Hoe ver-zin je het: Als vanzelf(sprekend)
· leestijd 1 minuut Zakelijk nieuws lokaalElske en Karin de Lange zijn voorgangers bij de Vrijzinnigen Kampen. Hier wisselen moeder en dochter hun gedachten met elkaar uit. Deze maand: Karin.
Ik ben eens gaan nadenken over wat je schreef over hoe verhalen, gedichten en boeken je aangereikt worden als je met een thema bezig bent. Het komt allemaal naar je toe, als vanzelfsprekend. Dat vanzelfsprekende voelt als een beweging die spontaan ontstaat.
Zo’n vanzelfsprekende beweging is misschien ook een beweging die we van nature maken: zoals staan, lopen en spreken. Ieder van ons doet dat op zijn eigen manier. U herkent vast weleens iemand aan zijn loopje of de stem die u hoort. Deze beweging zit diep verankerd in ons zijn, maar is daarmee ook niet aan te passen (of het kan wel, maar dat zou aardig wat chirurgie kosten).
Dus we bewegen en doen de dingen op onze manier, totdat we ergens tegenaan lopen en merken… hier heb ik last van. Bijvoorbeeld knieën die pijn beginnen te doen door een verkeerd looppatroon of rugklachten. We kunnen ons dan afvragen waar dat vandaan komt en vaak met pijn en moeite nog wat bijsturen en ons gedrag veranderen.
Onze fysieke natuurlijke beweging spiegelen ook ons menszijn, onze vanzelfsprekende manier waarop we omgaan met alles wat op ons pad komt. In het dagelijkse leven komen we echter ook behoorlijk wat uitdagingen tegen, het leven gaat dan niet meer vanzelf. Bijvoorbeeld wanneer we ouder worden, verliezen we steeds meer mensen om ons heen, maar ook de verminderde mobiliteit beperkt onze mogelijkheden. Ook dit gaat vanzelf, maar het is niet vanzelfsprekend om daar veerkrachtig doorheen te gaan. En dat levert vragen op zoals: Wat is op het moment nog een goed leven, bijvoorbeeld wanneer je je huis bijna niet meer uit kunt?
Wat vanzelfsprekend gebeurt (oud worden) zorgt voor niet vanzelfsprekende bijeffecten (ons leven verandert, het lichaam verandert). Zo vanzelfsprekend is het leven dan ineens niet meer en dan kan de kijk op het leven veranderen of vragen oproepen. Wat mij aanspreekt in de vrijzinnigheid is de ruimte die geboden wordt om samen te onderzoeken hoe deze gebeurtenissen ons en ons geloof raken. Tegelijkertijd hebben vrijzinnigen geen eenduidige antwoorden en er is niemand die mij vertelt ‘dit is de waarheid’. Wel is er de ruimte om samen op onderzoek uit te gaan: Is wat ik geloof wel zo vanzelfsprekend? En draagt wat ik geloof echt bij aan een betere wereld? Hoe wil ik wat ik geloof uitdragen naar de mensen om mij heen? Wat betekent een goed leven? In gesprek, in dialoog, door goed naar elkaar te luisteren kan er een uitwisseling ontstaan waarin we elkaar inspireren, het leven met elkaar delen en verdieping zoeken in geloof.
Karin
Zakelijk Nieuws Lokaal van: Vrijzinnigen Kampen-Noordoostpolder, www.vrijzinnigkampen.nl
John van Weeghel
