Einde roemrijk Landstede Volleybal is alweer tien jaar geleden

VOLLEYBAL - In een klaslokaal waar normaal gesproken de video-analyses werden gedaan, stapten begin december 2015 Edwin van den Broeke en Hajo Bijleveld namens Landstede Volleybal en Stichting Topsportteams Zwolle opeens naar binnen. De mededeling dat Landstede zou stoppen met de sponsoring van topvolleybal, viel rauw op het dak van de selectie. Het einde was nabij. Op woensdag 20 april 2016 werd de allerlaatste bal geslagen.

(door Erik Riemens)

Dat gebeurde in Apeldoorn tegen Dynamo. In de best of three in de playoffs verloor Landstede Volleybal ook het tweede duel en eindigde het als vierde. Of het zo moet zijn, ging twee maanden daarvoor ook de bekerfinale verloren tegen Lycurgus.
Oud-spelers Jelle Hilarius (37) en Thijs van Noorden (41) - die op het stopmoment assistent-trainer van coach Redbad Strikwerda was - blikken nu tien jaar na dato terug. “Het was totaal niet logisch dat Landstede wel doorging met de basketbal, want wij haalden de prijzen binnen.”

Volleybalhoofdstad

En dat klopt ook wel. In die periode - we praten over de drie jaren voor 2016 - werd Landstede Volleybal drie keer landskampioen, won het driemaal de super cup en ging het er drie keer met de nationale beker vandoor. Zwolle als volleybalhoofdstad van Nederland. Nu een decennium verder is er helemaal geen topvolleybal meer in het Zwolse, nadat in 2025 Zwolle Topvolleybal uit de eredivisie stapte. Zelfs een herstart van de dames zat er niet in.

“De illusie dat een sponsor of geldschieter zou opstaan was er toen niet. Er werd in ieder geval geen hoop gegeven. Vanuit het bestuur was er ook geen enkele indicatie van ‘we gaan ons best doen om het volleybal overeind te houden.’ Het kwam wel als een schok, een grote schok. Alleen, iedereen zat er anders in. Je hebt teamgenoten die met hun laatste jaar bezig waren of die hier net waren begonnen én alles daartussenin. Het was ook gek. Zo sta je elke dag te trainen, je wilt beter worden en een plekje veroveren in het team en dan ineens houdt het op.

Wel of geen prijs

”Ik had tussen 2013 en 2015 in Duitsland, heel kort in Finland en in Roemenië gespeeld, wilde mij meer focussen op mijn maatschappelijke carrière en ondertussen hier nog een paar mooie laatste jaren als volleyballer beleven. Je speelt om te winnen, om prijzen te pakken, om Europees te kunnen spelen, maar dat hoeft dan ineens niet meer. Ik denk dat die mededeling om te stoppen het verschil maakte of we dat jaar uiteindelijk wel of geen prijs wonnen”, aldus Hilarius, die zijn loopbaan uiteindelijk in 2020 afsloot bij Orion in Doetinchem. Al is afsluiten niet helemaal waar. Inmiddels is hij als ‘master’ actief in VC Blauwvingers / VC Zwolle Heren 1.

Oren te klapperen

“Als technische staf kregen we het te horen in de businessruimte”, vervolgt Van Noorden. Hij speelde tot 2012 voor Landstede Volleybal, vertrok vervolgens naar België en Frankrijk, om twee jaar later als assistent terug te keren. “Ik stond met de oren te klapperen. Hoezo stoppen? Hoe kan dit? Wij hadden drie jaar lang succes gehad op allerlei fronten. Voor ons - Jelle en mij - was de impact dusdanig groot, omdat we hier nog een langere carrière voor ons zagen. Op wat voor manier dan ook. Als speler of als trainer.”

Beiden weten het nog goed. Na de jobstijding bleef een aantal spelers napraten, anderen gingen krachttraining doen of verlieten het Sportcentrum. Duidelijk was wel dat het seizoen 2015/2016 afgemaakt kon worden. “Maar de knop helemaal omzetten, nee dat lukte niet. Ik denk dat ook niemand dat had verwacht. De scherpte was er wel van af. iedereen deed gewoon z’n ding. Een aantal spelers had zoiets van ‘ik doe mijn best om ergens anders een nieuw contract te fiksen en dan komt het vast wel goed met mijn carrière.’ En dat is voor de meesten ook wel gebleken.”

Duurzaam speelgeluk

Voor Hilarius en Van Noorden was het zaadje al geplant dat ze een compleet andere volleybalweg wilden inslaan: de lancering van een zelfsturend topvolleybalteam. Coniche Topvolleybal zag het levenslicht, wat na drie jaren werd gedoofd. De club degradeerde, stopte en dat was het definitieve einde van het Zwolse mannenvolleybal op topniveau.
“Wij zagen kansen en hadden ideeën over hoe je een team ook anders zou kunnen organiseren. Op een frisse, experimentele manier, waarbij zelfsturing uiteindelijk moest leiden tot duurzaam speelgeluk. Het kwam door het stoppen van Landstede Volleybal wel wat in een stroomversnelling. Uiteindelijk is het niet gelukt om er iets structureels van te maken. Zelf hadden wij het ook nooit over drie jaar, altijd over veel langer. Want zo’n cultuur neerzetten duurt gewoon heel lang. Dat geldt ook voor het creëren van een nieuw volleybalbolwerk hier in Zwolle, als het er ooit weer komt. Dat opbouwen gaat zeker wel tien tot vijftien jaar duren.”