Humor met een boodschap: Je wordt ouder papa
· leestijd 1 minuut Algemeen
(door Marcel Kalter)
Een tijdje terug voelde ik me niet zo lekker. Moe. Lusteloos. Regelmatig hoesten. Gewoon verre van fit. Het werd zelfs zo erg dat ik dacht dat ik iets ernstigs onder de leden had. Want waarom ik niet? Je hoort het regelmatig. Het is vaak de ver-van-je-bed-show. Totdat... In een lang traject bij de huisarts en specialisten had ik geen zin. Ik wilde zo snel mogelijk weten wat er aan de hand was. Daarom heb ik een afspraak bij Prescan gemaakt. Geloof me, dat doe je niet van armoede. Ik heb echt getwijfeld. Want zo’n onderzoek slaat een behoorlijk gat in je spaarcenten.
Lucy ging met me mee naar Baarn. Rond 9.00 uur reden we de parkeerplaats op. Ik was niet superzenuwachtig, maar er stond wel een meer dan gezonde spanning op de uitkomst van deze ochtend. Want de kans op ellende was 50%. Ze zouden namelijk wel of niet wat vinden. Ik mocht nog een banaan eten, maar verder helemaal niets. Ja, in een potje plassen. En daarna was het wachten op mijn beurt. Ik keek nog even naar de cappuccino van Lucy. Mmmm, lekker. ‘Meneer Kalter,’ klonk een vriendelijke vrouwenstem achter me. Het feest gaat nu beginnen, schoot door mijn gedachten.
Bloedprikken. Fietsen. Hartfilmpje. En daarna een echo van het hart. Aan het eind van deze ‘reeks’ volgde een gesprek met de arts. Op de scan had hij niet kunnen zien met hoeveel liefde mijn hart is gevuld. Hij had het alleen maar over een gespierd hart en goede aders. Zonder vernauwingen en verwijdingen. Maar ja, die hoge bloeddruk. Daar moest ik echt iets aan doen. Ik slik er al jaren medicijnen voor. Ik kreeg het volgende advies: andere medicatie of afvallen. Want dat gespierde hart was nu fantastisch, maar dat voordeel zou met deze bloeddruk over een aantal jaren zeker verdwijnen.
Het was tijd voor de MRI-scan. Van mijn hoofd tot mijn bovenbenen. ‘Hebt u weleens zo’n scan gehad meneer Kalter?’ Nee, dit was de eerste keer. Goh, wat een tyfusherrie en bewegingen maakte dat apparaat. Ik had soms echt het idee dat-ie elk moment uit elkaar kon knallen. De uitslag van de MRI vond ik toch wel spannend. Gelukkig viel het mee. Een beetje vergrote prostaat, zoals de meeste mannen van mijn leeftijd hebben. En te veel buikvet. Ik kon het niet laten om daar een grapje over te maken. ‘Om dat te constateren hadden we die scan niet echt nodig, hè?’ Daar was-ie het roerend mee eens.
Ik kon mijn geluk niet op. Volgens dit onderzoek krijg ik nog wat extra tijd op deze wereld. Lucy en ik zijn nu ongeveer 4 keer per week in de sportschool te vinden. Ik ga m’n best doen om mijn navel weer een fatsoenlijke plek tussen mijn hoofd en voeten te geven. En die bloeddruk moet echt omlaag. Bij mij is de knop om. Jullie zijn nog niet van me af. Wat mij betreft nog lang niet...
