eigen weg. De bijnaam ‘Skele’ was geboren.
Generaties dorstige Kampenaren drinken er nog altijd graag een slok. Het is er innemend, gastvrij en je voelt er het kloppend hart van onze stad. Met de Rotary van de Stadsbrugge daar bijeen werd het ook nu weer een latertje. ‘Dat is ons Kampen, ons mooie Kampen,’ zongen we uit volle borst want met elke slok werd de stad ons nóg dierbaarder. We vielen voortdurend in herhaling en kregen al snel het gevoel dat het van oorsprong toch handzame ‘Kamper Stedelied’ zelfs alle coupletten van het Wilhelmus overtrof. Hoe laat het is geworden weet ik niet. Je krijgt na elk couplet met de hand aan het glas een heel andere kijk op de zaak. Ook zonder glazen oog.
Henk de Koning
