Nog Even Dit: Bericht uit het ziekenhuisbed van ‘Isala’

In de column Nog Even Dit reflecteert oud-journalist, Henk de Koning, op zijn welbekende humorvolle en ironische wijze op de zaken spelen in zijn leven en dat van zijn mede-Kampenaren.

(door Henk de Koning)
Met ademhalingsklachten op de Eerste Hartlonghulp (EHLH) van het enorme Isala-ziekenhuiscomplex van de Overijsselse hoofdstad Zwolle opgenomen, beland je dadelijk in een medemenselijke omgeving, vol zorg en medische aandacht. Bovendien op een wijze die daarbuiten, in een verharde wereld vol drones en langeafstandsraketten, volledig lijkt te zijn uitgestorven. Niet dus in de witte wereld van ‘Isala’, zoals ik kortelings bij een spoedopname aan den lijve ondervond.

Ten bewijze dat het ook van hun kant ernst is, vertoonde zich dadelijk na opname een verscheidenheid aan lieftallige verzorgsters aan mijn met een voorhang afgeschermde ziekenhuisbed. Er mag dan sprake zijn van een groot personeelstekort in de zorg, ‘Isala’ in Zwolle zit er met een gedreven bestand nog ruim in. Verwacht bij binnenkomst niet dadelijk een welkom met thee. Eerst wordt geprikt. Een infuusje zus, een bloedafname zo, en het met een venijnige prik inbrengen van een contrastvloeistof voor de scan. Tegelijk beplakken bedrijvige handen je ontblote bovenlijf met schrikaanjagende, kille rubberen doppen, van waaruit een wirwar aan bedrading leidt naar een nabijgelegen regelkamer, beladen met monitoren. Bediend door zorgverleners die er nauwlettend op toezien dat je onder de veilige vlag van ‘Isala’ ook recht op koers blijft.

De CT-scan, die met speciale stralen dwars door je heen naar onraad speurt, is een machtig, zacht koerend machien, waar je liggend, als bij een braadslee, doorheen wordt geschoven. Dit in het trage tempo van een wasstraat. ‘Diep ademhalen en die ook even flink inhouden,’ klinkt op deze futuristische trip een vrouwenstem van dichtbij uit de luidsprekers van het apparaat, als speel je mee in een maanlanding. Naar de achtergrond is even weggezet het feit dat je juist vanwege ademtekort bent gekomen. Maar het gevecht tegen bacteriën vraagt van twee kanten offers.

Lenige verpleegstersarmen tillen je daarna hulpvaardig weer overeind. Op een doeltreffende, onbeschroomde wijze, die in de buitenwereld al snel wegens grensoverschrijdend gedrag op een taakstraf van tien uur schoffelen in het plantsoen zou komen te staan, maar nu vanuit de zorg wordt aangemoedigd en zelfs vergoed. De Isala-lunch, om geen detail te missen, omvatte thee en bruin brood luxe op bed. Brood naar keuze belegd met ham, kaas dan wel kipfilet. Smakelijk en voornaam beleg, alsof je je broodtrommeltje zelf met aandacht hebt gevuld.

Dan, na een lange middag van spannende afwachting, verschijnt het glunderende gezicht van de dienstdoende afdelingsarts bij je bed. ‘Goed bericht,’ meldt hij glimlachend. ‘Niets verontrustends aan de hand met uw longen. Een lichte aandoening, die nu eerst met medicatie moet genezen. Binnenkort zien we u terug of de behandeling resultaat heeft geboekt.’ Ik neem op voorhand alvast een schep opgelucht adem. Dan keer ik, gereden door mijn zoon, huiswaarts. Van mijn medische Isala-hulpverleners, ook die achter de schermen bij de monitoren, neem ik joviaal afscheid, als bij bezoek aan een buur. Want snelle, vakkundige en troostrijke hulp in nood schept een band.

Henk de Koning

Spot jij iets dat niet klopt of heb je een aanvulling? Meld het via de links hieronder.