Humor met een boodschap: Zanger met twee linkerhanden
· leestijd 2 minuten Algemeen(door Marcel Kalter uit IJsselmuiden)
Sinds kort rij ik in een busje. Een Peugeot Partner. Ik ben er zo blij mee. Als een klein kind, zo blij. Meestal zie je in dit soort busjes stukadoors, metselaars, stratenmakers, timmerlui of schilders rijden. Nou, in dit busje dus niet. Ik heb namelijk geen klik met laminaat. En ik rij liever over een straat, dan dat ik ‘m maak. Natuurlijk timmer ik ook graag aan de weg. Maar dan wel zonder hamer.
Ik moest een ‘nieuwe’ auto. Omdat het leasecontract van mijn Skoda Octavia afliep. Voor mijn optredens als zanger is een busje wel handig. Daarom heb ik er eentje op de kop getikt. Een tweedehandsje. Niet van een oud vrouwtje, maar van een stukadoor geweest. Ik wilde er eerst helemaal geen reclame op zetten. Want laten we eerlijk zijn, door het zien van mijn telefoonnummer en logo gaan mensen mij toch niet bellen. Het moest dus anders. Vooral leuker. En iets dat bijna niemand zou doen. Daarom staat nu heel groot op mijn bestelauto: ‘Klusje? Mij niet bellen. Ik heb twee linkerhanden.’ Het regent reacties. Vooral leuke. Hoppa, missie geslaagd. Sommigen vragen me: ‘Maar wat doe je dan wel? Dat kan ik nergens lezen.’ Mijn antwoord is altijd hetzelfde: ‘Kijk maar eens op mijn website.’ Of ze dat dan ook doen, weet ik niet. Maar ik besef toch dat ik het vooral moet hebben van de mond-tot-mondreclame.
Die twee linkerhanden. Ze zitten me soms in de weg. ‘Ach, je kunt veel meer dan je denkt. Als je het maar probeert.’ Ik hoor het zo vaak. Nou, ik niet. Ik kan goed slopen. Het liefst zo lomp mogelijk. Ik weet nog goed dat we een keer nieuw behang ik huis kregen. Bij het stopcontact en de lichtschakelaar had de schilder per ongeluk een klein stukje behang laten zitten. Even met een mesje erlangs en daarna kon het ‘kapje’ er weer op. Dit is er eentje uit de categorie ‘een kind kan de was doen’, toch? Dat dacht ik ook. Dus meteen een scherp mesje gepakt en aan de slag. Met de eerste haal van het mesje ging het al mis. Het behang scheurde in. Ik schrok me kapot. Mijn hersens maakten ineens overuren: snel het ‘kapje’ erop, want misschien valt het mee. Dus niet. Naast het beige afdekkapje van het lichtknopje en het stopcontact zat een witte streep op het donkergrijze behang. De viltstiften van de jongens moesten eraan te pas komen. Tevreden werkte ik de schade met een grijze stift bij. Dat ziet straks niemand meer, schoot door mijn hoofd. Nou, dus wel. Mijn vrouw zag het direct. Oeps. En met dit soort verhalen kan ik nog wel honderd columns vullen.
De wereld is veranderd. Handige mensen zijn tegenwoordig goud waard. Ze hebben een mooie toekomst. Altijd verzekerd van werk en een goed inkomen. Zoals het hoort. Gelukkig zitten in de meeste busjes nog steeds mensen met twee rechterhanden. Ik heb ze soms hard nodig. Keihard zelfs...
