Ontdek de magie van woorden en natuur: een vraag-antwoordgesprek met Marjan van Houwelingen

KAMPEN - Marjan van Houwelingen uit Kampen bracht haar droom tot leven door eigen gedichtkaarten te maken, geïnspireerd door haar wandelingen langs het Reevediep. Al mijmerend in de natuur ontstonden korte gedichten die zij eind 2024 besloot te bundelen op kaarten, vergezeld van zelfgemaakte foto’s. Haar doel is om lichtpuntjes, inzichten en bewustwording te verspreiden. De kaarten zijn inmiddels online én in de Oudestraat verkrijgbaar, en vinden hun weg naar keukentafels en brievenbussen, maar ook naar therapeuten en hulpverleners die ze gebruiken als troost of bemoediging.

Hoe ben je op het idee gekomen om de kaarten te maken?

Als ik wandel, dwarrelen er vaak woorden door mijn hoofd. Soms blijft er eentje hangen. Dan ontstaat er een klein gedichtje. Al jaren droom ik ervan om die gedichtjes uit te geven. Eind 2024 besloot ik om die droom in beweging te zetten. Mijn doel? Lichtpuntjes, inzichten en bewustwording verspreiden. Mensen laten zien wat er al is – zonder steeds te verlangen naar meer.

Wat gebeurt er precies met jou op het moment dat je de dijk afloopt richting het Reevediep? 

Dan valt er iets van me af. Mijn adem zakt, mijn hoofd wordt stiller. Het licht, de ruimte, de wind – het landschap doet iets met me. Het nodigt uit om te vertragen en te verstillen. Om te kijken, te luisteren, te voelen. Of het nu regent, waait of de zon volop schijnt – ik denk nooit: ‘was ik maar niet gegaan’.

Je noemt het landschap een uitnodiging tot verstilling. Denk je dat we in deze tijd vaker zulke uitnodigingen nodig hebben?

Ja, ik denk dat we ernaar verlangen, al hebben we het niet altijd door. Alles gaat snel, we zijn vaak gericht op presteren of doorgaan. Een plek als het Reevediep nodigt uit tot een ander tempo. Buiten ervaar je vaak meer ontspanning. Er ontstaat ruimte voor nieuwe gedachten – en een ander perspectief.

Heb je een lievelingsplek in het Reevediep waar je altijd even stilstaat – en waarom juist daar?

Ja, bij de oude Koerskolk. Een plek waar ik bijna nooit iemand tegenkom. Ik zie er vaak een paar reetjes, en als het dijkje begaanbaar is, struin ik die het liefst af. Omgeven door water, wind en vogelgeluiden. Dat zijn ook de plekken waar ik de meeste foto’s maak. Alle beelden op mijn kaarten komen rechtstreeks uit de fotogalerij op mijn telefoon. Momenten die me onderweg opvielen – puur en zonder filters.

Wat hoop je dat jouw kaarten bij de ontvanger teweegbrengen?

Dat het iets stilzet – of juist in beweging brengt. Dat de woorden en beelden blijven hangen, zorgen voor een glimlach, een traan of een gevoel van herkenning. Ze worden nu al veel gebruikt door therapeuten en hulpverleners om mensen te bemoedigen. Daar word ik blij van. Maar ook van reacties als: ‘Ik heb je kaart gestuurd naar een vriendin die het moeilijk had – en het waren precies de juiste woorden op het juiste moment.’

Wat gebeurt er met je gedichtjes zodra je ze opschrijft? Voelt het als loslaten of juist vasthouden?Mooie vraag. Het is een beetje allebei. Door het op te schrijven geef ik woorden aan iets wat eerst alleen nog maar een gevoel was – dat voelt als vasthouden. Maar zodra het op papier staat en ik het deel, laat ik het ook los. In de hoop dat het iemand anders raakt.

Hoe hebben de wandelingen jou veranderd?

De natuur helpt me om te vertrouwen op mijn intuïtie en minder te ‘moeten’. Alles heeft zijn tijd – de natuur is daar een prachtig voorbeeld van. Ik geloof in de kracht van de seizoenen. In bloeien én loslaten. Ze nodigen je uit om te komen zoals je bent. We bloeien, verliezen bladeren, en staan soms op kale grond. En dat is oké. Het mooiste? Beide kanten mogen er zijn: stilte en storm, donker en licht.

Hoe kunnen mensen jouw kaartjes bemachtigen?

Wie interesse voelt, kan mijn kaarten bekijken via www.marjanvanhouwelingen.nl. Je kunt ze eenvoudig bestellen via mijn webshop. En sinds kort zijn ze ook los verkrijgbaar bij Safi Essentials in de Oudestraat. Ik vind het vooral mooi als ze een goede plek krijgen – of dat nu op iemands keukentafel is, of als bemoediging in een brievenbus.

Zijn er momenten waarop je zelf verrast wordt door wat je opschrijft?

Zeker. Soms lees ik een gedichtje later terug en denk ik: “O ja, dát wilde blijkbaar gezegd worden.” Alsof de woorden al ergens waren – en ik alleen maar hoefde te luisteren.