Expositie ‘Draadkracht en Verbeelding’ in gemeentehuis Kampen
· leestijd 2 minuten Algemeen
(door Henk Jans)
KAMPEN - Paulien van Asperen exposeert haar weef-kunstwerken tot 25 juni in de ontvangsthal van het gemeentehuis in haar woonplaats Kampen. De abstracte en mathematische werken zijn geweven van natuurlijke materialen; garen van katoen en linnen, die net als schilderijen op spieramen zijn gespannen en tentoongesteld.
Het valt op dat Paulien vooral koele kleuren gebruikt. Dus voornamelijk tinten blauw en groen, soms afgewisseld met okergeel, of een warm gedempt rood. Op de opmerking dat het allemaal niet schreeuwerig over komt antwoordt ze met een lach: “Nou, zeggen dat het wat ingetogen is, klinkt beter dan dat het niet schreeuwerig is”. Aan de wand bij de zit-hoekjes zijn de wat kleinere werken van ongeveer 50 cm x 60 cm te zien, waaronder het enige zwart/wit exemplaar. De lange wand daar tegenover toont de grotere van zo’n 1.20 meter tot 1.60 meter. “Mijn weefgetouw is 1.30 meter breed. Dus breder kan niet”, verklaart Paulien. “Qua lengte maakt het niet uit. Je kunt dan net zo lang doorgaan als je wilt”. Ze vertelt dat ze om een werk te maken de draden opspant op het weefgetouw. “Dat heet ‘schering en inslag’”, legt ze uit. “Met de inslag weef je haaks door de schering heen, die op het weefgetouw is gespannen, dus steeds kruislings. Vooral abstracte en geometrische vormen zijn hier goed mee te creëren”. Ondanks de hoek van negentig graden die de draden op het weefgetouw met elkaar vormen kun je, door de kleur steeds iets te laten verspringen, schuine en met wat meer uitdaging zelfs gebogen lijnen maken. “Weven vereist veel voorwerk. Om te beginnen moet je eerst uitrekenen hoeveel garen je nodig hebt”, verklaart Paulien. “Afhankelijk van hun dikte reken je vervolgens uit hoe dicht die op de schering van het weefgetouw moeten. Er zitten er soms wel acht tot tien op een centimeter. Dan probeer je op een proefweefsel uit of het wel klopt”. De maker krijgt onder andere inspiratie van mede-kunstenaars, zoals de Engelse Bridget Rigley die werken maakt met alleen gekleurde strepen, of optische effecten. Dan lijken stilstaande vormen te bewegen. In de expositie van Paulien kun je ook een weef-kunstwerk zien met die voor het oog misleidende illusie, in zwart en wit. “Wat ik leuk vind is, om een vorm te vinden die ik kan laten repeteren”, zegt ze, terwijl ze op een werk aan de wand wijst. “Deze vormen zijn allemaal hetzelfde, maar ik doe met de kleur telkens iets anders. Hierdoor krijg je een soort trappetje, waarbij je er linksboven nog op kunt lopen, maar waar je er rechtsonder vanaf zou vallen, omdat je dan op de kop hangt. Dat komt doordat ik linksboven een lichte schering en een donkere inslag heb gekozen en rechtsonder net andersom. Dat spelen met ritmiek en herhaling in kleur vind ik leuk”. Paulien vertelt dat zij dagelijks wel met weven bezig is, zowel door tekeningen te maken en ideeën te ontwikkelen, als daadwerkelijk te werken aan het weefgetouw. Sinds kort is zij ook part-time weefdocent en schreef zij mee aan een theoretische weefopleiding.
De in Schiedam geboren Paulien komt zogezegd niet uit een kunstenaarsnest. De voornamelijk havenarbeiders hadden daar niets mee. Zijzelf echter wel en ze deed op de HAVO eindexamen in tekenen en kunstgeschiedenis. Toch ging zij daarna landbouwkunde studeren en werkt zij nu als landbouwkundig onderzoeker op de Wageningen Universiteit. “Maar mijn schoonmoeder in Limburg weefde en tijdens vakanties daar kon ik naar hartenlust neuzen in haar boeken en spullen die met weven te maken hadden”, verduidelijkt de maker. “Eigenlijk heeft zij mij de passie voor het weven bijgebracht”.
