Wa’k nog wol zegg’n: Piet Hollander

(door Jac Ruiten)
Nog altijd voorziet hij zijn klanten van een boeketje vanuit zijn verwarmde hokje in zijn electro karretje in zijn 90e levensjaar. Als 14-jarige assisteerde hij zijn vader al in de bloemenhandel.

Dat betekent dus dat hij al 75 jaar lang het straatbeeld op de hoek van de Plantage en de Oudestraat bepaalt. De eerste bloemzaadjes die hij plantte waren die van de Lathiris bloem. Nog altijd zijn favoriet. “Umdat ze zo lekker roek’n”, zegt hij lachend. Ik praat met Piet Hollander, nog altijd samen met zijn vrouw werkzaam in de bloemenhandel die werd voortgezet door zijn oudste zoon. Zijn zoon trekt inmiddels nog iedere keer van de Trekvaart in Ijsselmuiden naar de Plantage de kar voor zijn vader.

Dat kan Piet fysiek niet meer. Bezorgd meldt hij mij dat dat de komende maanden een groot probleem wordt. Zijn zoon wordt namelijk aan zijn arm geopereerd en wie trekt dan de kar?(Zijn zoon doet overigens inmiddels ook al 55 jaar dienst.) “Misschien komt er hulp uit onverwachte hoek”, fluistert Piet hoopvol. “Vergeet ook niet om mijn vrouw te benoemen want die werkt ook nog steeds 35 uur per week in de zaak”, zegt hij trots.

Koopman

Het gesprek wordt onderbroken, want zo zegt hij: “Klanten. Ik kan aan hun houding zien of ze wat kopen of niet.” Drie bossen worden verkocht en vergenoegd neemt hij weer plaats op zijn stoeltje met een kacheltje onder de zitting. Op mijn vraag of er wel eens wat wordt gestolen schudt hij zijn hoofd. “Ik heb nooit wat gemerkt zegt hij lachend.” Hoe kan het ook anders want over zijn puzzelboekje heen ontgaat hem niets. Hij vult nog wat bakafschriften in en herinnert zich nog dat hij zijn eerste bosjes bloemen verkocht voor een cent en dat er nog werd geprobeerd om af te pingelen.

Vaak door mensen die het goed konden doen. “Nee, een vetpot is het nooit geweest. In de kwekerij is het nog steeds hard werken. Vroeger toen er nog op kolen werd gestookt moest je er 4 tot 5 keer ’s nachts uit om bij te vullen.” En ondanks het feit dat het arbeidsintensief is drijft de liefde voor het vak dat hem nog steeds voort.

“Mijn werk is mijn hobby”

Plantage

Hij heeft de Plantage in al die jaren zien veranderen. Van een overkapt geheel tot een open plein, met parkeerplaatsen, zonder parkeerplaatsen, zonder bomen en nu, zoals oorspronkelijk, weer met Platanen. Hij vindt dat de horeca in de loop van de tijd teveel macht heeft gekregen waardoor er voor andere ondernemers weinig handel meer overblijft.

Over de toekomst is Piet redelijk somber. Zolang zijn gezondheid het toestaat en zolang zijn zoon blijft ondernemen blijft Piet meedoen. “Het is hard werken en weinig verdienen.” Wat is er nog meer veranderd in de loop der jaren? “Vooral de mensen “, zegt Piet. “ Kleurrijke figuren zoals Jan Brand, de Proeme Ekkel, Gerard Jansen enzovoort, die zie je niet meer, het is wat dat betreft wel saaier geworden. Ook hebben de mensen veel meer haast dan vroeger. Tijd voor een uitgebreid praatje is er niet meer. De ogen zijn meer gericht op de telefoontjes dan op de mens.”

Ik had verwacht dat de kersttijd een mooie tijd zou zijn voor de bloemenbranche maar die verwachting werd meteen teniet gedaan. Piet vindt het een rottijd. Kerstbomen? Een drama, vindt hij, daar is geen droog brood aan te verdienen. “De mooiste tijd is het voorjaar als alles in bloei komt.”

Toekomst

Piet en zijn vrouw houden van reizen, Indonesië en Thailand vonden ze geweldig en meerdere landen hebben ze inmiddels bezocht. Maar zo gauw ze thuis zijn is het weer werken geblazen. Het echtpaar Hollander bewijst de spreuk : “Van wark”n is nog nooit iemand dood e’goan.” Een eenvoudig, bescheiden en arbeidsintensief leven siert het bestaan van deze mensen. Een Plantage zonder het kenmerkende stalletje van Piet? Het is haast ondenkbaar. Ik hoop hem daar nog een tijdje aan te treffen, op zijn vaste stek.

Was getekend te Kampen: Piet Hollander.