Humor met een boodschap: Vaarwel
· leestijd 1 minuut AlgemeenHet is vakantie. Samen met je drie kinderen heb je een bootje gehuurd. Op het Comomeer gaat het gebeuren. De zon schijnt volop. De koeltas is goed gevuld. En natuurlijk heb je voldoende zonnebrandcrème mee. Het belooft een waanzinnige dag te worden.
De kinderen genieten. En jij dus ook. Ze mogen om de beurt even varen. Het is niet zo druk op het meer. Lekker vol gas dus. Na een uurtje wil de oudste van 16 even zwemmen. Met een sierlijke duik verdwijnt hij in het water. Het is een mooi gezicht. Hij drijft een beetje af. Uit het niets zegt hij: ‘Pap, ik kom niet meer bij de boot!’ Je hoort aan zijn stem dat hij het meent. Een seconde later lig jij zelf in het water om hem te redden. Je beseft op dat moment niet dat dit de laatste keer is dat jouw kinderen je levend zullen zien. Gelukkig wordt je zoon op de valreep door iemand gered. Vanaf de zomer van 2026 moeten ze alle drie zonder jou door het leven. Zonder hun vader.
Toen ik dit las, hield het me een paar dagen bezig. Tijdens mijn vakantie aan het Gardameer. Ik heb ook kinderen. En ja, ik had die vader kunnen zijn. Waarom gebeuren deze dingen? Waar is het goed voor? Ik begrijp het met de beste wil van de wereld niet.
De reactie van een dame onder dit bericht op nu.nl raakte me. Ze sloeg de spijker op z’n kop. Het is te mooi om niet met jullie te delen.
‘Aan de jongen, mocht je dit ooit lezen. Alsjeblieft, geef jezelf niet de schuld. Je vader sprong niet in het water omdat jij iets verkeerd had gedaan. Hij sprong omdat hij van je hield. Dat is wat ouders doen. Ze proberen hun kind te redden, zonder na te denken over de gevolgen voor zichzelf. Wat er is gebeurd, is een verschrikkelijk ongeluk. Geen bewuste keuze van jou of van hem. Alleen een tragedie. Je vader zou, als hij nu iets tegen je kon zeggen, niet willen dat jij de rest van je leven met een schuldgevoel rondloopt. Hij zou alleen maar willen dat je heel, maar dan ook heel gelukkig wordt en dit niet als een last op je schouders meedraagt. Heel veel sterkte voor jou en voor iedereen die van je vader hield.’
Ik kan hierop alleen maar zeggen: ‘Amen!’ Want zo is het. Ik weet dat het makkelijker is gezegd dan gedaan. Maar zo is het wel. Shit happens. In dit geval gebeurde het door onvoorwaardelijke liefde. Van een vader voor zijn zoon. Maar waarom in hemelsnaam? Waarom moeten deze drie kinderen vanaf nu zonder hun vader verder? Ik heb geen idee.
Waarschijnlijk gewoon omdat dit soort dingen gebeuren. Elke dag weer. Met een volstrekte willekeurigheid. En ze wennen nooit. Een dagje varen eindigde voor deze familie helaas in een vaarwel. Rust zacht lieve papa. Heel zacht…
