Column Natuurvereniging: Ook dieren rouwen
· leestijd 1 minuut AlgemeenMaandelijks vertelt een lid van Natuurvereniging IJsseldelta in De Brug iets interessants over de natuur in onze omgeving.
De meeste mensen zullen zich het hartverscheurende beeld nog wel herinneren: een kroonkraanvogel die urenlang boven de A2 bij Breukelen bleef cirkelen. De vogel landde steeds opnieuw op het asfalt en weigerde te vertrekken. Vlak naast de snelweg lag zijn zojuist aangereden partner. De vogel onderging in de opvang een wekenlange, hoorbare rouwperiode waarin het dier ontroostbaar bleef roepen om zijn verloren maatje.
Voor dit soort diepe, intense rouw hoeven we niet ver te zoeken. We zien het ook heel dichtbij, midden in Kampen. Onlangs werd ik tot in het diepste van mijn ziel geraakt toen ik gebeld werd voor een aangereden eend op de Europa-allee. Ter plaatse trof ik een hartverscheurend tafereel aan. Het mannetje (de woerd) week al meer dan een halve dag niet van haar zijde. Om te voorkomen dat ook hij slachtoffer zou worden van de voorbijrazende auto’s, heb ik haar voorzichtig weggehaald. Het mannetje liep kwakend en onrustig met mij mee. Ik sprak hem zachtjes toe, vertelde hem dat ze was overleden en dat hij nu echt voor zichzelf moest gaan zorgen. Pas na die woorden nam hij afscheid; met hoorbare aarzeling vloog hij de sloot in, schudde zich uit en begon zich te wassen.
Iets verderop, in ons eigen Kamper stadspark, leeft nog een bijzonder voorbeeld: Opa Gans, een prachtige witte boerengans. Zijn vrouwtje is een aantal jaren geleden overleden. Opa leefde altijd samen met haar in een vaste groep. Sinds haar overlijden kiest hij ervoor om alleen te blijven; een nieuwe partner hoeft voor hem niet meer. In plaats daarvan vindt hij rust en geborgenheid bij de rest van de groep, waar hij vanwege zijn hoge leeftijd rustig achteraan sjokt.
Boerenganzen zijn groepsdieren die niet migreren. Ganzen staan erom bekend dat ze na het verlies van hun partner vaak nooit meer een nieuwe metgezel nemen, zeker op leeftijd niet.
Ik hoop zo dat we met andere ogen naar deze prachtige dieren gaan kijken en ze écht gaan zien voor wie ze zijn. Het zijn ontzettend trouwe dieren die niet alleen intens kunnen rouwen, maar ook diepe, levenslange vriendschappen kennen. Ze verdienen ons respect en onze bescherming!
Lange tijd dachten we als mens dat wij het alleenrecht hadden op complexe gevoelens zoals verdriet en trouw. Maar de praktijk haalt die arrogante houding in. Of het nu gaat om een exotische vogel op de snelweg, een eend langs de Europa-allee of een gans in het stadspark: liefde en verlies zijn universeel. Rouw is geen menselijke uitvinding, het is simpelweg de prijs die elk levend wezen betaalt voor een diepe verbinding met een ander.
Willemien van de Stouwe
- Vogelgroep Kampen -
